Ο Ερίκ Καντονά είναι ένας από τους αναγνωρισμένους ποδοσφαιριστές που με τις πράξεις του συνεχίζει να τιμά τις ρίζες και την ιστορία του. Σε αντίθεση με τους πολλούς πρωτοκλασσάτους βραζιλιάνους παίχτες (Ροναλντίνιο, Φελίπε Μέλο, Λούκας Μόουρα, Ρονάλντο κ.ά.), που ξέχασαν ότι κατάγονται από φτωχές λαϊκές οικογένειες, ότι μεγάλωσαν στις φαβέλες, ότι έζησαν τη φτώχεια και την εξαθλίωση, ότι έχουν υποστεί ρατσιστικές συμπεριφορές κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, και στήριξαν τον φασίστα, ρατσιστή, ομοφοβικό και νοσταλγό της βραζιλιάνικης χούντας Ζαΐρ Μπολσονάρου στη μάχη των προεδρικών εκλογών, ο Καντονά δίνει τον αγώνα του στο πλευρό των φτωχών, των προσφύγων, στο πλευρό όσων έχουν ανάγκη την αλληλεγγύη. Αρκετές φορές με τις δηλώσεις του είχε ταχθεί υπέρ των προσφύγων και είχε δείξει την αλληλεγγύη του συμμετέχοντας σε σχετικές καμπάνιες και πρωτοβουλίες. Με τον τρόπο αυτόν απέδειξε ότι, αν δε θέλεις να αλλάξεις και να ξεχάσεις από πού ξεκίνησες και πού πρέπει να πας, τα φράγκα και η δόξα από μόνα τους δεν μπορούν να σε αλλάξουν.
Πριν από μερικές μέρες, έδωσε μια συνέντευξη-εξομολόγηση στο διαδικτυακό περιοδικό Players Tribune για να εξηγήσει τη δράση της οργάνωσης Common Goal, στην οποία ήδη συμμετέχουν, εκτός από τον Καντονά, περισσότεροι από 60 ποδοσφαιριστές και έχει στόχο να χρησιμοποιείται το 1% από το συνολικό τζίρο του παγκόσμιου επαγγελματικού ποδοσφαίρου για την ανάπτυξή του σε περιοχές και σε ανθρώπους που έχουν τη δίψα, το ταλέντο αλλά όχι τα μέσα να παίξουν, να δουν ή και να δουλέψουν για το άθλημα. Γιατί σύμφωνα με τον γάλλο ποδοσφαιριστή, «το ποδόσφαιρο είναι για όλους. Ολοι μας, πλούσιοι ή φτωχοί, μετανάστες ή ντόπιοι 10ης γενιάς, το απολαμβάνουμε το ίδιο. Νιώθουμε τα ίδια συναισθήματα. Στο γήπεδο όλοι μιλάμε την ίδια γλώσσα».
Στην εξομολόγησή του, ο Καντονά μίλησε για πρώτη φορά για την καταγωγή του, αποκαλύπτοντας ότι οι παππούδες του από την πλευρά της μητέρας του πέρασαν το 1939 τα Πυρηναία κυνηγημένοι από τους φασίστες του Φράνκο και εγκαταστάθηκαν σε ένα καταυλισμό προσφύγων, ενώ οι γονείς του πατέρα του έφυγαν από τη Σαρδηνία το 1911, λόγω της μεγάλης φτώχειας, και δούλεψαν σκληρά στη Μασσαλία για να μπορέσουν να επιζήσουν. Τη φτώχεια και τη ζωή του μετανάστη τη βίωσε και ο ίδιος, αφού η οικογένειά του, μέχρι να χτιστεί το σπίτι τους στους λόφους της πόλης, έμενε σε μια σπηλιά που υπήρχε στα γύρω βράχια. Μια από τις παιδικές του αναμνήσεις για εκείνη την περίοδο ήταν ότι για να του επιτρέψουν να πάει με τους φίλους του και να παίξει ποδόσφαιρο, έπρεπε να κουβαλήσει 10 σακιά άμμο από το δρόμο μέχρι το οικόπεδο που βρισκόταν το σπίτι, πάνω στο λόφο. Αυτά τα βιώματα τον ακολουθούσαν και όταν καταξιώθηκε ως ποδοσφαιριστής και καθόριζαν τον τρόπο της ζωής και της δράσης του.
