Χιλιάδες νοτιοασιάτες μετανάστες οικοδόμοι, αψηφώντας τις απειλές απέλασης, κατέβηκαν σε απεργία το περασμένο Σαββατοκύριακο, 27 και 28 Οκτωβρίου, στο Ντουμπάι, διεκδικώντας αύξηση στα μεροκάματα, βελτίωση των συνθηκών εργασίας, των χώρων διαμονής και των μέσων μεταφοράς στα εργοτάξια, αφού οι εργολάβοι είχαν επανειλημμένα απορρίψει τα αιτήματά τους.
Η απεργία ξεκίνησε το Σάββατο σε δύο εργοτάξια και επεκτάθηκε την Κυριακή σε τρία ακόμη. Οι απεργοί κατέλαβαν έναν κτίριο υπό κατασκευή και απάντησαν με πέτρες στην αστυνομία, προκαλώντας ζημιές σε αστυνομικά αυτοκίνητα.
Στην πραγματικότητα η απεργία αυτή ήταν μια κραυγή απόγνωσης των μεταναστών οικοδόμων, που έφερε στο φως της δημοσιότητας τα προβλήματά τους, με προδιαγεγραμμένη έκβαση, αφού ο συνδικαλισμός και οι απεργίες απαγορεύονται στα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η καταστολή της απεργίας ήταν άμεση και βάρβαρη. Περισσότεροι από 4.000 απεργοί συνελήφθηκαν και αφέθηκαν ελεύθεροι στις 31 Οκτωβρίου, εκτός από 160 που παραμένουν υπό κράτηση, κατηγορούμενοι για πράξεις βίας. Αλλά και όσοι αφέθηκαν ελεύθεροι είναι πολύ πιθανόν να απελαθούν. Εκτός κι αν η κυβέρνηση υποκύψει στις πιέσεις των εργολάβων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα έλλειψης εργατικών χεριών, μετά την απόφαση της κυβέρνησης των Εμιράτων να δώσει αμνηστία στους παράνομους μετανάστες και δωρεάν εισιτήρια επιστροφής στην πατρίδα τους, με αποτέλεσμα να υποβληθούν σε ελάχιστο χρόνο 280.000 αιτήσεις εξόδου από τη χώρα.
Οι υπερσύγχρονοι ουρανοξύστες και τα υπερπολυτελή ξονοδοχεία, το οικοδομικό θαύμα που συντελείται στο Ντουμπάι, χτίζονται με τον ιδρώτα και το αίμα ενός τεράστιου στρατού μεταναστών εργατών, στη συντριπτική πλειοψηφία από την Ινδία, το Πακιστάν, το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές και τη Σρι Λάνκα. Υπολογίζεται ότι στα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα δουλεύουν 700.000 Ασιάτες εργάτες και συνολικά στις χώρες του Κόλπου 10 εκατομμύρια περίπου.
Σύμφωνα με μια έρευνα του Αλ – Τζαζίρα τον περασμένο Αύγουστο, οι άνθρωποι αυτοί παραδίδουν τα διαβατήριά τους στον εργοδότη μόλις φτάσουν στη χώρα προορισμού τους. Δουλεύουν πολλές ώρες, χωρίς ρεπό, σε θερμοκρασίες που φτάνουν και τους 50 βαθμούς, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν σοβαρό κίνδυνο τραυματισμών και θανάτων. Τα μεροκάματα κυμαίνονται από 5 μέχρι 7 δολάρια και από τα χρήματα αυτά πρέπει να στείλουν στην οικογένειά τους και να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Γιατί, εκτός από τα μεσιτικά, επιβαρύνονται με το κόστος των εισιτηρίων και της βίζας και για να τα καλύψουν χρεώνονται συνήθως στον πράκτορα που τους κλείνει τη δουλειά.
Εκτός από τα εξευτελιστικά μεροκάματα, απάνθρωπες είναι και οι συνθήκες διαμονής τους. Υστερα από ατέλειωτες ώρες εξοντωτικής δουλειάς, επιστρέφουν σε συνωστισμένους, ασφυκτικούς και ανθυγιεινούς χώρους διαμονής, σε τεράστια στρατόπεδα, συνήθως στα περίχωρα των πόλεων. Οι απάνθρωπες συνθήκες δουλειάς και διαμονής, η θηλειά των χρεών και η πλήρης διάψευση των προσδοκιών που τους έφεραν από τις μακρινές πατρίδες τους τούς φέρνουν σε απόγνωση. Επίσημα στοιχεία για τον αριθμό των αυτοκτονιών δεν υπάρχουν, ωστόσο η ινδική πρεσβεία στα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα κατέγραψε 109 βεβαιωμένες αυτοκτονίες Ινδών εργατών μόνο μέσα στο 2006. Δεν υπάρχουν επίσης επίσημα στοιχεία για τα εργατικά ατυχήματα στους χώρους εργασίας. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι σύγχρονοι σκλάβοι και η ζωή τους δεν έχει καμιά αξία.
