Ενας 67χρονος εργάτης ήρθε να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των νεκρών και σακατεμένων στα καπιταλιστικά κάτεργα. Μετά τις νεκρές εργάτριες της Βιολάντα, το βιομηχανικό «ατύχημα» στη ΒΙΠΕ Θεσσαλονίκης και τον νεκρό εργάτη στον Απρόπυργο, άλλος ένα βιομηχανικός εργάτης, 67 ετών, έχασε τη ζωή του σε εργοστάσιο παραγωγής ξυδιού στα Εξαμίλια της Κορίνθου.
Ενας ακόμα εργάτης που δούλευε σε κοντινή οικοδομή τραυματίστηκε από θραύσματα που εκτοξεύτηκαν από τη φονική έκρηξη.
Ο εκπρόσωπος της Πυροσβεστικής ανέφερε ότι «δημιουργήθηκε και σχηματίστηκε εκρηκτικό μείγμα λόγω ύπαρξης ηλεκτροσυγκόλλησης στον χώρο του εργοστασίου, από την οποία, λόγω της εκρηξιγενούς φύσης των υλικών, προκλήθηκε έκρηξη». Ο νεκρός εργάτης φέρεται να ήταν ο ηλεκτροσυγκολλητής.
Τι είδους εκρηκτικό μείγμα; Στο εργοστάσιο υπήρχαν και δεξαμενές προπανίου και ερευνάται αν υπήρξε διαρροή από σωλήνα που περνούσε από το σημείο που γινόταν ηλεκτροσυγκόλληση. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε η αλκοόλη που ήταν αποθηκευμένη στο εργοστάσιο, άγνωστο σε τι ποσότητα και υπό ποιους όρους ασφάλειας.
«Αν δεν τηρούνται στο έπακρο τα μέτρα πυρασφάλειας και πυροπροστασίας, τότε τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα. Αυτό ακριβώς συνέβη σήμερα», είπε ο εκπρόσωπος της Πυροσβεστικής, λες και είναι δημοσιογράφος που κάνει διαπιστώσεις. Τι ελέγχους κάνει η Πυροσβεστική στους χώρους δουλειάς; Μοιράζει φυλλάδια στους καπιταλιστές εργοδότες!
Το ίδιο ισχύει για όλους τους κατ’ όνομα κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς. Η Υγιεινή και Ασφάλεια στους Χώρους Εργασίας είναι ένα άδειο κέλυφος, μια ταμπέλα χωρίς κανένα περιεχόμενο. Οπως αποδείχτηκε και στη Βιολάντα, που είναι εργοστάσιο πολύ μεγαλύτερης κλίμακος από την Οξοποιία της Κορίνθου, οι άδειες δίνονται χωρίς κανένα έλεγχο και η εφαρμογή των κανόνων επαφίεται στην καλή προαίρεση του καπιταλιστή, για τον οποίο προέχει το κέρδος. Η υγιεινή και ασφάλεια είναι έξοδο, όχι κέρδος, γι’ αυτό και ο καπιταλιστής δε δίνει καμιά σημασία. Παίζει τις ζωές των εργατών στη ρώσικη ρουλέτα.
Κανένας δεν έχει απαντήσει ακόμα τι ακριβώς εργασίες γίνονταν στην οξοποιία στα Εξαμίλια, πού γίνονταν αυτές οι εργασίες και αν ποτέ είχαν ελεγχθεί για διαρροή οι εγκαταστάσεις προπανίου και οι εγκαταστάσεις αλκοόλης. Αν για να γίνουν εργασίες ηλεκτροσυγκόλλησης, και μάλιστα υπό συνθήκες καύσωνα, είχαν αδειάσει οι εγκαταστάσεις και είχε απομονωθεί και καθαριστεί πλήρως το σημείο όπου θα γινόταν ηλεκτροσυγκόλληση κτλ. κτλ. Αν ο εργάτης που σκοτώθηκε ήταν της επιχείρησης ή ήταν εξωτερικού συνεργείου (χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι αρχικά τον ανέφεραν ως 25χρονο και μετά από ώρες ταυτοποιήθηκε ως 67χρονος!), αν ήταν ενήμερος για το τι ακριβώς θα κολλήσει και τι πρέπει να έχει ελεγχθεί και πιστοποιηθεί από άποψη ασφάλειας προηγούμενα.
