Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
Στις 7 Μαΐου του 1925 αυξήθηκαν οι μισθοί των αστυφυλάκων, επειδή παρατηρήθηκε απροθυμία κατάταξης νέων στο σώμα…
Ηταν 10 Μάη του 1994 όταν ο Νέλσον Μαντέλα ορκιζόταν ως ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Θυμίζουμε ότι κατά την τελετή της ορκωμοσίας του δημιουργήθηκε επεισόδιο με τον Κωνσταντίνο Γλίξμπουργκ, τον Ντεγκρέτσια ντε, όταν κατέλαβε θέση που προοριζόταν για την ελληνική αντιπροσωπεία…
Κυριάκο τον ελέγανε και τον φωνάζαν’ Κούλη
μοίραζε επιδόματα φτώχειας μ’ ένα σακούλι
γιατί δεν έπρεπε πολλά να δίνει στους εργάτες
ήταν ποντίκια για αυτόν και για τις άλλες γάτες.
“Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι που γνωρίσαμε. / Αλλότριο πλήθος έρπει τώρα στις λεωφόρους. / Αλλάξαν και των προαστίων οι ονομασίες. / Υψώνονται άσυλα στα γήπεδα και στις πλατείες (…) Εδώ οι επίγονοι λιθοβολούν τους ξένους, / θύουν σ’ ομοιώματα / κι από τον άμβωνα αφορίζουνε τους ξένους / ρίχνουνε στους αλλόγλωσσους κατάρες” (Μανόλης Αναγνωστάκης – “Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι”).
Καμιά κυβέρνηση δεν βάζει εύκολα το χέρι στην τσέπη, το αντίθετο βέβαια, αφού η κοινωνική ληστεία και η μεταφορά του πλούτου είναι ο κύριος ρόλος της. Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο καθένας πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, από τη συχνότητα παροχής έστω αυτών των γλίσχρων φιλανθρωπικών επιδομάτων προς τα φτωχότερα στρώματα.
Βλέπεις εδώ τον Αδωνι, κοιτάς εκεί τον Πλεύρη
κι αναρωτιέσαι τι κακό άλλο μπορεί να σ’ εύρει.
Κάθε δρόμος -συχνά και ολόκληρες γειτονιές ή και περιοχές- και καφέ, μαγαζιά εστίασης (ταβέρνες, μεζεδοπωλεία, ψητοπωλεία) ή market (super ή mini). Κάθε μέσο μαζικής εξημέρωσης (εφημερίδες, περιοδικά, ιστοσελίδες, κοινωνική δικτύωση) και συνταγές. Σημεία των καιρών…
Μόνο στην Κοκκινοσκουφίτσα συμβαίνει ή νιώθετε κι εσείς μια έπαρση για το σπουδαίο και εκρηκτικό έργο που επιτελείται στο υπουργείο Πολιτισμού;
Σαρανταπέντε υπουργοί κι εξήντα βουλευτάδες
ολημερίς τη φέρνανε, τη νύχτα είχε φύγει
η μαύρη η ανάπτυξη, το πρόσχημα που έχουν
να κλέβουνε το πόπολο, τον πλούτο να αρπάζουν
να τον περνούν στ’ αφεντικά, τρώγοντας κι αυτοί κάτι.
Δεν τσουβαλιάζουμε (κατά το ψεύτικο “δεν είμαι ρατσιστής“), αλλά είναι φανερό το έλλειμμα στη… δημοκρατία μας, “την καλύτερη που είχαμε ποτέ“, που δημιουργεί η ηχηρή απουσία λαμπρών προσωπικοτήτων όπως οι Καρατζαφέρης, Κουβέλης, Σαμαράς, Ψαριανός, Ζουράρις και τόσες άλλες.
Βρώμισε ο κόσμος των αστών, βουλιάζει μες στη σήψη
πόλεμοι, αρρώστιες, παρακμή, γενικευμένη θλίψη,
αδιέξοδα ανυπέρβλητα δίχως μια χαραμάδα
συμπαρασύρουν τους λαούς σ’ απελπισιάς ζαλάδα
τους πείθουν πως επιλογή άλλη πια δεν υπάρχει.
Σύντροφοι, θα τελειώσουμε χωρίς καμία μάχη;
Ο αρμόδιος υπουργός σε ρόλο παρατηρητή, ενώ γύρω “καίγονται” τα πάντα. Αδ-όνειδος.
Τώρα αποκηρύσσουνε τη φυσική τη βία
μας πνίγουν με λογαριασμούς, φτώχεια και ανεργία.
Παλιά είχαμε την προσταγή “λιτότης“, για δεκαετίες. Ποιος δεν θυμάται τον “εθνάρχη” (ένας ήταν ο εθνάρχης Καραμανλής) να την επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία, με τη “μασημένη” προφορά του; Τα χρόνια κύλησαν, οι καιροί άλλαξαν δραματικά κι εκείνη η “λιτότης” φαντάζει πλέον αστεία. Με περισσό θράσος, παντοδύναμοι και ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο, οι “ισχυροί” του κόσμου επιστρέφουν τις κοινωνίες στον μεσαίωνα. Το είχαμε γράψει και στην αρχή της “κρίσης”: Δεν θα σταματήσουν αν δεν τα σκουπίσουν όλα. Ολα! Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε.
– Τάσο, το θέρος έφτασε, θα ‘μαστε χωρίς μάσκες!
– Γκόλφω, ‘γω θα ‘θελα να βγούμε με όπλα και παλάσκες.
– Α! Τάσο τι ‘ν’ αυτά που λες; Θες να μείνω στον τόπο;
– Χανόμαστε! Ξέρεις εσύ κανένα άλλο τρόπο;
Πού είναι οι αλλοτινοί Μάηδες; Σικάγο, Γαλλία, Θεσσαλονίκη… Πού είναι οι Μάηδες των λουλουδιών των αγώνων; Πού είμαστε συντρόφια;
Κοκκινοσκουφίτσα
