Συντάκτης: Eksegersi.gr

«Δεν υπάρχει δίλημμα τσιμέντο ή πράσινο. Η απάντηση είναι αυτονόητη. Δεσμευόμαστε ότι μικρό ποσοστό των χώρων θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για εγκαταστάσεις πολιτιστικού και αθλητικού χαρακτήρα». Αυτά έλεγε λίγες μέρες πριν τις εκλογές, σε ομιλία του στην Αργυρούπολη, ο Κ. Καραμανλής, αναφερόμενος στο χώρο του πρώην αεροδρόμιου του Ελληνικού και απαντώντας στο αίτημα των κατοίκων της περιοχής να μην προχωρήσουν τα σχέδια οικοπεδοποίησης, αλλά να κατασκευαστεί το Μητροπολιτικό Πάρκο που προβλεπόταν από το παλιό Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας. Η προεκλογική περίοδος, όμως, πέρασε και ήδη διανύουμε την περίοδο της αθέτησης των προεκλογικών υποσχέσεων. Σύμφωνα με πληροφορίες, σε σύσκεψη που έγινε στο Μαξίμου υπό την προεδρία του Καραμανλή και με τη συμμετοχή του Σουφλιά και της Πετραλιά, με αντικείμενο τη μεταολυμπιακή χρήση των αθλητικών εγκαταστάσεων, αποφασίστηκε να ακολουθηθεί ως μπούσουλας το πλαίσιο, οι βασικές κατευθύνσεις, του διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού που είχε προκηρύξει η κυβέρνηση Σημίτη. Οι κατευθύνσεις αυτές πρόβλεπαν ότι θα οικοπεδοποιηθούν…

Πόσα χρόνια τώρα ακούμε για αναπτυξιακούς νόμους; Πάνω από δυο δεκαετίες. Ο ένας νόμος διαδέχεται τον άλλο, οι καπιταλιστές υποβάλλουν αιτήματα και οι κυβερνήσεις τους ικανοποιούν, επικαλούμενες πάντα την ανάπτυξη που θα φέρει νέες θέσεις εργασίας. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Η ανάπτυξη πότε είναι ανύπαρκτη, πότε αναιμική, πότε κάπως καλύτερη (όπως την τελευταία τετραετία με τα μεγάλα έργα υποδομής ενόψει και της Ολυμπιάδας), όμως η ανεργία όχι μόνο δεν μειώνεται αλλά συνεχώς αυξάνεται και έχει φτάσει αισίως το 12% (σύμφωνα με την επίσημη ημι-καταγραφή). Οι πιο προκλητικοί «αναπτυξιακοί» νόμοι ψηφίζονται σε περιόδους που στους εργαζόμενους επιβάλλεται σκληρή λιτότητα. Σε περιόδους κρίσης. Οχι τυχαία. Οταν ο καπιταλισμός αντιμετωπίζει κρίση, οι καπιταλιστές, που αποτελούν την πιο κρατικοδίαιτη τάξη της κοινωνίας μας, καταφεύγουν στο κράτος, αναζητώντας μεγαλύτερη στήριξη. Και το κράτος ενεργεί σαν στυλοβάτης της ομαλής αναπαραγωγής του κεφάλαιου και των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής, κάνοντας ακόμα πιο σκληρή την αναδιανομή του εθνικού…

Η ΟΚΕ (Οικονομική και Κοινωνική Πολιτική) δεν φημίζεται για το ριζοσπαστισμό της. Ενα όργανο ταξικής συνεργασίας είναι, στο οποίο συνεργάζονται αρμονικά οι εκπρόσωποι των καπιταλιστών με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Σε κρίσιμα ζητήματα η ΟΚΕ δεν καταλήγει σε ομόφωνη γνώμη, γιατί οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές ή οι καπιταλιστές προτιμούν να καταγράψουν την ακριβή τους θέση παρά να πάνε σε μια συνθετική απόφαση (έτσι κι αλλιώς, πρακτικά οι γνωμοδοτήσεις της ΟΚΕ δεν έχουν καμιά αξία, αφού δεν είναι υποχρεωτικές για τις κυβερνήσεις). Και όμως, αυτό το όργανο δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να φτάσει σε ομόφωνη  γνώμη επί του φορολογικού νομοσχέδιου, το συμπέρασμα της οποίας είναι το παρακάτω: «Από το φορολογικό νομοσχέδιο προκύπτει μια πολύ μικρή φορολογική ελάφρυνση για τα πολύ χαμηλά εισοδήματα και μια σημαντική επιβάρυνση για τα χαμηλά και τα μεσαία εισοδήματα». Ειδικά για τους μισθωτούς, αφού εκτιμήσει ως «συγκρατημένη» την αύξηση του αφορολογήτου ορίου, επισημαίνει: «Ταυτόχρονα επιδεινώνει τις άλλες δύο φορολογικές κλίμακες…