Αξίζει να παραθέσουμε αυτούσιο τον τρόπο που συνδέει την προσωπική του διαδρομή με το ποδόσφαιρο, κάνοντας ταυτόχρονα και ένα διαχωρισμό ανάμεσα στην καπιταλιστική μπίζνα που λέγεται επαγγελματικό ποδόσφαιρο και την ουσία του αθλήματος που λέγεται ποδόσφαιρο. «Αυτή είναι η οικογένειά μου. Η ιστορία μου. Η ψυχή μου. Οταν με ρωτούν γιατί έπαιζα ποδόσφαιρο με τον τρόπο που έπαιζα, αυτή είναι η απάντηση: το ποδόσφαιρο δίνει νόημα στη ζωή, ναι. Αλλά και η ζωή μπορεί να δώσει νόημα στο ποδόσφαιρο. Και γι’ αυτό μοιράζομαι και την ιστορία μου. Για έναν πολύ σημαντικό λόγο. Ζούμε σε άγριους καιρούς, γεμάτους φτώχεια, πολέμους και μετανάστευση. Το ποδόσφαιρο γεννιέται κάθε μέρα στη φτώχεια. Οι φτωχογειτονιές χρειάζονται το ποδόσφαιρο. Αλλά το σημερινό επιχειρηματικό μοντέλο διοίκησης το αγνοεί τόσο πολύ».
Δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο Ερίκ Καντονά είναι ένας από τους αναγνωρισμένους ποδοσφαιριστές που επιτρέπουν σε όσους τοποθετούμε τους εαυτούς μας πολιτικά «εκτός των τειχών», να ασχολούμαστε με τα δρώμενα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ. Ενα «κλειστό πρωτάθλημα», το οποίο θα αντικαταστήσει το Champions League, σχεδιάζουν οι «μεγάλοι» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, σύμφωνα με το γερμανικό Spiegel. Σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα, συνολικά έντεκα ομάδες σχεδιάζουν τη δημιουργία του πρωταθλήματος στα πρότυπα της μπασκετικής Ευρωλίγκα, ενώ αναμένεται να προστεθούν πέντε ακόμα ομάδες. Οι διοργανώτριες ομάδες θα έχουν συμβόλαιο 20 ετών και είναι οι Ρεάλ Μαδρίτης, Μίλαν, Γιουβέντους, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μάντσεστερ Σίτι, Τσέλσι, Μπαρτσελόνα, Αρσεναλ, Λίβερπουλ, Μπάγερν Μονάχου, Παρί Σεν Ζερμέν. Αυτές που θα προστεθούν είναι οι Ατλέτικο Μαδρίτης, Ντόρτμουντ, Μαρσέιγ, Ιντερ, Ρόμα. Το συγκεκριμένο project έχει προχωρήσει αρκετά και η εταιρία Key Capital Partners που έχει αναλάβει την προετοιμασία του εγχειρήματος θεωρεί ότι το 2021 θα είναι όλα έτοιμα για να ξεκινήσει το πρωτάθλημα.
