Οι τακτικοί αναγνώστες της στήλης γνωρίζουν τρία βασικά δεδομένα για τον υποφαινόμενο, τα οποία αποτελούν γι’ αυτούς χρήσιμα εργαλεία στην προσπάθειά τους να «αποκρυπτογραφήσουν» τα γραπτά μου. Τα υπενθυμίζω για όσους «άνοιξαν τώρα τους δέκτες τους». Πρώτον, ο Κος Πάπιας διαθέτει το κληρονομικό χάρισμα της σοφιστείας και μπορεί να ελίσσεται ανάλογα με τις εξελίξεις, κάνοντας με «λογικά» επιχειρήματα το άσπρο μαύρο. Δεύτερον, είναι γνωστές οι οπαδικές μου προτιμήσεις και τρίτο, οι προβλέψεις μου συνήθως δεν επαληθεύονται.
Από τον πρόλογο είμαι βέβαιος ότι οι πλέον «ψυλιασμένοι» αναγνώστες της στήλης έχουν καταλάβει τη συνέχεια του σημερινού σημειώματος. Για τους υπόλοιπους θα πρέπει να κάνω πλέρια και μαζικά την αυτοκριτική μου. Στη στήλη την περασμένη βδομάδα έκανα την πρόβλεψη (βασισμένος σε ατράνταχτα επιχειρήματα) ότι ο Ολυμπιακός θα κατακτήσει τον τίτλο του πρωταθλητή, όπως και έγινε, παρά τη φιλότιμη προσπάθεια που έκαναν για το αντίθετο οι ποδοσφαιριστές του Ηρακλή. Αν και θα μπορούσα σήμερα να το παίξω extra large αθλητικός αναλυτής, αισθάνομαι την ανάγκη να σας ομολογήσω αυτό που ήδη έχουν καταλάβει οι «ψυλιασμένοι». Η πρόβλεψη ότι ο γαύρος θα κατακτήσει τον τίτλο έγινε και το κυριότερο γράφτηκε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, με σκοπό όχι να δικαιωθώ και να το παίξω μάγκας σε όλους αυτούς τους «κακεντρεχείς» που όπου βρεθούν και όπου σταθούν μιλούν για τις λανθασμένες προβλέψεις μου, αλλά για να τους «δικαιώσω» για μια ακόμη φορά και να κατακτήσει τον τίτλο ο Παναθηναϊκός. Βλέποντας ότι οι παίχτες του βάζελου είναι «αχρείαστοι» (έτσι λένε στο χωριό μου τους άχρηστους) και κάνουν δώρο στους αντιπάλους τους τον τίτλο, δεν είχα άλλη επιλογή απ’ το να «εκτεθώ» για μια ακόμη φορά. Επαιξα το πιο δυνατό μου χαρτί, κάνοντας την πρόβλεψη ότι ο γαύρος θα πάρει το πρωτάθημα, για να τον «καρφώσω». Βουντού έκανε ο Κος Πάπιας, όπως αυτά που κάνουν οι μάγισσες και οι χαρτορίχτες, αλλά δεν έπιασαν.
Και συνεχίζουμε με το επόμενο θέμα που είναι το ίδιο «δυσάρεστο» με το πρώτο. Ο λόγος για την πρώτη κούπα που κατέκτησε ο γαύρος. Αν κάποιος δεν είχε δει το παιχνίδι και διάβαζε απλά τα σχόλια που έκαναν οι συνάδελφοί μου στις αθλητικές εφημερίδες, θα νόμιζε ότι παρακολουθήσαμε ένα ποδοσφαιρικό υπερθέαμα. «Χάθηκε η μπάλα», «Λάτιν σόου», «Μάγεψε ο Θρύλος» ήταν ορισμένα από τα πρωτοσέλιδα σχόλια. Οσοι είδαμε το παιχνίδι νομίζω ότι έχουμε διαφορετική άποψη. Ενας κακός Ολυμπιακός κατάφερε να κερδίσει έναν ανύπαρκτο Αρη και αυτό οφείλεται σε έναν και μόνο παίχτη, τον Ριβάλντο, που έκανε τη διαφορά. Ο χειρότερος ίσως τελικός της τελευταίας δεκαετίας σημαδεύτηκε από ένα μοναδικής έμπνευσης γκολ, που μόνο ένας βιρτουόζος της μπάλας μπορούσε να το πετύχει.
