Στο Ισραήλ, στη «μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής», που ξερνάει καταπίεση και εθνοκάθαρση ενάντια στον παλαιστινιακό λαό, η φυλάκιση των Παλαιστίνιων στα ισραηλινά κολαστήρια ισοδυναμεί με αργό και βασανιστικό θάνατο.
Τέτοια ήταν η περίπτωση του καταδικασμένου σε εφτά φορές ισόβια για συμμετοχή σε ενέργειες της Αντίστασης, Νάσερ Αμπού Χμάιντ που άφησε την τελευταία του πνοή, μια μέρα αφότου μεταφέρθηκε στο ισραηλινό νοσοκομείο Ασάφ Χαροφέ από την φυλακή Ράμλε όπου βρίσκονταν έγκλειστος. Ο Χμάιντ ένιωθε δυνατούς πόνους στο στήθος για μήνες και παρά το γεγονός ότι ζητούσε από τη διοίκηση της φυλακής να μεταφερθεί σε νοσοκομείο εκτός φυλακής για εξετάσεις, η διοίκηση το αρνούταν. Οταν τελικά εξετάστηκε από γιατρούς εκτός φυλακής, τον Αύγουστο του 2021, βρέθηκε με καρκίνο στα πνευμόνια σε προχωρημένο στάδιο, που είχε κάνει ήδη μεταστάσεις και σε άλλα όργανα του σώματός του.
Παρά τις εκκλήσεις για απελευθέρωσή του από διάφορες ανθρωπιστικές ΜΚΟ και το κίνημα των παλαιστίνιων πολιτικών κρατούμενων μέσα και έξω από τις ισραηλινές φυλακές, προκειμένου να έχει την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή έστω να πεθάνει στο σπίτι του με αξιοπρέπεια, περνώντας το χρόνο που του απέμενε με την οικογένειά του, οι σιωνιστές τον κρατούσαν φυλακισμένο στο νοσοκομείο των φυλακών μέχρι και μια μέρα πριν καταλήξει. Ταυτόχρονα, αρνούνταν να επιτρέψουν σε ένα από τα αδέρφια του και στη μάνα του να τον επισκεφτούν στο νοσοκομείο προτού πεθάνει, κάτι που τελικά έγινε μετά την παρέμβαση του Ερυθρού Σταυρού.
Μετά τον θάνατό του, οι σιωνιστές, κορυφώνοντας την πρόκληση προς την οικογένειά του και ολόκληρο τον παλαιστινιακό λαό, αρνούνται να επιστρέψουν τη σορό στην οικογένειά του. Αυτό δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά τον κανόνα, όχι μόνο για φυλακισμένους παλαιστίνιους αγωνιστές που πεθαίνουν έγκλειστοι αλλά και για Παλαιστίνιους που δολοφονούνται συστηματικά στη Δυτική Οχθη από τον ισραηλινό στρατό, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τα σώματά τους στο μέλλον σε πιθανές διαπραγματεύσεις με την Αντίσταση.
Ο Νάσερ Αμπού Χμάιντ, από το στρατόπεδο προσφύγων Αλ Αμάρι στη Ραμάλα, προερχόταν από μια οικογένεια που έχει χύσει πολύ αίμα για την υπεράσπιση της παλαιστινιακής υπόθεσης. Τέσσερα από τα αδέρφια του είναι έγκλειστα στις ισραηλινές φυλακές, ενώ ένα το δολοφόνησαν οι σιωνιστές το 1994. Κάθε φορά που συλλαμβανόταν ένα από τα αδέρφια, οι σιωνιστές, πιστοί στη ναζιστική αρχή της συλλογικής ευθύνης, γκρέμιζαν το σπίτι της οικογένειας. Η σιωνιστική τρομοκρατία δεν τους εμπόδισε να συμμετάσχουν στην Αντίσταση, ο ένας μετά τον άλλον.
Οι τελευταίες λέξεις του Νάσερ Αμπού Χμάιντ, λίγο πριν από τη μεταφορά του στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί του χορήγησαν βαριά παυσίπονα που τον έριξαν σε κώμα, ήταν: «Βαδίζω στο τέλος μου με ειρήνη, αφήνοντας πίσω ένα σπουδαίο λαό που δε θα παραιτηθεί από την υπόθεσή μου και από αυτή των παλαιστίνιων πολιτικών κρατούμενων».
Από το 1967, 233 παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι έχουν πεθάνει μέσα στις ισραηλινές φυλακές. Οι 74 απ’ αυτούς από εσκεμμένη ιατρική αμέλεια.