Ζούμε σε μια εποχή που αυτά που θεωρούνταν κάποτε δεδομένα και καταχτήσεις της ταξικής συνείδησης έχουν ξεθωριάσει, που ακόμα και αυτό  το ταξικό ένστικτο έχει ατονήσει, που οι ριζοσπαστικές επαναστατικές ιδέες έχουν περιοριστεί σ’ ένα πολύ στενό κύκλο ανθρώπων, που η ταξική άμυνα έχει υποχωρήσει. Απογυμνωμένη η πλατιά λαϊκή συνείδηση άγεται και φέρεται από ιδεολογήματα, ψευδαισθήσεις, αντιδραστικές ιδέες και εύπεπτες συνταγές συμπεριφοράς, που έντεχνα καλλιεργούνται απ’ όλες τις παραμέτρους του συστήματος. Χρεία, λοιπόν, να επαναπροσεγγίσουμε με ταξική ματιά, να φωτίσουμε, να στεριώσουμε με επιχειρήματα, που προσιδιάζουν στα λαϊκά συμφέροντα, «δεδομένα» και αιτήματα. Και ας καταπιαστούμε σε τούτο το σημείωμα με ένα τελευταίας εσοδείας, σκοπίμως πολυδιαδεδομένο ερώτημα: Δημόσια ή ιδιωτικά πανεπιστήμια; Οι νοήμονες γνωρίζουμε ότι η ίδρυση, οργάνωση και λειτουργία ενός πανεπιστήμιου απαιτεί κονδύλια δισεκατομμυρίων. Συνεπώς, κανένας «μη κερδοσκοπικός» φορέας δεν είναι διατεθειμένος να διαθέσει τούτα τα υπέρογκα ποσά σε μόνιμη βάση για την «ψυχή της μανούλας του», διατηρώντας παράλληλα το…

Την 25η μέρα απεργίας πείνας διανύει σήμερα ο Κούρδος αγωνιστής Σινάν Μποζκούρτ (Ταϊλάν), διεκδικώντας τη μη έκδοσή του στη Γερμανία και την άμεση αποφυλάκισή του. Την απόφαση θα πάρει ο υπουργός Δικαιοσύνης Αν. Παπαληγούρας, ο οποίος κωλυσιεργεί, υπολογίζοντας προφανώς στο σταμάτημα της πίεσης από το ευρύ κίνημα για την μη έκδοση του Ταϊλάν που έχει αναπτυχθεί. Η υγεία του Ταϊλάν έχει επιδεινωθεί από την πολυήμερη απεργία πείνας και είναι πιθανό τις επόμενες μέρες να μεταφερθεί από τις φυλακές Κομοτηνής, όπου κρατείται σε νοσοκομείο. Παρουσιάζει ζαλάδες, τάση για εμετό και πόνους στο συκώτι. Αντιπροσωπεία της Επιτροπής Αλληλεγγύης ήταν να συναντηθεί την περασμένη Πέμπτη με τον Παπαληγούρα, ενώ την ερχόμενη Πέμπτη, 2 Δεκέμβρη, στις 7 το απόγευμα οργανώνεται συναυλία αλληλεγγύης στα Προπύλαια. Να φροντίσουμε να είμαστε εκεί.

Η «ανεξάρτητη» Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έδωσε την έγκρισή της και η κυβέρνηση θα ξαναλειτουργήσει τις 293 χαφιεδοκάμερες στην περιοχή της Αττικής, τάχα για να διευκολύνεται η ρύθμιση της κυκλοφορίας. Τον πραγματικό σκοπό των καμερών, όμως, τον δήλωνε η εταιρία SAIC που τις έστησε: «Το σύστημα θα αποτελέσει μια σημαντική κληρονομιά για την μετα-ολυμπιακή Αθήνα, καθώς θα ενισχύσει σημαντικά την επιχειρησιακή ικανότητα των σωμάτων ασφαλείας και άμεσης επέμβασης».