Ολα τα δεδομένα δείχνουν ότι έχει γίνει αρκετή δουλειά και δεν είναι μια ιδέα ή ένα σχέδιο επί χάρτου. Αυτό αποδεικνύεται και από την αντίδραση της ΟΥΕΦΑ, που ήρθε από τον πρόεδρό της Τζιάνι Ινφαντίνο. Χρησιμοποιώντας τη φράση «είτε είστε μαζί μας είτε είστε εναντίον μας», ο Ινφαντίνο ξεκαθάρισε ότι η ΟΥΕΦΑ θα χρησιμοποιήσει κάθε τρόπο για να μην προχωρήσει το εγχείρημα. Γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να αλλάξει τα «θέλω» των ομάδων, ο Ινφαντίνο προσπάθησε να δημιουργήσει ρήγμα ανάμεσα στις ομάδες και τους παίχτες και απείλησε τους ποδοσφαιριστές ότι αν συμμετάσχουν στο «κλειστό» πρωτάθλημα θα αποκλειστούν από τις διεθνείς και εθνικές διοργανώσεις, τονίζοντας: «Εάν υπάρχουν παίχτες που δε θα αγωνίζονται στο οργανωμένο ποδόσφαιρο, τότε δε θα αγωνίζονται στο οργανωμένο ποδόσφαιρο κι αυτό περιλαμβάνει τα πάντα: τα εθνικά πρωταθλήματα, τις διεθνείς διοργανώσεις, το EURO, το Μουντιάλ».
Οι εκτιμήσεις για τις εξελίξεις ποικίλουν και η στήλη δεν έχει στη διάθεσή της τα αναγκαία στοιχεία για να μπορέσει να κάνει κάποια πρόβλεψη. Μπορεί όμως να κάνει δυο σχόλια. Το πρώτο αφορά αυτούς που προβλέπουν ότι οι ομάδες θα κάνουν πίσω και χρησιμοποιούν το επιχείρημα ότι οι ποδοσφαιριστές δε θα πειθαρχήσουν στις ομάδες τους και θα ταχθούν εναντίον τους, γιατί θέλουν να αγωνίζονται στα εγχώρια πρωταθλήματα και στις εθνικές τους ομάδες. Η ουσία της άποψής τους είναι ότι ο πατριωτισμός των παιχτών είναι πάνω από χρήματα και ότι η προσδοκία κάθε παίχτη είναι να φορέσει τη φανέλα με το εθνόσημο. Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο είναι ακραία επαγγελματικό, αν κάποιοι επενδύουν στην αγάπη των παιχτών για τις εγχώριες ομάδες, είναι σαν να βάζουν το λύκο να φυλάει τα πρόβατα.
Το δεύτερο σχόλιο αφορά το βασικό παράγοντα που θα κρίνει αν θα υλοποιηθούν τα σχέδια των ομάδων. Ολα θα εξαρτηθούν από τους χορηγούς και τα φράγκα που θα εξασφαλίσουν οι δυο πλευρές και τα οποία θα είναι το διαπραγματευτικό τους ατού. Αν η ΟΥΕΦΑ καταφέρει να διατηρήσει το σημερινό οικονομικό status και να πείσει τις ομάδες ότι τα φράγκα που θα μπουν στο ταμείο τους θα είναι περισσότερα από αυτά που θα εξασφαλίσουν από τη συμμετοχή τους στη Λίγκα, τότε το εγχείρημα θα ναυαγήσει και όλα θα παραμείνουν ως έχουν. Αν η εταιρεία Key Capital Partners εξασφαλίσει περισσότερα φράγκα για τις ομάδες, τότε η μοναδική ελπίδα της ΟΥΕΦΑ είναι να μπλοκαριστεί η διαδικασία από τις υπηρεσίες της ΕΕ για λόγους ανταγωνισμού. Με το θέμα θα ασχοληθούμε ξανά, όταν υπάρχουν περισσότερα και πιο ξεκάθαρα δεδομένα.
Τσιπρώνυμος! Με γραβάτα, επειδή κατάφερε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια (μη βαράτε ρε παιδιά, μια μαλακία είπαμε), και με μούσι, επειδή κατάφερε να συμφωνήσει με τους δεσποτάδες. Αν υπογράψει συμφωνία με τους Ινδούς, είναι ικανός να φορέσει και τουρμπάνι. Το σχόλιο ενός καλού φίλου για τη φωτογραφία ήταν ότι ο Τσίπρας «προβάρει» μεταμφιέσεις για να μπορέσει να την κάνει όταν ο λαός αρχίσει να καταλαβαίνει τα παραμύθια του.
