Ολα τα στερεότυπα για τον «Ελληνα», όλες οι κοινωνικές αναπαραστάσεις των ξένων για την Ελλάδα και μία κιτς αισθητική είναι τα συστατικά της ταινίας. Δυο αδέρφια, ο ένας πάμπλουτος που λόγω κρίσης καταρρέει οικονομικά και ο άλλος πρώην αλκοολικός, απρόβλεπτος, χαρούμενος κλπ. Θα ξαναβρεθούν να ξανανοίξουν ένα μαγαζί fish’n’chips που είχαν παλιά… Αξίζει να περιγραφεί το τέλος της ταινίας, για να γίνει αντιληπτό περί τίνος πρόκειται. Ο «ξινός» αδερφός χορεύει συρτάκι και συμπαρασύρει και τους φίλους/γείτονες έξω από το μαγαζί του…
Ο ελληνοκύπριος σκηνοθέτης σε συνέντευξή του δήλωσε ότι ήθελε να κάνει μία ταινία για τις δυσκολίες των Ελλήνων να ενσωματωθούν στην αγγλική κοινωνία, δυσκολίες τις οποίες ο ίδιος θα έπρεπε να γνωρίζει σε βάθος, καθώς και ο ίδιος με την οικογένειά του είναι μετανάστες στην Αγγλία. Ο σκηνοθέτης δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί ούτε τις σκηνές εκείνες που έχουν από μόνες τους μία δραματική ένταση. Οι ηθοποιοί είναι εντελώς αμήχανοι, δικαιολογημένα, καθώς δεν έχουν πού να στηριχτούν. Το ζήτημα είναι ότι αυτή η ταινία πήρε το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και από πολλούς χαρακτηρίστηκε ο σύγχρονος «Ζορμπάς»…
Ελένη Π.
