Τα αστικά ΜΜΕ αρέσκονται να στολίζουν τους πολιτικούς ηγέτες της τάξης τους με εύηχα υποκοριστικά που θα τους φέρνουν πιο κοντά στο λαό. Αμα δεν μπορούν να βρουν τέτοια, τότε καταφεύγουν σε γενικούς χαρακτηρισμούς που παραπέμπουν σε ικανότητες, μεθοδικότητα, αριστεία κτλ. (όπως με τον Κούλη για παράδειγμα).
Με τον Αρμιν Λάσετ, ο οποίος εκλέχτηκε πρόεδρος της CDU, της κυβερνώσας τη Γερμανία Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης, δε δυσκολεύτηκαν καθόλου. «Ο γιος του μεταλλωρύχου» είναι το προσωνύμιο που συνοδεύει τον 59χρονο νυν πρωθυπουργό της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, με αναφορά στην οικογενειακή του καταγωγή. Τίτλος με ιστορικότητα στη Γερμανία, καθώς για πρώτη φορά συνόδευσε τον Μαρτίνο Λούθηρο.
Ο ηγέτης της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης και ιδρυτής του προτεσταντισμού ήταν γιος μεταλλωρύχου. Μόνο που ο πατέρας έζησε και πέθανε ως μεταλλωρύχος, ενώ ο γιος σπούδασε, ανήλθε τα σκαλιά της πανεπιστημιακής ιεραρχίας, σχετίστηκε με πλούσιες χήρες και μορφωμένους φεουδάρχες και την κρίσιμη στιγμή κατήγγειλε την εξέγερση των δουλοπάροικων αγροτών και των μεταλλωρύχων και κάλεσε τους φεουδάρχες να την καταστείλουν. Η καταστολή περιελάμβανε και τον αποκεφαλισμό, μετά από άγριο βασανισμό, του Τόμας Μίντσερ, θεολόγου και πρώην μαθητή του Λούθηρου, ο οποίος, αν και –αντίθετα από τον Λούθηρο- καταγόταν από πλούσια οικογένεια, είχε αναδειχτεί σε ηγέτη της εξέγερσης με το σύνθημα «όλα είναι κοινά» (“omnia sunt communia”).
Και για να τελειώσουμε με τους ευφημισμούς, θα θυμίσουμε πως το προσωνύμιο «ο γιος του ανθρακωρύχου» συνόδευε τον άγγλο συντηρητικό Τζον Μέιτζορ, ο οποίος υπήρξε μέλος της κυβέρνησης Θάτσερ που τσάκισε ανελέητα τους ανθρακωρύχους και στη συνέχεια έγινε πρωθυπουργός της ίδιας κυβέρνησης, εξακολουθώντας να τσακίζει το βρετανικό προλεταριάτο.
Την ιμπεριαλιστική Γερμανία δεν την κυβερνούν οι εργάτες, αλλά οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι. Και ο Λάσετ δεν είναι παρά ο γιος του μεταλλωρύχου που κατάφερε να ξεφύγει από την τάξη του πατέρα του και να γίνει ιμπεριαλιστής πολιτικός καριέρας, ανεβαίνοντας τρέχοντας τα σκαλιά της ιεραρχίας στην CDU (έχει διατελέσει ευρωβουλευτής, υπουργός Ενσωμάτωσης Μεταναστών, πρωθυπουργός στο μεγαλύτερο και πλουσιότερο ομοσπονδιακό κρατίδιο, με πληθυμό 18 εκατ. κατοίκους, και πλέον θα διεκδικήσει και την καγκελαρία).
Κατά τα άλλα, μετά την εκλογή της Ανεγκρέτ Κραμπ-Κάρενμπαουερ, που αποδείχτηκε μάπα, η Μέρκελ κατάφερε να νικήσει για δεύτερη φορά τον Σόιμπλε και την ομάδα του (σχηματικά μιλώντας, είναι η δεξιά πτέρυγα της CDU) και να εκλέξει και πάλι το διάδοχό της, με 521 ψήφους έναντι 466 του ζάμπλουτου Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος ηττήθηκε για δεύτερη φορά και δεν νομίζουμε πως θα ξαναδοκιμάσει.
Αυτή τη φορά, η Μέρκελ κατάφερε να διασπάσει τη δεξιά πτέρυγα, παίρνοντας μαζί της τον Γενς Σπαν, υπουργό Υγείας στην κυβέρνησή της, ο οποίος έγινε αντιπρόεδρος του Λάσετ, προσφέροντάς του και τις ψήφους που διαθέτει στο συνέδριο των Χριστιανοδημοκρατών (εννοείται πως ο Σπαν πήρε τα ανταλλάγματά του). Πολλοί απορούν πώς ο «κεντρώος» Λάσετ, με την «πολιτική ανοχής και ενσωμάτωσης» των προσφύγων μπόρεσε να τα βρει με τον «δεξιό», με σκληρή ρητορική ενάντια στους πρόσφυγες, Σπαν! Υπάρχουν και… χειρότερα. Πώς ο πούρος καθολικός και δηλωμένος πολέμιος του γάμου των ομοφυλόφιλων, Λάνσετ, τα βρήκε με τον δηλωμένο ομοφυλόφιλο και έχοντα τελέσει σχετικό γάμο, Σπαν;
Οπως βλέπετε, οι έννοιες του «δεξιού» και του «κεντρώου» είναι πολύ σχετικές στα αστικά κόμματα. Είναι σαν την «αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ ένα πράμα…
Δεν νομίζουμε πως ο Λάσετ θα έχει δυσκολίες να κερδίσει και το χρίσμα του υποψήφιου καγκελάριου, για το οποίο οι σχετικές διαδικασίες θα γίνουν τον Μάη. Ποιος θα του το πάρει; Οχι, βέβαια, ο Σπαν που έχει κάνει τη συμφωνία του. Και δεν νομίζουμε ότι ο Μάρκους Ζέντερ της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης (CSU), ενός κόμματος που έχει δύναμη μόνο στη Βαυαρία και συμμαχεί μονίμως με τη Χριστιανοδημοκρατία, μπορεί να διεκδικήσει τον υποψήφιο καγκελάριο, στο όνομα της εκλογικής αντιμετώπισης της φασιστικής AfD. Αμα αυτό ήταν το μείζον, τότε πρόεδρος της CDU θα εκλεγόταν ο «δεξιός» Μερτς και όχι ο «κεντρώος» Λάσετ. Εν πάση περιπτώσει, οι παγγερμανικές εκλογές είναι τον Σεπτέμβρη και μέχρι τότε έχουμε καιρό για να δούμε τις εξελίξεις.
