Σε προηγούμενο φύλλο είχαμε υποσχεθεί ότι αν υπάρξει αρνητικό αποτέλεσμα θα ασχοληθούμε με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Συνεπείς με τη δέσμευσή μας, μετά την εντός έδρας ήττα από την Ελβετία, ένα από τα θέματα που θα απασχολήσει τη στήλη έχει σχέση με την Εθνική. Δε θα μπούμε στον πειρασμό να κάνουμε σχόλια για το αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας. Στο παρελθόν έχουμε τονίσει αρκετές φορές ότι το κάτι σαν ποδόσφαιρο που παίζει η ομάδα του Ρεχάγκελ μπορεί να συνεπάγεται αγωνιστικές επιτυχίες και προκρίσεις, ταυτόχρονα όμως είναι απαράδεκτο και απωθητικό για όλους όσους δεν έχουν οικονομικά ή άλλα οφέλη από αυτές τις επιτυχίες.
Η μέχρι στιγμής παρουσία της Εθνικής στους τέσσερις αγώνες για την πρόκριση στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής δεν ξεφεύγουν από τις παραπάνω διαπιστώσεις, συνεπώς δεν υπάρχει λόγος να καταναλώσουμε φαιά ουσία και χώρο. Αξίζει όμως να σχολιάσουμε το «παράπονο» των διεθνών για τις άδειες εξέδρες του Καραϊσκάκη στον αγώνα κόντρα στη Μολδαβία και τις «αναλύσεις» των συναδέλφων μου για την αχαριστία και την αγνωμοσύνη που δείχνουν οι έλληνες φίλαθλοι στην ομάδα που τους χάρισε μεγάλες χαρές και κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης. Ας προσπαθήσουμε να καταγράψουμε τους λόγους για τους οποίους κάποιος αποφασίζει να αφήσει το σαλόνι του για να πάει στο γήπεδο και να παρακολουθήσει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα της Εθνικής. Καταρχήν για να ψυχαγωγηθεί και να περάσει όμορφα για μερικές ώρες. Απαλλαγμένος από τη φόρτιση που υπάρχει όταν παρακολουθεί αγώνα του συλλόγου που υποστηρίζει, μπορεί να δει με διαφορετική οπτική γωνία έναν αγώνα και να τον απολαύσει. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, οι αναμετρήσεις των εθνικών ομάδων δίνουν τη δυνατότητα να απολαύσουμε τους καλύτερους παίχτες από διάφορες ομάδες να συνεργάζονται και να προσπαθούν για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Υπ’ αυτό το πρίσμα δίνεται η δυνατότητα στον απλό φίλαθλο να απολαύσει τους ποδοσφαιριστές που θαυμάζει αποφορτισμένος από το όποιο οπαδικό αίσθημα τον διακατέχει. Ενα τρίτο στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της απόφασης να παρακολουθήσουμε έναν αγώνα μεταξύ εθνικών ομάδων είναι ο αντίπαλος. Αν η αντίπαλη ομάδα ανήκει στις μεγάλες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ο απλός φίλαθλος έχει την ευκαιρία να δει από κοντά πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι πιθανότητες να δει και καλό θέαμα αυξάνονται σημαντικά, αφού ως γνωστόν οι καλοί παίχτες είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για καλό ποδοσφαιρικό θέαμα. Το τέταρτο σημείο που ωθεί ένα φίλαθλο να πάει στο γήπεδο είναι η κρισιμότητα του αγώνα. Σε καθοριστικούς βαθμολογικά ή νοκ-άουτ αγώνες το ενδιαφέρον είναι μεγαλύτερο, όπως και το κίνητρο για να ζήσει κάποιος τη χαρά μιας επιτυχίας ή μια πρόκρισης.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταλάβουμε γιατί ήταν άδειο το Καραϊσκάκη στον αγώνα με τη Μολδαβία. Η Εθνική δεν πείθει ότι μπορεί να προσφέρει θέαμα, ο αντίπαλος ήταν χαμηλής δυναμικότητας, το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο ,αφού η Εθνική ήταν το μεγάλο φαβορί, αν σε αυτά προσθέσουμε την οικονομική κρίση και το γεγονός ότι ήταν Σαββατόβραδο, μάλλον ευχαριστημένοι θα πρέπει να είναι οι διεθνείς παίχτες. Αλλωστε, αν κάποιος ήθελε να δει έναν αγώνα της Εθνικής, οι πιθανότητες να επέλεγε την αναμέτρηση κόντρα στην Ελβετία που έγινε τέσσερις μέρες αργότερα ήταν πολύ περισσότερες. Με δεδομένα την οικονομική κρίση και το άσχημο θέαμα που προσφέρουν οι ελληνικές ομάδες και η Εθνική, οι άδειες εξέδρες θα συνεχίσουν να είναι η δεύτερη σταθερά του ελληνικού ποδοσφαίρου, μετά τη μιζέρια και την απαξίωσή του.
