Τελευταίο φύλλο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Οι περισσότεροι ετοιμάζουν τις βαλίτσες και καταστρώνουν το σχέδιο απόδρασης από την καθημερινότητα, όμως εμείς πιστοί στο καθήκον ασχολούμαστε με τις μεταγραφικές κινήσεις των ομάδων, τις διοικητικές εξελίξεις, τις κόντρες ανάμεσα στους ανιδιοτελείς εργάτες του ελληνικού αθλητισμού και την εν γένει αθλητική επικαιρότητα. Θα ξεκινήσουμε σήμερα από τα υστερόγραφα του προηγούμενου φύλου και θα σχολιάσουμε αναλυτικότερα τις εκλογές για τον πρόεδρο της Λίγκας καθώς και τις μεταγραφικές κινήσεις των αιώνιων αντίπαλων.
► Η ΓΣ της Λίγκας στις 22/7 δεν κατάφερε να βγάλει τελικά πρόεδρο, παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρος του Ατρόμητου Γιώργος Σπανός και εκλεκτός του Παναθηναϊκού ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Για πολλούς η εξέλιξη αυτή θεωρήθηκε ήττα των πράσινων, όμως τα πράγματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι περισσότερο σύνθετα και θα πρέπει πριν καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα να πάρουμε υπόψη μας αρκετούς παράγοντες. Στο προηγούμενο φύλλο είχαμε γράψει ότι η εκλογή Σπανού δεν πρέπει να θεωρηθεί νίκη του Τζίγγερ και του Παναθηναϊκού και αυτό δεν το είπαμε τυχαία. Οσοι παρακολουθούν συστηματικά τις εξελίξεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο γνωρίζουν ότι την υποψηφιότητα του Θανάση Κανελλόπουλου (μέσω του Μπέου και του Ολυμπιακού Βόλου) την προωθεί και τη στηρίζει κατά κύριο λόγο ο πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός Νίκος Πατέρας, προκειμένου να κάνει αντιπολίτευση και να εκθέσει τον Τζίγγερ, εκμεταλλευόμενος τη φιλία του με τον νέο ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού Βαγγέλη Μαρινάκη. Από την προσεχτική ανάγνωση του ρεπορτάζ για τις εξελίξεις στις εκλογές της Λίγκας είχαμε εντοπίσει «φωνές» από το λιμάνι, που καλούσαν το Μαρινάκη να άρει τη στήριξή του προς το Θανάση Κανελλόπουλο και το Μπέο και να συμφωνήσει σε πρόεδρο κοινής αποδοχής. Η άποψη της μειοψηφίας των ερυθρόλευκων (ορισμένα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Γιώργος Λούβαρης συντάσσεται με αυτή την άποψη) ήταν ότι δεν έπρεπε να λειτουργήσουν με τη λογική «ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος μου», γιατί ήταν πολύ πιθανόν, εξαιτίας μιας μελλοντικής αλλαγής στα διοικητικά του Παναθηναϊκού, ο Ολυμπιακός να βρισκόταν αντιμέτωπος με τον άνθρωπο που στήριξε για πρόεδρο.
Τα επιχειρήματά τους πολύ απλά, όμως ταυτόχρονα και πολύ δυνατά. Καταρχήν, θεωρούν (και όχι άδικα) ότι ο Μπέος, ο οποίος βρίσκεται πίσω από την υποψηφιότητα Κανελλόπουλου, δε μπορεί να θεωρηθεί πιστός φίλος και αλλάζει συνεχώς στρατόπεδα και συμμαχίες, άρα είναι πολύ εύκολο να πουλήσει στο μέλλον τον Ολυμπιακό. Σε δεύτερη ανάγνωση, πιστεύουν ότι για την εκλογή του Κανελλόπουλου θα μετρήσει περισσότερο το παρασκήνιο και η εμπλοκή του Πατέρα και του Μελισσανίδη (ο οποίος δεν ασχολείται με την ΑΕΚ, αλλά θέλει να έχει λόγο και γνώμη για τη Λίγκα) και λιγότερο η στήριξη που του προσφέρει ο Ολυμπιακός. Ενισχυτικό του επιχειρήματός τους είναι η δημόσια ομολογία του Μπέου, ότι ζήτησε τη βοήθειά τους για να βγει πρόεδρος ο Κανελλόπουλος, αλλά και οι αιχμές που άφησε ο Μάκης Ψωμιάδης (ο γνωστός οπαδός της Καβάλας), ότι ο Πατέρας έταξε χορηγίες σε ΠΑΕ για να στηρίξουν τον Κανελλόπουλο. Θεωρούν, επίσης, ότι αν αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς στον Παναθηναϊκό και αναλάβουν τις τύχες της ομάδας οι Βγενόπουλος-Πατέρας, τότε οι πράσινοι θα μπορούν να παίξουν ανενόχλητοι στο παρασκήνιο. Τελευταίο επιχείρημά τους είναι ότι θα πρέπει να είναι σε συνεννόηση με τον Τζίγγερ και τον Παναθηναϊκό για τις όποιες εξελίξεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο, θεωρώντας ότι οι δυο μεγάλοι και μόνο αυτοί θα πρέπει να ορίζουν τα δρώμενα. Οι συγκεκριμένοι ερυθρόλευκοι παράγοντες θεωρούν ότι είναι καλύτερα να χάσουν από τον Παναθηναϊκό και να έχουν τη δυνατότητα να βγουν και να καταγγείλουν την πράσινη παράγκα, από το να θεωρούνται νικητές και να χρεώνεται ο Ολυμπιακός τις ενέργειες του Μπέου, του Κανελλόπουλου, του Πατέρα και του Μελισσανίδη.
