Στις 12 Ιουλίου, αναχώρησε για το Αφγανιστάν η πρώτη ομάδα 150 στρατιωτών από τη βρετανική βάση της Δεκέλειας στην Κύπρο για να ενισχύσει τα βρετανικά στρατεύματα, που περνούν πολύ δύσκολες ώρες στην επαρχία Χέλμαντ του νότιου Αφγανιστάν. Συνολικά, μέχρι τον ερχόμενο Οκτώβριο, η δύναμη των 3.500 βρετανών στρατιωτών που έχει αναπτυχθεί εδώ και ένα μήνα στην περιοχή αυτή πρόκειται να ενισχυθεί με 900 ακόμη άντρες και τον απαιτούμενο εξοπλισμό. Ωστόσο, και με τις ενισχύσεις αυτές, η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιαστικά για τα βρετανικά στρατεύματα, γιατί δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο το ισχυρό κίνημα των Ταλιμπάν, αλλά και ένα πληθυσμό που τον κάνουν όλο και πιο εχθρικό οι ανελέητοι βομβαρδισμοί και οι μαζικές δολοφονίες άμαχου πληθυσμού στις επαρχίες του νότιου Αφγανιστάν, όπου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η εκκαθαριστική επιχείρηση «Ορεινή Απώθηση», η μεγαλύτερη επιχείρηση εναντίον των ισλαμιστών μαχητών μετά την πτώση του καθεστώτος των Ταλιμπάν. Το πιο πρόσφατο έγκλημα των αμερικάνων κατακτητών είναι ο σφοδρός βομβαρδισμός από τις 1.00 – 4.00 τα ξημερώματα της 10ης Ιουλίου τριών χωριών στην επαρχία Ουρουζγκάν, όπου υποτίθεται ότι κρύβονταν Ταλιμπάν, με αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 60 και τον τραυματισμό 30 αμάχων, σύμφωνα με τοπικό αξιωματούχο. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του αμερικάνικου στρατού, τα θύματα είναι περισσότεροι από 40 Ταλιμπάν. Λες και οι βόμβες κάνουν διάκριση.
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εικόνα της κατάστασης που αντιμετωπίζουν τα βρετανικά στρατεύματα στην επαρχία Χέλμαντ, η οποία προδιαγράφει και τη συνέχεια, δίνει ένα σχετικό ρεπορτάζ του «Independent» (9/7/06), αποσπάσματα του οποίου θεωρούμε ότι αξίζει να παραθέσουμε.
«Στη Μούσα Κάλα, στην πρώτη γραμμή της εξέγερσης των Ταλιμπάν εναντίον των βρετανικών στρατευμάτων στο νότιο Αφγανιστάν, ένα μικρό φορτηγό γεμάτο με βαριά οπλισμένους άντρες περιφερόταν στον κεντρικό δρόμο. Ηταν μόλις 50 μέτρα από το περιφερειακό κυβερνείο, ένα κτίριο γεμάτο τρύπες από σφαίρες και χειροβομβίδες εκτοξευόμενες με ρουκέτες, όπου βρετανοί διοικητές είχαν συνάντηση με τοπικούς φύλαρχους.
Οι ένοπλοι στο φορτηγό φορούσαν μαύρες ρόμπες και μεγάλα λευκά ή μαύρα τουρμπάνια, συνηθισμένη τοπική ενδυμασία στη Χέλμαντ αλλά και στολή των Ταλιμπάν. Ποιοι ήταν αυτοί; Μπορεί να είναι η μιλίτσια του κυβερνήτη ή μπορεί να είναι Ταλιμπάν. Δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Αλλά εσύ πρέπει να φύγεις αμέσως, μου είπε τρομοκρατημένος ένας τοπικός καταστηματάρχης.