Ακούγεται σαν καλαμπούρι, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Την ερχόμενη Πέμπτη 2 Δεκέμβρη, στο Στρατοδικείο του Ρουφ, καλείται να δικαστεί για ανυποταξία ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο οποίος δεν παρουσιάστηκε για να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό, επειδή πέρασε στην παρανομία. Το ελληνικό κράτος πολύ θα ήθελε να μη γίνει ποτέ αυτή η δίκη. Μια ακόμη παρουσία του Δ. Κουφοντίνα σε δικαστήριο και μάλιστα σε στρατοδικείο δεν είναι ό,τι το καλύτερο για την κρατική προπαγάνδα. Υπάρχει, όμως, και η γραφειοκρατία και η τυπολατρία που δεν μπορεί να τις ξεπεράσει. Μπορεί ο Ελληνικός Στρατός να αποστρατεύει αμέσως όποιον καταδικαστεί για οποιονδήποτε λόγο σε ποινή φυλάκισης άνω των πέντε ετών, όμως εδώ υπάρχει το αδίκημα της ανυποταξίας και πρέπει να το εκδικάσουν τυπικά, έστω και αν ο εν λόγω ανυπότακτος (όνομα και πράμα) έχει καταδικαστεί σε πολλάκις ισόβια από το έκτακτο δικαστήριο του Κορυδαλλού. Οπως μας πληροφόρησε ο ίδιος, ο Δ. Κουφοντίνας θα…

Στο αραβικό δίκτυο «Albasrah.net» δημοσιεύτηκε στις 23 του Νοέμβρη μια ανακοίνωση των ελεύθερων πολιορκημένων μαχητών της Φαλούτζα, με την οποία καταγγέλλουν τα εγκλήματα πολέμου και τη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής από τους Αμερικάνους και δηλώνουν ότι διαθέτουν σχετικές φωτογραφίες και βιντεοταινίες, τις οποίες θα δώσουν στη δημοσιότητα μόλις καταστεί δυνατό. Μεταφέρουμε τα αποσπάσματα της ανακοίνωσης, που έδωσε στη δημοσιότητα το «Albasrah.net». «Ο αμερικάνικος στρατός στη Φαλούτζα έχει χρησιμοποιήσει όπλα μαζικής καταστροφής και χημικά όπλα, που σκότωσαν περισσότερους από 5.000 πολίτες» Μερικά από τα εγκλήματα πολέμου του αμερικάνικου στρατού στη Φαλούτζα είναι: «1. Ο αμερικάνικος στρατός βομβαρδίζει τη Φαλούτζα με δηλητηριώδη αέρια και χημικά όπλα. 2. Ο αμερικάνικος στρατός βομβαρδίζει τη Φαλούτζα με αντλίες φωσφόρου. 3. Ο αμερικάνικος στρατός έχει καταστρέψει σπίτια, τζαμιά και καταστήματα και αρπάζει αντικείμενα αξίας. 4. Ο αμερικάνικος στρατός έχει σκοτώσει περίπου 5.000 πολίτες, πολλοί από τους οποίους παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι άνθρωποι, εκτέλεσε τραυματισμένους και άρρωστους…

«Ενα από τα πράγματα που παρατηρήσαμε είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σκοτώθηκαν από Αμερικάνους ελεύθερους σκοπευτές. Δεν ήταν μόνο άντρες αλλά και γυναίκες και μερικά παιδιά ακόμα. Ο νεότερος που είδα εγώ ήταν ένα τετράχρονο αγόρι. Σχεδόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι χτυπήθηκαν στο κεφάλι, το στήθος ή το λαιμό». Οι δηλώσεις του γιατρού Αλί Αμπάς από την κλινική που βομβαρδίστηκε απ’ τους Αμερικάνους, μετά την επιστροφή του στη Βαγδάτη στις 20 Νοέμβρη, δημοσιεύτηκαν στον βρετανικό Independent την περασμένη Τετάρτη (24/11/04) και αποτελούν μια απ’ τις δεκάδες μαρτυρίες για τις συνεχιζόμενες δολοφονίες αμάχων απ’ τους κατακτητές στη Φαλούτζα. Κανείς μέχρι σήμερα, εκτός απ’ τους αντάρτες που μίλησαν για 5000 νεκρούς και τον Ερυθρό Σταυρό που έχει να βγάλει ανακοίνωση απ’ την προηγούμενη βδομάδα (τότε μιλούσε για τουλάχιστον 800 νεκρούς συμπληρώνοντας ότι η πραγματικότητα μάλλον είναι πολύ χειρότερη), δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα. Λες και οι 50.000 κάτοικοι που έμειναν στη…