Επί της ουσίας, η κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από τραγική και το διοικητικό αδιέξοδο στη Λίγκα την αναδεικνύει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Εκτός του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, οι υπόλοιπες ΠΑΕ δεν έχουν μαντήλι να κλάψουν και περιμένουν τα φράγκα από την κρατική επιχορήγηση (ΟΠΑΠ) και τα τηλεοπτικά δικαιώματα για να κινηθούν και να καλύψουν τα λειτουργικά τους έξοδα, ενώ οι μεταγραφικές κινήσεις είναι από ανύπαρκτες έως μηδενικές.
Κλείνουμε με ρητορικό ερώτημα που αποτελεί και κουΐζ για τις καλοκαιρινές διακοπές: Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ, που δραστηριοποιούνται και καθορίζουν τη θέση του κόμματος στο ελληνικό ποδόσφαιρο, να στηρίζουν τον προσκείμενο στη ΝΔ Σοφοκλή Πιλάβιο στην προεδρία της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) και να κρατούν αποστάσεις από τον δηλωμένο Πασόκο Θανάση Κανελλόπουλο για την προεδρία της Σούπερ Λίγκας;
► Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ τσιράκι του Τζίγγερ, θεωρώ ότι η μεταγραφή του Ζαν Αλέν Μπουμσόνγκ είναι η καλύτερη μεταγραφή των πράσινων τα τελευταία χρόνια. Η πορεία του συγκεκριμένου ποδοσφαιριστή στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και η αγωνιστική του εικόνα από τα παιχνίδια του με την Λιόν δείχνουν ότι είναι ο ποδοσφαιριστής που μπορεί να κάνει τη διαφορά στην πράσινη άμυνα. Ο Κρις και ο Γκαλάς είναι μεγαλύτερης αξίας παίχτες, όμως από τη στιγμή που ο πρώτος επέλεξε να μείνει στη Λιόν και να συνεχίσει εκεί την καριέρα του και ο δεύτερος δεν έριξε τις οικονομικές του απαιτήσεις, η λύση του Μπουμσόνγκ ήταν η καλύτερη δυνατή. Από τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει και η δήλωση του Σισέ, ότι τον προτιμά από τον Γκαλάς, και με δεδομένο ότι σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό οι καλές σχέσεις ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές είναι ένα από τα βασικά συστατικά της επιτυχίας, μάλλον μιζέρια θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε τη στάση μιας μερίδας οπαδών του Παναθηναϊκού να απαξιώσουν τον παίκτη, για να την πουν στο Τζίγγερ. Και επειδή δεν είμαστε χθεσινοί, ο Μπουμσόνγκ είναι πολλές κλάσεις ανώτερος από τους αμυντικούς που αγοράστηκαν από τον Πατέρα και δεν ακούμπησαν τη φανέλα του βασικού. Οσο γιατί παίχτες σαν τον Κρις, τον Γκαλάς, τον Γκατούζο, τον Μπαπτίστα δεν θέλουν να έρθουν στις ελληνικές ομάδες, παρά το γεγονός ότι θα πάρουν περισσότερα χρήματα σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές ομάδες, τα όσα αναφέρονται παραπάνω σχετικά με τις εξελίξεις στη Λίγκα και τη δημόσια εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου, νομίζω ότι δίνουν την απάντηση. Αν μάλιστα ο Νιόπλιας τολμήσει και γυρίσει στη θέση του λίμπερο τον Κατσουράνη και τοποθετήσει τον Νίνη στον άξονα, τότε οι πιθανότητες να δούμε ωραία μπάλα και θέαμα από τους πράσινους αυξάνονται θεαματικά. Οσο για τη συνέχεια, μια καλή μεταγραφή επιθετικού για εναλλακτική λύση ή συμπλήρωμα του Σισέ, είναι απαραίτητη για να κλείσει το πράσινο ρόστερ, το οποίο –κατά την ταπεινή μου άποψη– είναι το καλύτερο και το πιο ποιοτικό των τελευταίων χρόνων.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ: Ετοιμο είναι το σχέδιο νόμου για την αγορά του τζόγου στην Ελλάδα. Αναμένεται να τεθεί σε «διαβούλευση» τις επόμενες μέρες και να ψηφιστεί άμεσα. 50.000 «φρουτάκια» ή «κουλοχέρηδες» θα εγκατασταθούν στην ελληνική επικράτεια, με στόχο έσοδα 1,3 δισ. ευρώ τα επόμενα δυο χρόνια και μάλιστα με τις ευλογίες της ΕΕ, αφού τα παραπάνω έσοδα αποτελούν αποτυπωμένο στόχο στο Μνημόνιο. Το μοναδικό σχόλιο (προς το παρόν) είναι η λαϊκή ρήση: «δεν φτάνει που πεινάμε, καυλώνουμε κιόλας».
