♦ Η ένταξη της ΑΕΚ και του Αρη στο άρθρο 44 επιβεβαίωσε όσους υποστηρίζουν ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν , είναι και μάλλον θα είναι κρατικοδίαιτο. Από τη στιγμή λοιπόν που ένα κράτος σαν το δικό μας, το οποίο είναι χωρίς αρχή και τέλος, κουμαντάρει και καθορίζει τις τύχες του ποδοσφαίρου, οι ελπίδες για ουσιαστική βελτίωση της εικόνας του παραμένουν από μηδενικές ως ελάχιστες.
Αν και η ένταξη των δυο ομάδων στο άρθρο 44 έγινε για καθαρά τυπικούς λόγους, με δικαστικές αποφάσεις, είναι κοινό μυστικό ότι ουσιαστικά αποφασίστηκε από το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Οποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό, αν και δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί, δεν έχει παρά να διαβάσει το σκεπτικό των αποφάσεων ένταξης των ομάδων αλλά και να αξιολογήσει την αλλαγή της στάσης του Δημόσιου, κατά τη διαδικασία στις δικαστικές αίθουσες. Ξεκινώντας από το δεύτερο και εστιάζοντας κυρίως στη δικαστική τακτική που ακολούθησε το Δημόσιο στην περίπτωση της ΑΕΚ, θα δούμε ότι στις περιπτώσεις που υπήρξε παρουσία του στις δικαστικές αίθουσες, η απόφαση είναι εναντίον της κιτρινόμαυρης ΠΑΕ, ενώ τη μια και μοναδική φορά που δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο εκπρόσωπός του, η αίτηση ή για να είμαστε σαφέστεροι η έφεση της ΑΕΚ κατά της πρωτόδικης κρίσης έγινε δεκτή, παρά το γεγονός ότι είχε μεσολαβήσει και δεύτερη αρνητική απόφαση για την ένταξη. Το μόνο γεγονός που άλλαξε τα δεδομένα, το διάστημα στο οποίο αναφερόμαστε, ήταν η έμμεση αλλά σαφέστατη κυβερνητική παρέμβαση, μετά από συνεννόηση ανθρώπων από το περιβάλλον του πρωθυπουργού και συνεργατών του Ντέμη, που πρόσκεινται στο κυβερνών κόμμα.
Το άλλο σημείο που πρέπει να δούμε είναι το σκεπτικό των δυο αποφάσεων των δικαστηρίων που απέχουν παρασάγγας μεταξύ τους. Στην περίπτωση της ΑΕΚ το δικαστήριο απαίτησε να υπάρξει διακανονισμός για τα χρέη προς τους ποδοσφαιριστές και άλλους εργαζόμενους της ΠΑΕ, οι οποίοι τελικά εξαιρέθηκαν από τη ρύθμιση των χρεών (αυτό έγινε, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, για να υπάρξει ισονομία, αφού οι νυν ποδοσφαιριστές της ομάδας πληρώνονται κανονικά), ενώ αντίθετα στην περίπτωση του Αρη, με την ένταξη της ομάδας στο άρθρο 44, αυτοί που επί της ουσίας πλήρωσαν τα κλεμμένα από τα λαμόγια ήταν οι παίχτες που έχασαν τα δεδουλευμένα που τους χρωστούσε η ομάδα, για τα οποία μάλιστα υπήρχαν και τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις. Δεν είμαι δικηγόρος (κάτι λίγες γνώσεις νομικής, που είχαμε στα νιάτα από την συναναστροφή μας με φοιτήτρια που ήθελε να γίνει δικηγόρος, τις έχουμε ξεχάσει), όμως το γεγονός ότι για το ίδιο θέμα δυο δικαστήρια ερμηνεύουν το νόμο με διαφορετικά κριτήρια, απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν τη «λαϊκή απαίτηση» και κυβερνητική εντολή για ένταξη των ομάδων στο άρθρο 44, νομίζω ότι αποδεικνύει περίτρανα τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, που έχουν γίνει ανάμεσα στις ομάδες και την κυβέρνηση.
Αν στην περίπτωση του Αρη η κυβερνητική κηδεμονία είναι χρόνια τακτική των διοικήσεών του, στην περίπτωση της ΑΕΚ έχουμε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα μια τεράστια κωλοτούμπα του Ντέμη (σαν και αυτές που έκανε όταν σκόραρε), ο οποίος από τη ρήση: «και δέκα πρωταθλήματα να μας χαρίσουν, εγώ δεν θα δεχτώ βοήθεια από το κράτος», κατέληξε στο: «η σημερινή μέρα (σ.σ. η μέρα ένταξης στο άρθρο 44) είναι η πιο ευτυχισμένη της ζωής μου».
