Η λήξη στις 25 Οκτώβρη της μεγαλύτερης σε διάρκεια -τα τελευταία πενήντα χρόνια- απεργίας στην αμερικάνικη αυτοκινητοβιομηχανία σίγουρα δεν ήταν «ένδοξη». Μετά από 40 μέρες απεργίας, οι 49.000 απεργοί της General Motors επικύρωσαν τελικά τη συμφωνία του συνδικάτου UAW με τους καπιταλιστές, για μία νέα τετραετή συλλογική σύμβαση εργασίας. Ομως και μόνο το ποσοστό της επικύρωσης (57% υπέρ έναντι 43% κατά) δείχνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό εργατών δεν έμεινε ικανοποιημένο από την κατάληξη της απεργίας. Γιατί μπορεί οι καπιταλιστές να δέχτηκαν να δώσουν κάποιες πενιχρές αυξήσεις (της τάξης του 3% το χρόνο) και μπόνους με τη λήξη της σύμβασης 11.000 δολαρίων στους μόνιμους και 4.500 στους προσωρινούς εργάτες, να μην κλείσουν το εργοστάσιο στο Ντιτρόιτ, να υποσχεθούν ότι θα ανοίξει ο δρόμος για τη μετατροπή των προσωρινών εργατών σε πλήρους απασχόλησης και να δεσμευτούν να μη μειωθούν οι δαπάνες υγειονομικής περίθαλψης, όμως το συνδικάτο έκανε μεγάλες υποχωρήσεις.
Οπως καταγγέλλει ένας από τους απεργούς στον βρετανικό «Γκάρντιαν», η συμφωνία δεν εξασφαλίζει την πλήρη απασχόληση σε πολλούς προσωρινούς εργάτες και η υπόσχεση για εργασιακή ασφάλεια παραμένει ασαφής. Ενώ η General Motors θα επενδύσει 3 δισ. δολάρια στο εργοστάσιο του Ντιτρόιτ, που σκόπευε να κλείσει στα τέλη του χρόνου, δεν υπάρχει αναφορά στο πόσοι εργάτες θα μείνουν για να δουλέψουν σε αυτό! Αντίθετα, το συνδικάτο συμφώνησε στο κλείσιμο τριών εργοστασίων. Αν πάρουμε υπόψη την κατά γενική ομολογία τεράστια απήχηση της απεργίας στον κόσμο, που την υποστήριξε σχεδόν καθολικά, η κατάληξή της είναι απογοητευτική. Κι αυτό εξαιτίας της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που δε θέλησε να οξύνει τη σύγκρουση αλλά να παζαρέψει μέσα στα πλαίσια ανοχής των καπιταλιστών.
Ωστόσο, το απεργιακό κίνημα στις ΗΠΑ βρίσκεται σε άνοδο. Αυτό δεν το λέμε εμείς αλλά ο «Γκάρντιαν» που αναφέρει ότι 485.000 εργάτες συμμετείχαν πέρσι σε απεργίες και στάσεις εργασίας, αριθμός που αποτελεί ρεκόρ από το 1986. Το ίδιο συνεχίζεται και αυτόν το χρόνο. Φυσικά, σε μία χώρα με εργατικό δυναμικό πάνω από 160 εκατομμύρια εργαζόμενους, οι 485.000 δεν αντιπροσωπεύουν ούτε μισό τοις εκατό! Ομως, αυτό το μισό τοις εκατό δημιουργεί καταστάσεις που δεν τις θέλουν ούτε οι καπιταλιστές ούτε οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές.
Μια άλλη απεργία που τάραξε τα ήρεμα νερά της κοινωνικής άπνοιας στις ΗΠΑ ήταν αυτή των δασκάλων στο Σικάγο, την τρίτη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, με 300.000 μαθητές. Η απεργία κράτησε 11 μέρες και έληξε όπως κι αυτή της General Motors με ανάμικτα αισθήματα για τους απεργούς, ορισμένοι από τους οποίους ήθελαν τη συνέχισή της παρά το γεγονός ότι η Δήμαρχος του Σικάγου δέχτηκε αυξήσεις της τάξης του 16% μέσα στην ερχόμενη πενταετία και μείωση του αριθμού των μαθητών, που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει ακόμα και τα 40 παιδιά ανά τάξη! Βλέπετε, στα σχολειά αυτά φοιτούν οι φτωχότεροι, με το 76% να χαρακτηρίζονται ως μη προνομιούχοι οικονομικά, ενώ το 47% είναι ισπανόφωνοι, το 37% αφρο-αμερικάνοι και μόλις το 10% λευκοί! Η απεργία των δασκάλων στο Σικάγο ήταν σίγουρα εμπνευσμένη από τις πετυχημένες απεργίες των δασκάλων στο Κολοράντο, το Λος Αντζελες και τη Δυτική Βιρτζίνια, που είχαν ξεσπάσει στις αρχές του χρόνου.
Το απεργιακό κίνημα στις ΗΠΑ σίγουρα δεν είναι ισχυρό. Ωστόσο, όσοι ευελπιστούν στην αέναη ταξική ειρήνη βλέπουν τις προσδοκίες τους να διαψεύδονται, και τα απεργιακά σκιρτήματα που περιγράψαμε το αποδεικνύουν. Οσο υπάρχει καπιταλιστική εκμετάλλευση, θα υπάρχει και ταξική πάλη, ανεξάρτητα αν σήμερα αυτή τιθασεύεται από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που μπορεί ακόμα να την καναλιζάρει αποφεύγοντας σκληρές ταξικές συγκρούσεις. Κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει το μέλλον σε μία εποχή γενικής αστάθειας και γενικευμένης κρίσης ενός συστήματος που σαπίζει.