«Παρά τον αριθμό των απωλειών των ανταρτών, ο εχθρός δεν έχασε πλήρως τις δυνάμεις του, κάτι που σημαίνει ότι σύντομα οι αντάρτες μπορεί να επιστρέψουν στη Φαλούτζα πολύ πιο ενισχυμένοι. Είναι ακόμη σε θέση να εμποδίσουν αποτελεσματικά την ανάπτυξη ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας και κατά συνέπεια η παρουσία των αμερικανικών στρατευμάτων μέσα στην πόλη μπορεί να κριθεί αναγκαία σχεδόν επ’ αόριστον, κάτι που δυσχεραίνει την αντιμετώπιση των ανταρτών σε άλλες πόλεις». (Απόρρητη έκθεση του αμερικάνικου σώματος πεζοναυτών, New York Times, 18/11/04) «Οι ομάδες των ανταρτών στη εμπόλεμη Φαλούτζα έχουν ελέγξει το 60% της ιρακινής πόλης περικυκλώνοντας δεκάδες Αμερικάνους πεζοναύτες στην συνοικία Γκολάν, δήλωσαν την Κυριακή στο Ξινχουά αυτόπτες μάρτυρες που κατάφεραν να διαφύγουν από την πόλη. Οι κάτοικοι της Φαλούτζα είπαν ότι το νότιο τμήμα που εξακολουθεί να ελέγχεται από τις αντάρτικες ομάδες αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της πόλης και ότι τα αμερικάνικα στρατεύματα ελέγχουν μόνο το βορρά και ορισμένα μικρά…

«Ποιον να εμπιστευτούμε;» ρωτούν τα αμερικάνικα στρατεύματα μετά το χαμό στη Μοσούλη (22/11/2004). Πέρα από την καταστροφή αστυνομικών σταθμών και το θάνατο ιρακινών στρατιωτών, οι αντάρτες έχουν καταφέρει να πλήξουν τις τελευταίες δέκα μέρες στη Μοσούλη την εμπιστοσύνη ανάμεσα στα αμερικάνικα στρατεύματα και τους Ιρακινούς, που κατακτήθηκε σκληρά. Υστερα από 19 μήνες προσπάθειας για την οικοδόμηση σχέσεων στην τρίτη σε μέγεθος πόλη του Ιράκ, δύο μέρες βίαιης αναταραχής και οι συνέπειές της έχουν αφήσει τα αμερικάνικα στρατεύματα να αναρωτιούνται ποιοι πραγματικά είναι σύμμαχοί τους και πολλούς Ιρακινούς πιο επιφυλακτικούς από ποτέ απέναντι στους Αμερικάνους. «Είναι αδύνατο να πεις ποιος είναι με το μέρος μας, ιδιαίτερα όταν αναφέρεσαι στην αστυνομία. Εχουμε μάθει ότι πρέπει να κάνουμε πολύ περισσότερα για να οικοδομήσουμε τοπικές δυνάμεις και αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει στην πόλη, αλλά αυτό απαιτεί χρόνο. Είναι σαν να αρχίζουμε τώρα», μας είπε ο λοχαγός Ρόμπερτ Λάκεϊ, διοικητής ενός λόχου της αμερικάνικης ταξιαρχίας Στράικερ,…

Ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά τους Αμερικάνους και τους αναγκάζει να επιταχύνουν και να κλιμακώσουν τις επιχειρήσεις τους για να εξοντώσουν τους σημαντικότερους θύλακες της ιρακινής αντίστασης ενόψει των εκλογών της 30ης Ιανουαρίου, παρόλο που το ανοιχτό μέτωπο της Φαλούτζα και η κατάσταση στη Μοσούλη τους υποχρεώνει να διατηρούν σημαντικό αριθμό στρατευμάτων στα μέτωπα αυτά. Παράλληλα, οι επιθέσεις της ιρακινής αντίστασης συνεχίζονται με αμείωτη ένταση σ’ όλη τη χώρα. Η εισβολή αμερικάνων και ιρακινών στρατιωτών στις 19 Νοέμβρη στο τέμενος Αμπού Χανίφα στην περιοχή Αζαμίγια της Βαγδάτης, από τους πιο ιερούς τόπους των σουνιτών μουσουλμάνων, με αποτέλεσμα το θάνατο 3 και τη σύλληψη 40 ανθρώπων, μετέτρεψε την ιρακινή πρωτεύουσα σε πεδίο μάχης το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε. Σφοδρή και συνεχής ανταλλαγή πυρών, οδομαχίες, εκτελέσεις, και μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων ξεκίνησαν από την Αζαμίγια και σάρωσαν όλη τη Βαγδάτη. Τουλάχιστον ένας αμερικάνος στρατιώτης σκοτώθηκε και 9 τραυματίστηκαν όταν η περίπολός τους δέχτηκε επίθεση, ενώ…

Ζόρικα τα πράγματα για τον Αμπάς. Τον πρώην πρωθυπουργό της Παλαιστινιακής Αρχής, που είχε παραιτηθεί επειδή δεν προχωρούσε η «ειρηνευτική διαδικασία» και ο Αραφάτ δεν έπαιρνε πρακτικά μέτρα για την κατάπνιξη της Ιντιφάντα. Γιατί μπορεί τα 13 άτομα που αποτελούν την Κεντρική Επιτροπή της Φατάχ να τον διόρισαν ως τον μοναδικό της εκπρόσωπο στις προεδρικές εκλογές της 9ης του Γενάρη, όμως η βάση άλλα λέει. Η επιτροπή Δυτικής Οχθης της Φατάχ κράτησε αποστάσεις από το διορισμό, ενώ μαχητές της Φατάχ δήλωσαν την Τρίτη στο Αλ-Τζαζίρα ότι θα αντιταχθούν στην υποψηφιότητα Αμπάς. Γι’ αυτό και ο Αμπάς το έπαιξε «σκληρός», δηλώνοντας ότι θα βαδίσει στα χνάρια του Αραφάτ και ότι θα απαιτήσει απ’ το Ισραήλ να αναγνωρίσει το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων. Εδώ γελάνε. Γιατί όλοι γνωρίζουν ότι ακόμα κι ο Αραφάτ, σε άρθρο του σε αμερικάνικη εφημερίδα, έβαλε νερό στο κρασί του σχετικά με την επιστροφή των προσφύγων (δηλώνοντας ότι…

Από τις υπόλοιπες ταινίες ξεχωρίζει το ιρακινό νεανικό φιλμ «Ο μικρός άνθρωπος». Βγαίνουν επίσης στις αίθουσες το συναισθηματικό δράμα «Δε μένουμε πια εδώ» του Τζο Κάραν, μια ιστορία για την απιστία και τα αδιέξοδα του γάμου (ειλικρινά, τίποτα το ιδιαίτερο), ο «Ανθρωπος της Μαντζουρίας», remake της ομότιτλης ταινίας του 1962 του Τζον Φρακενχάιμερ, μόνο που τώρα το φόντο δεν είναι ο ψυχρός πόλεμος, αλλά ο πόλεμος του Κόλπου και η «τρομοκρατία» (!), το παιδικό καρτούν οι «Απίθανοι», με νέα εφέ, και η βλακεία που ακούει στο όνομα «Ανακόντα 2: Το κυνήγι της ματωμένης ορχιδέας», σίκουελ του ομώνυμου θρίλερ του 1997, με πρωταγωνιστές και πάλι γιγάντια φίδια. Ελένη Σταματίου