Πριν από μια βδομάδα, εκατοντάδες μαχητές Ταλιμπάν διέσχιζαν μανιασμένα για οχτώ ώρες την πόλη και πυροβολούσαν στο κυβερνείο. Το κίνημα (των Ταλιμπάν) βρίσκεται παντού στη Χέλμαντ, ένα κατασκονισμένο εφιάλτη μιας περιοχής που μαστιγώνεται από καυτούς ανέμους το καλοκαίρι, όταν η θερμοκρασία φτάνει στους 50 βαθμούς.
Ενας βρετανός στρατιώτης μας είπε πώς η μονάδα του βρέθηκε κάτω από τα πυρά της αφγανικής αστυνομίας, που υποτίθεται ότι είναι σύμμαχοί τους. “Μας πυροβολούσαν και έκαναν ελιγμούς απροκάλυπτα μπροστά από το όχημά μας. Μπορούσαν να δουν καθαρά ότι δεν είμασταν Ταλιμπάν, αλλά συνέχισαν να πυροβολούν. Εχουμε πληροφορίες ότι είχαν μαζί τους μαχητές Ταλιμπάν”. Η ανταλλαγή πυρών κράτησε δύο ώρες και οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν ένα όχημα.
Τα βρετανικά στρατεύματα είναι τώρα τόσο δύσπιστα απέναντι στην αφγανική αστυνομία ώστε δεν ανακοινώνουν νωρίτερα τις κοινές περιπολίες, γιατί φοβούνται να μην δώσουν κάποιοι πληροφορίες στους Ταλιμπάν. Οι μισοί μεταφραστές που προσλήφθηκαν από τους Βρετανούς στο Καμπ Μπάστιον, την κύρια βάση τους στη Χέλμαντ, παραιτήθηκαν από φόβο για τη ζωή τους.
Ούτε και ο Αφγανικός Εθνικός Στρατός εμπνέει περισσότερη εμπιστοσύνη. Οταν στάλθηκε στο νότο η πρώτη μονάδα για να συνεργαστεί με τα βρετανικά στρατεύματα, το 25% εξαφανίστηκαν κατά τη μεταφορά τους από το στρατόπεδο εκπαίδευσης στην Καμπούλ. Οι φόβοι τους ίσως είναι κατανοητοί. Πριν από μερικές βδομάδες, βρέθηκαν έξω από την καναδική βάση στη γειτονική Κανταχάρ τα κομμένα κεφάλια δύο αφγανών στρατιωτών με το κομμένο πέος τους στο στόμα τους.
Τα βρετανικά στρατεύματα στη Χέλμαντ αισθάνονται ότι υπάρχουν παντού εχθρικές δυνάμεις. Φιλοταλιμπάν κασέτες πουλιούνται ανοιχτά και είναι εξαιρετικά δημοφιλείς. Τα τραγούδια περιλαμβάνουν στίχους όπως “Οι έρημοι είναι βαμμένες κόκκινες με το αίμα των μαρτύρων” και “Μουλά Ομάρ, θα σκοτώσουμε τους εχθρούς σου και είμαστε οι μαθητές σου”.
“Ποτέ μέχρι τώρα η κατάσταση δεν ήταν τόσο άσχημη. Ποτέ μέχρι τώρα οι Ταλιμπάν δεν είχαν τέτοια οργάνωση και συντονισμό. Συχνά μένουν και πολεμούν αντί να χτυπούν και να σκορπίζουν, όπως συνήθιζαν. Μερικές φορές η τακτική τους είναι σχεδόν αυτοκτονική. Στέκονται στις ταράτσες των σπιτιών και πυροβολούν τα πολεμικά ελικόπτερα. Εχουν πολλά πυρομαχικά και ακόμη περισσότερο βαρύ φορητό οπλισμό, όλμους, εκτοξευόμενες με ρουκέτες χειροβομβίδες, βαριά πολυβόλα”, δήλωσε στον “The Independent on Sunday” δυτική πηγή ασφάλειας.
