Αυτό θα πει δημοκρατία. Την ίδια στιγμή που στήνεις τις κάλπες, στήνεις και το στρατό απέναντι στους διαδηλωτές για να τους μακελέψει εξαντλώντας κάθε αγριότητα. Για την Αίγυπτο, όπως θα καταλάβατε, ο λόγος, που την προηγούμενη βδομάδα διεξήγαγε το δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών (σε εννέα ακόμα επαρχίες της χώρας, μεταξύ των οποίων το Ασουάν και η Γκίζα). Αν και η συμμετοχή στις εκλογές ήταν ψηλότερη απ’ αυτή των περιφερειών του πρώτου γύρου (67% αντί 52%), σημαδεύτηκαν από περισσότερη βία.
Ο επικεφαλής της συμμαχίας «Η επανάσταση συνεχίζεται» ξυλοκοπήθηκε από τη στρατιωτική αστυνομία, όταν προσπάθησε να μπει σε εκλογικό τμήμα, και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για νοσηλεία, ενώ μακελειό έγινε (ξανά) στην πλατεία Ταχρίρ, το επίκεντρο της επανάστασης που έριξε τον Μουμπάρακ. Στις διαδηλώσεις που έγιναν εκεί, ο στρατός απάντησε με άγρια καταστολή που κρατάει για πέμπτη συνεχή μέρα τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τρίτη βράδυ).
Οι στρατιώτες δεν δίστασαν να χτυπήσουν άγρια ακόμα και γυναίκες, όπως έδειξε και το σοκαριστικό βίντεο που έκανε το γύρο του κόσμου, με στρατιώτες να σέρνουν στο έδαφος και να χτυπούν αλύπητα μια γυναίκα, με ρόπαλα και κλοτσιές. Οπως έλεγε από το κινητό του ένας αυτόπτης μάρτυρας στο πρακτορείο Ρόιτερς, «εκατοντάδες ασφαλίτες και στρατιώτες μπήκαν στην πλατεία και άρχισαν να πυροβολούν. Κυνήγησαν διαδηλωτές, έκαψαν ό,τι έβρισκαν στο δρόμο τους, συμπεριλαμβανομένων ιατρικών προμηθειών και κλινοσκεπασμάτων».
Το γελοίο και εξοργιστικό ταυτόχρονα είναι ότι ο στρατός εμφανίζεται σαν «υπέρμαχος της επανάστασης»! Βλέποντας ότι έχει ν’ αντιμετωπίσει σαφώς λιγότερο κόσμο, μπορεί να «κουμαντάρει» τους διαδηλωτές που εξακολουθούν να ζητούν από το Στρατιωτικό Συμβούλιο να παραδώσει την εξουσία, το οποίο όμως δεν διατίθεται να φύγει από το σβέρκο του λαού τουλάχιστον μέχρι τον Ιού-λη, όταν αναμένεται να έχουν ολοκληρωθεί και οι προεδρικές εκλογές στη χώρα. Οι ισλαμιστές που νίκησαν και στο δεύτερο γύρο των εκλογών (πάνω από 70% συγκέντρωσαν μαζί η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι σαλαφιστές) ούτε θέλουν ούτε μπορούν να οργανώσουν την αντίσταση στη στρατιωτική χούντα. Η ανυπαρξία ισχυρής πολιτικής δύναμης που θα εκφράζει τα συμφέροντα της επανάστασης είναι καθοριστική.