Για την ταινία αυτή, που είναι και η σημαντικότερη αυτής της εβδομάδας, έχει γίνει ήδη πολύς διαφημιστικός θόρυβος. Ετσι, όλοι πιθανότατα γνωρίζετε πως πρόκειται για το οδοιπορικό του Ερνέστο Γκεβάρα και του φίλου του Αλμπέρτο Γρανάδο, προκειμένου να ανακαλύψουν την πραγματική Λατινική Αμερική. Η ταινία βασίστηκε στα απομνημονεύματα αλλά και το φωτογραφικό υλικό του Τσε, όπως επίσης στις περιγραφές του ακόμη εν ζωή Γρανάδο. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος ερεύνησαν εξονυχιστικά για περισσότερα από δυο χρόνια τα γεγονότα, τις συνθήκες και τις λεπτομέρειες αυτού του ταξιδιού, επισκεπτόμενοι πολλές φορές την Κούβα, συνομιλώντας με την οικογένεια Γκεβάρα και τον Γρανάδο, μελετώντας ένα τεράστιο οπτικοακουστικό υλικό της εποχής και ταξιδεύοντας στις αυθεντικές περιοχές, από το Μάτσου Πίτσου ως τα ορυχεία της Χιλής, όπου έγιναν και τα γυρίσματα. Οι μικρές αυτές πληροφορίες έχουν νόημα ώστε να καταδειχτεί η σοβαρότητα με την οποία οι συντελεστές προσέγγισαν το θέμα τους. Πέρα απ’ αυτές, όμως, εμείς θα σας…

♦ Η ένταξη της ΑΕΚ και του Αρη στο άρθρο 44 επιβεβαίωσε όσους υποστηρίζουν ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν , είναι και μάλλον θα είναι κρατικοδίαιτο. Από τη στιγμή λοιπόν που ένα κράτος σαν το δικό μας, το οποίο είναι χωρίς αρχή και τέλος, κουμαντάρει και καθορίζει τις τύχες του ποδοσφαίρου, οι ελπίδες για ουσιαστική βελτίωση της εικόνας του παραμένουν από μηδενικές ως ελάχιστες. Αν και η ένταξη των δυο ομάδων στο άρθρο 44 έγινε για καθαρά τυπικούς λόγους, με δικαστικές αποφάσεις, είναι κοινό μυστικό ότι ουσιαστικά αποφασίστηκε από το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Οποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό, αν και δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί, δεν έχει παρά να διαβάσει το σκεπτικό των αποφάσεων ένταξης των ομάδων αλλά και να αξιολογήσει την αλλαγή της στάσης του Δημόσιου, κατά τη διαδικασία στις δικαστικές αίθουσες. Ξεκινώντας από το δεύτερο και εστιάζοντας κυρίως στη δικαστική τακτική που ακολούθησε το Δημόσιο στην περίπτωση της ΑΕΚ, θα…

Πέρασαν 13,5 και 5,5 χρόνια αντίστοιχα από τότε που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα της EE οι κανονισμοί 2092/1991 και 1808/1999 για τη βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία. O δεύτερος κανονισμός ενσωματώθηκε στον πρώτο και στο διάστημα που πέρασε έγιναν πολλές τροποποιήσεις  τόσο σε άρθρα του όσο και στα παραρτήματά του. Στο παράρτημα VI του αρχικού κανονισμού προβλέπονταν στην παραγωγή βολογικών προϊόντων η χρήση προσθέτων χημικών (εννοείται της βιομηχανίας) και μεταποιημένων γεωργικών προϊόντων που έχουν παραχθεί με συμβατικούς όρους. Bασικό επιχείρημα των Kομισάριων ήταν και εξακολουθεί να είναι, ότι τα χημικά προσθετικά είναι απαραίτητα για να συντηρούνται τα βιολογικά προϊόντα και ότι χρησιμοποιούνται ως προσθετικά και προϊόντα της συμβατικής γεωργίας, γιατί τα αντίστοιχα της βιολογικής δεν είναι σε αρκετή ποσότητα στην EE. Πέρασαν από τότε 13,5 χρόνια και όχι μόνο εξακολουθούν να επιτρέπονται αυτά στο παράρτημα VI του κανονισμού 2092/1991, αλλά και να γίνονται συζητήσεις σε επιτροπές εργασίας της Kομισιόν για να αυξηθεί…

