Μπορεί οι «ευαίσθητες ψυχές» των δυτικών κυβερνήσεων να πονάνε για τα δικαιώματα των διαδηλωτών στην Ουκρανία –αδιαφορώντας για τον πρωταγωνιστικό ρόλο των φασιστών– η «ευαισθησία» τους, όμως, εξαντλείται όταν γίνεται λόγος για την Αίγυπτο. Βλέπετε οι πάνω από 54 νεκροί του περασμένου Σαββάτου, στη διάρκεια των διαδηλώσεων για την τρίτη επέτειο της πτώσης Μουμπάρακ δεν μετράνε μπροστά στους νεκρούς της ουκρανικής ανταρσίας, που δεν ξεπερνούν τον αριθμό των δακτύλων του ενός χεριού.
Η νέα χούντα της Αιγύπτου έχει διεθνή αναγνώριση και γερές (αμερικάνικες) πλάτες, γι’ αυτό και δεν την κουνάει κανείς. Μπορεί η αδιαφορία για τη στάση του νέου καθεστώτος προς τον Μόρσι (τον οποίο προσήγαγαν σε δίκη σε κλουβί, σαν γνήσιο «τρομοκράτη») να έχει μία εξήγηση, αφού ο Μόρσι ήταν αυτός που ήταν, ποια εξήγηση μπορεί να δώσει κανείς, όμως, για την αδιαφορία σε σχέση με τους τρεις δημοσιογράφους του Αλ Τζαζίρα που φυλακίστηκαν με την κατηγορία του μέλους της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας»; Ηταν κι αυτοί… τρομοκράτες; Ενας απ’ αυτούς, μιλώντας από το κελί του, δήλωσε τα εξής εκπληκτικά: «Ο Φάχμι κι ο Μπαχέρ έχουν κατηγορηθεί ότι είναι μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, έτσι κρατούνται σε ακόμα πιο δρακόντεια φυλακή, αυτή "του σκορπιού" για καταδικασμένους τρομοκράτες. Στον Φάχμι αρνούνται την νοσοκομειακή περίθαλψη, που χρειάζεται επιτακτικά λόγω τραύματος στον ώμο του, που έγινε λίγο πριν την σύλληψή του. Και οι δύο άντρες περνούν το 24ωρό τους στα γεμάτα κουνούπια κελιά τους, κοιμούνται στο πάτωμα, χωρίς βιβλία ή υλικά γραφής που σπάνε την καταστροφική για την ψυχή μονοτονία».
Αλλα μέτρα κι άλλα σταθμά!