Ξέρουμε καλά πώς γίνονται τέτοιες δουλειές σε μικρές επιχειρήσεις: «Κόλλα το, ρε φίλε, να τελειώνουμε». Κι ο εργάτης, εντελώς ανενημέρωτος, με την αρπακολλατζίδικη λογική του αφεντικού σφηνωμένη και στο δικό του μυαλό, αρπάζει την τσιμπίδα και παίζει κορόνα γράμματα τη ζωή του και τη ζωή των συναδέλφων του. Η καπιταλιστική ασυδοσία οργιάζει και οι εργάτες μετατρέπονται σε ακροβάτες χωρίς δίχτυ προστασίας, γιατί αν απαιτήσουν να τηρούνται τα απαραίτητα μέτρα ασφάλειας δε θα ξαναβρούν δουλειά.
Σε ατομικό επίπεδο, ο εργάτης και η εργάτρια είναι ανίσχυροι απέναντι στην καπιταλιστική εργοδοσία και τα τσιράκια της. Μόνο συλλογικά και οργανωμένα μπορεί να προωθηθεί η απαίτηση για μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Τα αστικοποιημένα και γραφειοκρατικοποιημένα συνδικάτα, όμως, λένε καμιά κουβέντα μετά από συμβάντα με θανάτους και τραυματισμούς και επιστρέφουν στη ραστώνη τους.
Θυμηθείτε τι στάση τους μετά το έγκλημα στη Βιολάντα. Ενώ η πυρκαγιά μαινόταν ακόμα στο εργοστάσιο, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων, Δημήτρης Αρμάγος, μίλησε σε δημοσιογράφους. Κατέληξε λέγοντας πως «θεωρούμε ότι συντελέστηκε έγκλημα. Οταν σε τέτοιου βεληνεκούς εταιρίες δεν τηρούνται τα στοιχειώδη για την υγιεινή και την ασφάλεια, τι να περιμένουμε από μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Κι όταν είχαμε πάει εκεί για τις εκλογές του συνδικάτου, μάς είχαν αντιμετωπίσει με πολύ άσχημο τρόπο». Πρόσθεσε ότι «υπήρχε κλίμα τρομοκρατίας και οι εργαζόμενοι δεν προχωρούσαν σε καταγγελίες υπό τον φόβο να χάσουν τη δουλειά τους».
Είπε ακόμα: «Είχαμε επισκεφθεί το συγκεκριμένο εργοστάσιο το καλοκαίρι του 2025 έπειτα από δικό μας αίτημα, προκειμένου να διαπιστώσουμε αν τηρούνται τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, σε έναν γενικότερο έλεγχο που θέλαμε να κάνουμε. Κατά την επίσκεψη μας εντοπίσαμε ζητήματα και κάναμε συγκεκριμένες παρατηρήσεις κυρίως σε ό,τι αφορά τις εξόδους διαφυγής και το σύστημα ανίχνευσης πιθανών διαρροών υγραερίου που χρησιμοποιείται στους φούρνους. Εμείς καταγράψαμε και επισημάναμε τα προβλήματα που διαπιστώσαμε εκείνη τη στιγμή. Από κει και πέρα δεν ξέρω τι ακολούθησε. Γενικότερα ως εργατικό κέντρο επιδιώκουμε τη διενέργεια τακτικών ελέγχων, ωστόσο τις περισσότερες φορές, μας επιτρέπεται να φτάνουμε μέχρι την είσοδο των εγκαταστάσεων».
Πήγαμε, είδαμε, καταγράψαμε τα προβλήματα, αλλά μετά δεν ξέρω τι έγινε! Αν αυτό δεν είναι ομολογία ωχαδερφισμού, γραφειοκρατικής αδιαφορίας και ανικανότητας στην υπεράσπιση στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων, όπως η ασφάλεια στο χώρο δουλειάς, τι είναι; Οι συνδικαλιστές είναι για να βγαίνουν μπροστά, όταν οι εργάτες φοβούνται να κάνουν καταγγελίες, για να μην τους απολύσουν. Πρέπει αυτοί (οι συνδικαλιστές) να κάνουν τις καταγγελίες που φοβούνται να κάνουν οι εργάτες και να κινούν γη και ουρανό για να γίνουν δεκτά από τους καπιταλιστές τουλάχιστον τα στοιχειώδη. Οταν δεν κάνουν ούτε αυτό το ελάχιστο, τότε δεν στέκονται ούτε στο ύψος ενός έντιμου ρεφορμιστή.