  Εχουμε δει όλοι το βίντεο ή την καρέ-καρέ φωτογραφική αποτύπωση της σκηνής που αμερικάνος πεζοναύτης σκοτώνει εν ψυχρώ έναν τραυματισμένο και άοπλο Ιρακινό στο εσωτερικό ενός τζαμιού στη Φαλούτζα. Επειδή η εικόνα αυτή πέρασε από τη λογοκρισία του αμερικάνικου στρατού και πρωτοβγήκε από αμερικάνικα ΜΜΕ και επειδή είμαστε γενικώς ψυλλιασμένοι, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή «κάποιο λάκο έχει η φάβα».   Ο τραυματίας βαφτίστηκε αντάρτης. Αντάρτης στη Φαλούτζα και άοπλος κομματάκι δύσκολο. Αφού ήταν άοπλος και τραυματίας, πώς ξέρουμε ότι ήταν αντάρτης και όχι άμαχος που τραυματίστηκε από τους συνεχείς βομβαρδισμούς της πόλης; Ολοι μπορούμε να καταλάβουμε ότι διαφορετική αίσθηση προκαλεί η εκτέλεση ενός μαχητή από την εκτέλεση ενός άμαχου. Η εκτέλεση ενός τραυματία μαχητή καταδικάζεται επίσημα, αλλά συνοδεύεται και από εικόνες εκτέλεσης ομήρων εκ μέρους ομάδων της Ιρακινής Αντίστασης. Ετσι, οι μεν εντυπώσεις από τη συμπεριφορά του πεζοναύτη μετριάζονται, η δε επέμβαση της διοίκησης του κατοχικού στρατού,…

♦ Oταν είναι δίκαιο… επαναστατείς (N. ΠAΣOK) Για το Πολυτεχνείο η αφίσα. Ωραίο το σοφιστικέ. Aδικο δεν είναι να μην είσαι μέσα στη κουτάλα της εξουσίας; Aδικο δεν είναι να μην έχεις μια σίγουρη ζεστή θεσούλα στο δημόσιο; Aδικο δεν είναι να υπηρετείς στα σύνορα, αντί στο Πεντάγωνο ή το Λυκαβητό; Aδικο δεν είναι να κάνεις πάρτυ χωρίς την παρουσία υπουργών; Aδικο, πολύ άδικο. Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, 3 του Σεπτέμβρη να περνάς.   ♦ Tο Πολυτεχνείο ζει μέσα στους σημερινούς αγώνες (ΣYN)   Eκ του KKE προερχόμενο το σύνθημα, αλλά τι πειράζει όταν είναι σωστό; Aλλωστε, πάντοτε οι ανανεωτικοί διεκδικούσαν μετά πάθους την πρωτοκαθεδρία των ανοιχτών μυαλών. Ξέρω, θα πείτε ότι αυτό ήταν και είναι προπέτασμα καπνού για να πιάσουν όσο γίνεται περισσότερο την κουτάλα της εξουσίας. Mπορεί. Aλλά εγώ έχω μια απορία, ρε παιδιά. Σε ποιούς αγώνες αναφέρονται; Tη Nάουσα οι Συνασπισμένοι την έχουν γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων…

Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι ο μόνος δρόμος είναι οι εκλογές και πάλι (χιούμορ…) Ζήτω η μεγάλη δημογραφική παράταξη Οχι άλλες πορείες – λιτανείες   ♦ Αμα Σούχα…! (Κάπως έτσι εκτιμούν την συμβολή της ομώνυμης κυρίας στην Παλαιστίνη).   ♦ «…Ο άνθρωπος που μετέτρεψε ένα προσφυγικό (για τον υπόλοιπο πλανήτη) πρόβλημα σε νόμιμο αγώνα για κρατική κυριαρχία…» (για τον Αραφάτ λέει το απόσπασμα αφήνοντας στην άκρη τα μύρια όσ…» (ΠΡΙΝ, 14/11/2004).    ♦  «Οσο για τους αριστερούς μέσα στα όργανα της ΑΔΕΔΥ που θα εκλεγούν, αν θέλουν πράγματι να έχουν κάποια συνεισφορά, ας φροντίσουν για τον συντονισμό των ζωντανών δυνάμεων στο δημόσιο, για την οργάνωση των αιτημάτων και των αγώνων από τη βάση, με μορφές ελεγχόμενες από τους ίδιους τους εργαζόμενους» (Σταύρος Κωστόπουλος, ΠΡΙΝ, 14/11/2004).   ♦ Το πρό-βλημα δεν είναι «τα παιδιά της ΚΝΕ, που λένε στη ζωή το μέγα ναι» αλλά το ότι τα παιδιά αυτά δεν λένε ποτέ όχι…  …