Ο Ριβάλντο απέδειξε ή, για να είμαστε ακριβείς, μας υπενθύμισε, γιατί δεν υπάρχει ανάγκη απόδειξης, ότι είναι ο μεγάλος παίχτης που στις κρίσιμες στιγμές παίρνει την ομάδα στην πλάτη του και την οδηγεί στη κορυφή. Οταν ήρθε το καλοκαίρι στον Ολυμπιακό, είχαμε πει ότι είναι αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη «εμπορική» μεταγραφή που έχει γίνει στη χώρα μας και ότι ο χρόνος θα δείξει αν μπορεί να βοηθήσει και αγωνιστικά τον Ολυμπιακό. Αν κάνουμε μια αναδρομή στο πρωτάθλημα, εξαιρώντας τις τελευταίες τρεις-τέσσερις αγωνιστικές, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αγωνιστικά δεν πρόσφερε αυτά που περίμεναν οι οπαδοί της ομάδας του και αυτά που ο ίδιος θα μπορούσε να προσφέρει με βάση τις αγωνιστικές του δυνατότητες. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι μέχρι τότε ο Ριβάλντο δεν είχε κάνει τη «διαφορά» για την ομάδα του. Ηταν αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους παίχτες του Ολυμπιακού, αλλά δεν ήταν ο Ριβάλντο που ξέραμε από το παρελθόν. Στην κρίσιμη στιγμή, όμως, φώναξε «παρών». Πήρε την ομάδα στην πλάτη του και με δικά του γκολ της χάρισε το νταμπλ. Ο Ολυμπιακός έχασε το προβάδισμα των επτά βαθμών, που είχε στις αρχές του δεύτερου γύρου, και βρέθηκε στην τρίτη θέση της βαθμολογίας και τότε μίλησε ο Ρίμπο. Συμμάζεψε την ομάδα, έκανε ανακωχή με τον Μπάγεβιτς, «συνέτισε» κατά κάποιο τρόπο τους άλλους λατίνους της ομάδας και χτύπησε την κατάλληλη στιγμή. Ούτε ο Παναθηναϊκός, ούτε η ΑΕΚ έχουν στη σύνθεσή τους ένα παίχτη της δικής του αξίας και συνεπώς δεν δικαιούνταν τον τίτλο, ακόμα και αν δεχτούμε ότι έδειξαν περισσότερο «ομάδες».
Ξαναγυρίζοντας λοιπόν στη «κριτική» του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδας, πιστεύω ότι ο τίτλος που ταιριάζει στο παιχνίδι ήταν «Ριβάλντο ενάντια στην κακοποίηση του ποδοσφαίρου». Οσο για τους άλλους Λατίνους, ο Τζιοβάνι περπατούσε, προσπαθώντας να κάνει κάποια φαντεζί ενέργεια για να «επικοινωνήσει» με την εξέδρα που τον αποθέωνε, ενώ ο Καστίγιο έκανε ό,τι μπορούσε για να πάρει ο Αρης την κούπα, καταστρέφοντας με την επιπολαιότητά του ό,τι καλό προσπαθούσαν να πετύχουν οι συμπαίχτες του.
Πέντε είναι τελικά τα ψηφοδέλτια που θα διεκδικήσουν την ψήφο των μελών της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ, αφού το εκλογικό σύστημα (απλή αναλογική) δίνει τη δυνατότητα σε όποιον θέλει να το παίξει «παράγοντας» και «ηγέτης να εκλεγεί στο ΔΣ και να προσπαθήσει μετεκλογικά να πάρει μερίδιο από την «πίτα της εξουσίας». Η μάχη θα κριθεί, όπως όλα δείχνουν, ανάμεσα στον Μελισσανίδη και το ψηφοδέλτιο της «Ενωσης 1924» που υποστηρίζεται από την ΠΑΕ και τον κ. Νικολαΐδη. Αν και μέχρι πριν λίγες μέρες η λέξη «ενότητα» κυριαρχούσε στις διακηρύξεις των επιφανών ΑΕΚτζήδων, τώρα πλέον βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πολύ άγριος «εμφύλιος», στον οποίο τα χτυπήματα «κάτω από τη ζώνη» βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Η απάντηση του κ. Νικολαΐδη στην υποψηφιότητα του Μελισσανίδη ήταν ιδιαίτερα δυναμική και έδειξε ότι διαθέτει όλα αυτά τα προσόντα που πρέπει να έχει όποιος αποφασίσει να το παίξει «ανιδιοτελής εργάτης» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αν και προς στιγμή βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, αφού η πρόταση του Μελισσανίδη για το νέο γήπεδο στη Φιλαδέλφεια έδειχνε να συσπειρώνει την πλειοψήφια των ΑΕΚτζήδων, κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και να περάσει στην αντεπίθεση και μάλιστα με ιδιαίτερα δυναμικό τρόπο. Δεν αμφισβήτησε επί της ουσίας την πρόταση Μελισσανίδη, ούτε στάθηκε στις ασάφειες και τις δυσκολίες υλοποίησής της (άλλωστε ο ίδιος δεν έχει να καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση για το γήπεδο), άλλαξε όμως «το γήπεδο της αντιπαράθεσης» και έθεσε στους ΑΕΚτζήδες το δίλημμα: ‘Η εγώ που μπήκα μπροστά όταν η ομάδα βρισκόταν ένα βήμα πριν τη διάλυση ή ο Μελισσανίδης που μπορεί τώρα να το παίζει extra large, αλλά που τότε κρυβόταν και μιλούσε για «τρελούς» και «λαμόγια». Με άλλα λόγια, ζητάει από τους ΑΕΚτζήδες «λευκή επιταγή», απειλώντας τους, εμμέσως πλην σαφώς, με επιστροφή στο ζοφερό παρελθόν. Την ερχόμενη Δευτέρα, 30 Μάη, θα ξέρουμε τον τελικό νικητή (το ενδεχόμενο να μην μπορέσει κάποιος απ’ τους δυο να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία, αν και δεν πρέπει να αποκλειστεί, δείχνει εξαιρετικά δύσκολο) και θα μπούμε σε ένα νέο γύρο «εμφυλίου» πολέμου.
