Η μείωση του παραγόμενου πλούτου στις ΗΠΑ (έτσι όπως τον μετρά, μέσω του ΑΕΠ, η κρατική στατιστική) στο δεύτερο τρίμηνο του έτους πήρε «μυθικές» διαστάσεις! Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Γραφείου Οικονομικής Ανάλυσης του υπουργείου Εμπορίου, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 31,7%! Αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία των ΗΠΑ, χειρότερο ακόμα κι από αυτό του κραχ του 1929! Σημειώνουμε ότι η μεγαλύτερη πτώση του ΑΕΠ στις ΗΠΑ σημειώθηκε το δεύτερο τρίμηνο του 1921, όταν είχε συρρικνωθεί κατά 28,6%. Μεγαλύτερο χτύπημα δέχτηκαν οι εξαγωγές που μειώθηκαν κατά 63% (!) ενώ οι καταναλωτικές δαπάνες συρρικνώθηκαν κατά 25%.
Την ίδια στιγμή, η ανεργία εξακολουθεί να παραμένει σε επίπεδα άνω του 10%. Ο αριθμός των νέων ανέργων που έκαναν αίτηση για επίδομα ανεργίας μέχρι τις 8 Αυγούστου (δηλαδή λαμβάνοντας υπόψη τη μείωση της ανεργίας από τα υψηλότερα επίπεδα του Ιούλη), εκτινάχθηκε στα 27 εκατομμύρια, σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας των ΗΠΑ. Πριν από ένα χρόνο, μόλις 1.6 εκατομμύρια άνεργοι είχαν καταθέσει αιτήσεις για επίδομα ανεργίας.
Η κυβέρνηση Τραμπ υποστηρίζει ότι η πρωτοφανής οικονομική κρίση που μαστίζει τις ΗΠΑ οφείλεται στα lockdown και τους διάφορους περιορισμούς που τέθηκαν λόγω του κοροναϊού (κλεισίματα εστιατορίων κτλ). Εφτασε στην απόλυτη ξεφτίλα να δηλώνει μπροστά στους οπαδούς του στη Μινεσότα, ότι όλα αυτά τα έστειλε ο… θεός για να τον… δοκιμάσει! Χάνοντας κάθε ίχνος σοβαρότητας, περιέγραψε και τη… συνομιλία που είχε με τον «θεό», στην οποία ο «μεγαλοδύναμος» παραδέχτηκε ότι ο Τραμπ ήταν ο μόνος που έκανε «καλή δουλειά» και του ζήτησε να το ξανακάνει! Φυσικά ο Τραμπ σήκωσε το γάντι που του πέταξε ο… θεός!
Πέρα από το κωμικό της υπόθεσης, υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια Αμερικανοί. Μέχρι στιγμής, το κράτος έδωσε μόνο 1.200 δολάρια για κάθε άτομο με ετήσιο εισόδημα κάτω των 75 χιλιάδων δολαρίων και 500 δολάρια για κάθε παιδί, βάσει της απόφασης που πήρε η κυβέρνηση στα τέλη Μάρτη. Ομως, με την ανεργία να καλπάζει και τους μισθούς να συρρικνώνονται, επόμενο είναι τα χρήματα αυτά να εξανεμιστούν γρήγορα. Γι’ αυτό από τον περασμένο Ιούλη ξεκίνησε νέα συζήτηση στο Κογκρέσο για ένα δεύτερο πακέτο βοήθειας στα νοικοκυριά, χωρίς όμως μέχρι σήμερα να έχουν συμφωνήσει πάνω σ’ αυτό. Οι Δημοκρατικοί πλειοδοτούν σε παροχές (αντιπολίτευση είναι άλλωστε), ζητώντας να αυξηθεί η επιδότηση στα 1.200 δολάρια για κάθε παιδί, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι θέλουν η επιδότηση του δεύτερου πακέτου να μείνει η ίδια.
Στις αρχές Αυγούστου, ο Τραμπ υπέγραψε προεδρικό διάταγμα με το οποίο έδωσε παράταση στο επίδομα ανεργίας που έληγε στα τέλη Ιούλη. Ομως, αντί του εβδομαδιαίου επιδόματος των 600 δολαρίων, οι άνεργοι θα λάβουν 400 δολάρια. Αυτά τα χρήματα μπορεί να φαίνονται υπέρογκα για τη χώρα μας, ωστόσο θα πρέπει να έχετε υπόψη σας ότι το νοίκι στο κέντρο μιας αμερικάνικης πόλης για ένα διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων κυμαίνεται από 700 μέχρι 6.950 δολάρια, με μέσο όρο τα 2.181 δολάρια, δηλαδή είναι περίπου τριπλάσιο από την Ελλάδα.
Οπως είχαμε σημειώσει παλαιότερα, η «διάσωση» που έχει αποφασιστεί από την αμερικάνικη κυβέρνηση, με τη συμφωνία των Δημοκρατικών, είναι καθαρά ταξική. Το μεγαλύτερο ποσοστό της πάει στους καπιταλιστές με τη μορφή δανείων και εγγυήσεων και μειώσεων φόρων.
Πού θα κάτσει η μπίλια κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η παρούσα κρίση δεν έχει ακόμα πιάσει πάτο, με τον κοροναϊό να παίζει ρόλο καταλύτη που την επιδεινώνει, αλλά δεν είναι η «πηγή του κακού».
Αυτή πρέπει να την αναζητήσουμε στην οικονομική βάση. Ο καπιταλισμός γεννά κρίσεις περιοδικά, ως αποτέλεσμα της αντίθεσης μεταξύ της τεράστιας κοινωνικοποίησης της παραγωγής (δηλαδή της συνεργασίας ολοένα και περισσότερων ανθρώπων στη μεγάλη καπιταλιστική παραγωγή, που ωθεί τις παραγωγικές δυνάμεις να αναπτυχθούν) και της ατομικής ιδιοποίησης του παραγόμενου προϊόντος. Ταυτόχρονα, η μαζική εξαθλίωση ολόκληρων πληθυσμών σε περιοχές που οι εργάτες πληρώνονται λιγότερο από ψίχουλα και στις οποίες το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο έχει επενδύσει μαζικά (βλέπε Ασία) και η αδυναμία πλατιών λαϊκών μαζών να καταναλώσουν αυτά που παράγονται δημιουργούν τη βάση για παραπέρα όξυνση των κρίσεων.
Με βάση τα παραπάνω, η αντίθεση Δημοκρατικών-Ρεπουμπλικάνων είναι καθαρά ψευδεπίγραφη. Το ίδιο σύστημα εξυπηρετούν και οι δύο, με τους πρώτους να το κάνουν με περισσότερο φιλολαϊκό στιλ. Μην ξεχνάμε, όμως, ότι η Κλίντον έχασε τις εκλογές γιατί τελείωσαν τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…