Τραγελαφικές καταστάσεις διαδραματίζονται στο ελληνικό μπάσκετ. Τα πρωταθλήματα της Α1 και της Α2 έχουν γίνει άνω-κάτω μετά την απόφαση της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού (ΕΕΑ) να μη δώσει πιστοποιητικό συμμετοχής στη νεοσύστατη ομάδα της Καβάλας (προήλθε από συγχώνευση με το Πανόραμα Θεσσαλονίκης). Σε συνδυασμό με τα εγκλήματα που έκαναν η ΕΟΚ και ο ΕΣΑΚΕ (Ομοσπονδία και Λίγκα Α1, αντίστοιχα) όσον αφορά τη διαχείριση του προβλήματος, έχουν οδηγήσει την κατάσταση σε αδιέξοδο. Καβάλα, Δάφνη και Ιωνικός Λαμίας διεκδικούν τη 14η θέση στην Α1 κατηγορία, η κάθε ομάδα με τα δικά της υπέρ και κατά.
Για όσους δεν παρακολουθούν από κοντά τα δρώμενα στο ελληνικό μπάσκετ ας αναφέρουμε σύντομα τα δεδομένα. Η Καβάλα δεν πήρε το πιστοποιητικό και με δεδομένο ότι προήλθε από συγχώνευση υπάρχει ένα κενό για την κατηγορία που θα αγωνιστεί, αν τελικά αποκλειστεί από την Α1 (το πιθανότερο είναι να αγωνιστεί στην Α2). Η Δάφνη έχει πρόβλημα συμμετοχής στη μεγάλη κατηγορία, αφενός γιατί βρίσκεται σε καθεστώς οικονομικής εκκαθάρισης και αφετέρου γιατί έχει ήδη δώσει ένα επίσημο αγώνα για το πρωτάθλημα της Α2 και ο κανονισμός απαγορεύει ρητά μια ομάδα να αγωνιστεί σε δυο κατηγορίες την ίδια αγωνιστική χρονιά. Τέλος, ο Ιωνικός Λαμίας, που «δικαι-ούται» τη θέση με βάση την περσινή βαθμολογία της Α2, διαμαρτυρόμενος για τη μεθόδευση να εγκριθεί η συγχώνευση Καβάλας-Πανοράματος δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α2 και δεν αγωνίζεται σε καμία κατηγορία (η διοίκηση του Ιωνικού με εξώδικο προς την ΕΟΚ και τον ΕΣΑΚΕ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού επιφυλασσόταν για κάθε νόμιμο δικαίωμά της, ζητούσε να συμπεριληφθεί ως η 14η ομάδα στην Α1 κατηγορία, δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι σε διαφορετική περίπτωση δε θα συμμετέχει σε κανένα πρωτάθλημα, σαν διαμαρτυρία για τις μεθοδεύσεις που έγιναν). Αν στα παραπάνω προσθέσουμε ότι οι μισές σχεδόν ομάδες της Α1 δεν έχουν τηλεοπτική στέγη, οι προϋπολογισμοί (εκτός Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού) είναι οι μικρότεροι της τελευταίας δεκαετίας, οι παίχτες απειλούν με νέες απεργιακές κινητοποιήσεις και το πρωτάθλημα της Α2 έχει διακοπεί μέχρι νεωτέρας, καταλαβαίνουμε ότι το μπάσκετ έχει μπει σε αστερισμό αντίστοιχο με αυτόν που βρίσκεται εδώ και αρκετά χρόνια το ελληνικό ποδόσφαιρο. Τα προηγούμενα χρόνια Βασιλακόπουλος και Σία καμάρωναν για τις επιτυχίες του ελληνικού μπάσκετ και η μπασκετική «μασονία» στον αθλητικό Τύπο έγραφε διθυράμβους για το άθλημα, κάνοντας σύγκριση με το απαξιωμένο ποδόσφαιρο. Το τελευταίο διάστημα, η μπασκετική Στοά βρίσκεται υπό κατάρρευση…
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ: Την καλύτερη εμφάνιση τη φετινή χρονιά πραγματοποίησε ο Παναθηναϊκός κόντρα στη Βέρντερ Βρέμης, δεν κατάφερε όμως να πάρει τη νίκη που θα του έδινε ελπίδες για πρόκριση στην επόμενη φάση του Champions League. Οι πράσινοι μετά από τρεις αγώνες έχουν μόλις ένα βαθμό (από την ισοπαλία της περασμένης Τετάρτης), έχοντας δώσει δυο αγώνες στο ΟΑΚΑ, και πλέον η υπόθεση πρόκριση είναι πολύ δύσκολη. Αν και η ποδοσφαιρική πίκρα δεν αντιμετωπίζεται με «φιλοσοφικά» ερωτήματα, δεν θα αποφύγω τον πειρασμό και θα ρωτήσω: ποιος είναι ο Παναθηναϊκός που μας αρέσει, αδέλφια Βάζελοι; Αυτός που απέτυχε την Τετάρτη να φτάσει στη νίκη ή η ομάδα που κερδίζει Λεβαδειακούς, Θρασύβουλους και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, με άθλιες αγωνιστικές εμφανίσεις στο ελληνικό πρωτάθλημα; Προσωπικά, επειδή δεν έχω να λαβαίνω πριμ πρόκρισης και δεν επιθυμώ να φορέσω μπλουζάκι «ήμουν και εγώ στο κότερο», προτιμώ τη βερσιόν κόντρα στη Βέρντερ, ακόμη και αν έχανε το παιχνίδι.