Θα κλείσουμε με κάτι ευχάριστο. Υπάρχει ελπίδα για όλους εμάς που ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο. Δεν αναφέρομαι στον ελληνικό χώρο, γιατί σ’ αυτόν ούτε ελπίδα υπάρχει, ούτε ποδόσφαιρο (απλά ασχολούμαστε με ένα άθλημα που προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι ποδόσφαιρο). Ο λόγος για τον τελικό του Champions League ανάμεσα στη Λίβερπουλ και τη Μίλαν, που αποτέλεσε την μεγαλύτερη διαφήμιση του αθλήματος και έδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο γιατί θεωρείται ο «βασιλιάς» των σπορ και το πλέον λαϊκό άθλημα. Ο τελικός ήταν κάτι περισσότερο από συγκλονιστικός και εκτός από ποιότητα μας πρόσφερε και εξαιρετική διακύμανση στο σκορ. Η Μίλαν κυριάρχησε στο πρώτο ημίχρονο και προηγήθηκε με 3-0, δίνοντας την εικόνα ότι το παιχνίδι έχει τελειώσει. Κατά κάποιο τρόπο μας «ξενέρωσε», αφού όλοι ελπίζαμε ότι θα δούμε ένα αμφίρροπο παιχνίδι.
Η έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου μας επιφύλασσε όμως μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Η Λίβερπουλ, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι είναι ομάδα φτιαγμένη από πολύ σπάνιο μέταλλο, κατάφερε μέσα σε ένα τέταρτο να ισοφαρίσει. Η τελευταία μισή ώρα του τελικού μας κράτησε καθηλωμένους, αφού οι φάσεις διαδέχονταν η μία την άλλη και για εμάς τους ουδέτερους το σενάριο της παράτασης φάνταζε ιδανικό, αφού θα είχαμε τη δυνατότητα να δούμε τριάντα λεπτά επιπλέον ποδόσφαιρο ποιότητας. Τελικά, ο τελικός κρίθηκε στη διαδικασία των πέναλτι με τους κόκκινους της Λίβερπουλ να κάνουν με τον πιο πανηγυρικό τρόπο τη μεγάλη ανατροπή.
Ο τελικός της Κωνσταντινούπολης είναι αναμφισβήτητα ο πιο όμορφος και ο πιο συγκλονιστικός στην ιστορία του Champions League και δύσκολα θα επαναληφθεί στο μέλλον. Μετά από εικοσιένα χρόνια, η Λίβερπουλ επέστρεψε στην κορυφή και το κύπελλο πηγαίνει στο λιμάνι.
Κος Πάπιας
ΥΓ: Εκτός από τον τελικό Λίβερπουλ-Μίλαν, στην ιστορία θα μείνει και ο Μπάγιεβιτς σαν ο πρώτος προπονητής που φεύγει σαν αποτυχημένος απ’ την ομάδα του, κατακτώντας το νταμπλ. Οπως προκύπτει απ’ το ρεπορτάζ, ο Σέρβος θεωρείται «τελειωμένος» από τον Ολυμπιακό και είναι πολύ πιθανό να μην τον δούμε να δουλεύει την επόμενη χρονιά. Αν προσπαθήσουμε να βρούμε ομάδα που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και το κασέ του Μπάγιεβιτς, μάλλον δεν θα σταθούμε τυχεροί. Παναθηναϊκός, ΑΕΚ και Ηρακλής έχουν προπονητές που δεν αλλάζουν, ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να πληρώσει τον Μπάγιεβιτς (ο οποίος εκτός των άλλων δεν έχει και τις καλύτερες σχέσεις με τους παράγοντες της ομάδας) και μόνο η Ξάνθη από τις ομάδες που έχουν «προοπτικές» και φράγκα μπορεί να είναι υποψήφια για να του προσφέρει θέση στον πάγκο της.