Ανεξάρτητα από τον τρόπο που δρουν και κινούνται οι καπιταλιστές και τα λαμόγια που δραστηριοποιούνται στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αυτό που πρέπει να δούμε είναι ο λόγος για τον οποίο το κράτος τους κάνει τα χατίρια που ζητάνε. Η κυρίαρχη άποψη γι’ αυτό είναι ότι η εκάστοτε κυβέρνηση φοβάται το πολιτικό κόστος μιας απόφασης που θα είχε σαν αποτέλεσμα ομάδες σαν την ΑΕΚ ή τον Αρη να βρεθούν στη Δ’ Εθνική. Αυτή είναι μια βολική εξήγηση για όσους θέλουν να βλέπουν το δέντρο αλλά σκόπιμα κλείνουν τα μάτια για να μην δουν το δάσος. Ας υποθέσουμε ότι ΑΕΚ και Αρης έπεφταν λόγω χρεών στη Δ’ Εθνική. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι εκτός από ένα – δυο συλλαλητήρια, όταν το θέμα ήταν «ζεστό», θα γινόταν κάτι περισσότερο; Πιστεύει κανείς ότι το ποσοστό των οπαδών των δυο ομάδων που θα άλλαζαν κομματική προτίμηση εξαιτίας αυτής της απόφασης θα ήταν μεγαλύτερο από 0,0%;
Ο πραγματικός λόγος που η εκάστοτε κυβέρνηση κάνει τα χατίρια των λαμόγιων είναι για να μπορεί να ελέγχει τις εξελίξεις και τα δρώμενα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η κυβέρνηση συμφώνησε με τους εκπροσώπους των δυο ομάδων να τους βοηθήσει και αυτό είναι σίγουρο ότι δεν θα γίνει με το αζημίωτο. Δεν μπορούμε να ξέρουμε το είδος της συμφωνίας, ο τρόπος όμως που θα λειτουργήσουν από εδώ και μπρος οι διοικήσεις των δυο ομάδων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε. Το γενικότερο συμπέρασμα είναι ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο άπαντες το θέλουν «μικρού βεληνεκούς» και κολλημένο στη λάσπη, για να μπορούν να το ελέγχουν. Οι οπαδοί της ΑΕΚ και του Αρη μπορούν να πανηγυρίζουν για τη σωτηρία των ομάδων τους, όμως αυτοί που αγαπούν το ποδόσφαιρο θα πρέπει να προβληματιστούν, γιατί μια ακόμη ευκαιρία για να βγει από το λούκι στο οποίο βρίσκεται χάθηκε.
♦ Οι πραγματικά μεγάλες ομάδες, είναι μεγάλες πρώτα απ’ όλα εκτός γηπέδων. Η απόφαση της διοίκησης της Μπαρτσελόνα να ανανεώσει για ένα ακόμη χρόνο το συμβόλαιο του ποδοσφαιριστή της Χένρικ Λάρσον επιβεβαιώνει την παραπάνω άποψη. Ο 33χρονος παίχτης είχε υπογράψει συμβόλαιο 1+1 χρόνων, σύμφωνα με το οποίο αν αγωνιζόταν στα παιχνίδια της ομάδας την πρώτη χρονιά σε ποσοστό 60%, θα γινόταν αυτόματη ανανέωση του συμβολαίου και για τη δεύτερη. Τραυματίστηκε όμως αρκετά σοβαρά και θα μείνει για αρκετό χρονικό διάστημα εκτός γηπέδων με αποτέλεσμα να μην μπορεί να φτάσει το ποσοστό του 60%. Εξαιτίας του τραυματισμού του αλλά και επειδή είναι σε μια ηλικία που δεν του επιτρέπει να ελπίζει σε πίστωση χρόνου, δήλωσε αμέσως μετά τον τραυματισμό του ότι σκέπτεται σοβαρά να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Η αντίδραση της διοίκησης της Μπαρτσελόνα ήταν άμεση. Το συμβόλαιο του παίχτη ανανεώθηκε για την επόμενη χρονιά και η διοίκηση προέτρεψε τον παίχτη να ασχοληθεί μόνο με τη διαδικασία γρήγορης ανάρρωσής του, προκειμένου να επιστρέψει στο γήπεδο και να βοηθήσει την ομάδα.
Αντίστοιχα ήθη και έθιμα δεν νομίζω ότι μπορούμε να βρούμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αρκεί να θυμηθούμε την περίπτωση του Χρήστου Κωστή, όταν τραυματίστηκε σαν παίχτης της ΑΕΚ και μάλιστα σε μικρή ηλικία (αν θυμάμαι καλά πρέπει να ήταν 23 ή 24 χρόνων). Ο τότε πρόεδρος της ΑΕΚ Λάκης Νικολάου αποφάσισε να ανανεώσει το συμβόλαιο του παίχτη, ο οποίος θεωρούνταν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού ποδοσφαίρου, και άπαντες έπεσαν να τον φάνε, κατηγορώντας τον μάλιστα ότι σπαταλάει τα φράγκα της ομάδας (κάποιοι μάλιστα έκαναν λόγο ότι προσπαθεί να τα κονομήσει εκμεταλλευόμενος την κατάσταση). Είναι και αυτό ένα δεδομένο που εξηγεί τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο ελληνικό και το ισπανικό πρωτάθλημα. Αν και, για να είμαστε ρεαλιστές, αν στην Ισπανία παίζεται ποδόσφαιρο, στην Ελλάδα παίζεται ένα άθλημα που μοιάζει με ποδόσφαιρο.
Κος Πάπιας
ΥΓ: Ο τίτλος του σημερινού σημειώματος είναι εμπνευσμένος από ανακοίνωση της ΠΑΕ Αρης, μετά την υπαγωγή της στο άρθρο 44.