Οι Ταλιμπάν ισχυρίζονται ότι “έχουν υπό πλήρη έλεγχο” αρκετές περιοχές στο νότο. “Η Χέλμαντ είναι καταφύγιο για μας”, καυχιόταν χθες από το τηλέφωνο ο Μοχάμεντ Χανίφ, εκπρόσωπος των Ταλιμπάν. ”Οποτε οι Βρετανοί ήρθαν στο Αφγανιστάν υπέστησαν βαριά ήττα και έφυγαν ζωντανοί πολλοί λίγοι. Οι Ταλιμπάν – μας είπε – έχουν ένα κέντρο στρατολόγησης βομβιστών αυτοκτονίας στη Χέλμαντ, όπου έρχονται απ’ όλο το Αφγανιστάν και έχουν φτάσει στους 1.500 μέχρι στιγμής”….».
Στο μεταξύ, οι ισλαμιστές μαχητές κλιμακώνουν τις επιθέσεις τους και στις υπόλοιπες επαρχίες του νοτιοανατολικού Αφγανιστάν, παρόλο που από τα μέσα Μαΐου βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγαλύτερη αμερικάνικη εκκαθαριστική επιχείρηση εναντίον τους, και απειλούν με ακόμη σφοδρότερες και πιο φονικές επιθέσεις στο επόμενο διάστημα.
Ενδεικτικά, στις 17 Ιουλίου, αμερικάνικα και συμμαχικά τους στρατεύματα, που συμμετείχαν στην επιχείρηση «Ορεινή Απώθηση» στην περιοχή Ταρίν Κοτ της επαρχίας Ουρουζγκάν, δέχτηκαν πυκνά πυρά, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας αμερικάνος στρατιώτης και να τραυματιστούν ακόμη έντεκα.
Την ίδια μέρα, από έκρηξη βόμβας, που είχε τοποθετηθεί στο επαρχιακό δικαστήριο στην πρωτεύουσα της επαρχίας Χέλμαντ, κατέρρευσε το κτίριο, σκοτώθηκε ο διοικητής και ένας υπάλληλος και τραυματίστηκαν έξι ακόμη άτομα. Μια μέρα νωρίτερα οι Ταλιμπάν κατέλαβαν τις πόλεις Γκαρμσέρ και Ναγουάι – ι – Μπαράκζαϊ και τη γύρω τους περιοχή στην επαρχία Χέλμαντ, αφού ύστερα από σύντομη μάχη έτρεψαν σε φυγή τις αστυνομικές δυνάμεις. Στις 18 Ιουλίου ανακοινώθηκε ότι ισχυρές αμερικάνικες και αφγανικές δυνάμεις, με την υποστήριξη βομβαρδιστικών, είχαν ξεκινήσει την επιχείρηση ανακατάληψής τους. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι οι ισλαμιστές μαχητές προκαλούν και κάνουν επίδειξη δύναμης πολύ εύκολα σε μια περιοχή που σαρώνεται δύο μήνες τώρα από αμερικάνικα και αφγανικά στρατεύματα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μέσω του εκπροσώπου τους Μοχάμαντ Χανίφ προειδοποίησαν την περασμένη Τρίτη ότι το αμέσως επόμενο διάστημα θα εντείνουν τις επιθέσεις τους και «θα καταλάβουν τις περισσότερες περιοχές του νότιου και νοτιοκεντρικού Αφγανιστάν».
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η επίθεση του Ισραηλινού στρατού στην Παλαιστίνη και στο Λίβανο είναι ένας ακόμη σοβαρός παράγοντας που δημιουργεί ευνοϊκό έδαφος για τους Ταλιμπάν. Το ίδιο και η ξηρασία που πλήττει πολλές περιοχές της χώρας και έχει μειώσει, σύμφωνα με το αφγανικό υπουργείο Γεωργίας, στο μισό την παραγωγή σταριού φέτος, με αποτέλεσμα περισσότεροι από 2.4 εκατομμύρια Αφγανοί να πεινούν και να εγκαταλείπουν μαζικά τον τόπο τους για να βρουν αλλού τροφή και νερό, κατηγορώντας την κυβέρνηση Καρζάι για την αδιαφορία και την ανικανότητά της να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες τους σε τρόφιμα.
