Πότε θα έρθει μια χρονιά
πότε θα έρθει η μέρα…
Ευτυχώς που υπάρχει η παγκόσμια ημέρα κατά της διαφθοράς στις 9 του Δεκέμβρη, για να αντισταθμίζει τις υπόλοιπες 364 που είναι πολύ μονότονες… Να, για παράδειγμα, μάθαμε για διαφθορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τη Μογκερίνι και τους λοιπούς και η ρουτίνα δεν άφησε κανένα να αντιδράσει (τι γελάτε πικρά ρε;) ούτε να πέσει από τα σύννεφα.
Έχουν δυο-τρία κινητά, ακίνητα σαράντα
και κάνουν ότι τρέχουνε δήθεν για το Ελλάντα.
Γίνανε κάποιοι και αυτοί, φύλαρχοι, αξιωματούχοι
αδιαφορούν για το αύριο η ιστορία που ‘χει.
Με την «καλησπέρα» να είναι η πρώτη λέξη που έμαθε στα ελληνικά, η αμερικανίδα πρέσβειρα κατέρριψε μια παράδοση δεκαετιών που ήθελε η πρώτη ελληνική λέξη που μαθαίνουν οι ξένοι στην Ελλάδα να είναι το «μ@λ@κ@». Εκτός κι αν μας λέει ψέματα, αλλά κάτι τέτοιο αποκλείεται να συμβαίνει. Τι γελάτε πάλι ρε;
Αφορμής δοθείσης: Γιατί σύμπαντα τα μουμουέ την αποκαλούν «πρέσβη» και όχι «πρέσβειρα»; Είναι απλά αγράμματα (φιλολογικό το ερώτημα) ή «παίζει» κάτι;
«Φραπέ» ζητάει για άλλη μια φορά η εξεταστική επιτροπή για τον Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. Ζητήστε και κανένα φίλτρου, θα πάθουν τα νεύρα σας ρε παιδιά! Έφυγε κι ο Φλαμπουράρης με τους εμβληματικούς freddo του.
Οι κάμποι θρέφουν πρόβατα και τα βουνά γεράκια
κι αυτοί θρέφουν ημέτερους με τις επιδοτήσεις.
Η χούντα γεννήθηκε το ’67, κοντεύει να κλείσει τα εξήντα και κάποιοι δεν έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που πιστεύουν ότι πέθανε (πατριώτες ένιοι λένε ότι αυτοκτόνησε) το 1974. Είδε κανείς το πτώμα ρε παιδιά; «No body no crime» που λένε και οι ugly Άγγλοι, που τραγουδάει και η Τέιλορ Σουίφτ.
Κι όπως έλεγε κι ο Βλαδίμηρος (ποιος Πούτιν ρε;) «η ελευθερία στις καπιταλιστικές κοινωνίες λίγο πολύ παραμένει αυτό που ήταν στις αρχαίες ελληνικές δημοκρατίες: ελευθερία για ιδιοκτήτες σκλάβων».
Κι αν τα οφίκια χάθηκαν κι οι δεξιοί τα πήραν
ο Αλέξης είναι ζωντανός, τη δεξιά αψηφάει
ζώνεται -σοβαροφανής- με αερολογίες
κάνει μανούρα έντεχνα, το ξέρει το παιχνίδι
προγραμματίζει το come back, όλα υπολογισμένα
γιατί είχε φύγει βιαστικά κι είναι μισοχορτάτος.
Και, ποιο μέρος καλύτερο για την επιστροφή του
αν όχι ένα θέατρο, σ’ ένα παλιό «νέο» ρόλο;
Ναι, ναι, υπάρχει Βενιζέλος (ποιος «εθνάρχης» και ποιος Ελευθέριος ρε;). Και είπε «φοβάμαι ότι η χώρα υπνοβατεί», την ώρα που η χώρα φοβάται ότι υπνοβατεί εκείνος.
Κουράγιο παιδιά της εσπερίας, «allons enfants de la patrie». Με λίγη προσπάθεια ακόμα, θα βγει η ακροδεξιά (και) στη Γαλλία.
Πέρασε και η Αντέλ και -χειμώνας γαρ- πάμε ολοταχώς για Μπιγιονσέ, Σουίφτ και λαίδη (ποια Άντζελα ρε;) Γκάγκα. Μετά το πέρασμα του Μπάιρον βέβαια (ποιου Πολύδωρα ρε; Αυτός ήταν μέγας χορηγός της στήλης και μέγας απών πια, αλλά είναι πάντα «ένα γρέζι ατσαλένιο που χαλάει το ρουλεμάν της αιώνιας διαπλοκής, των τζακιών και της οικογενειοκρατίας»).
Κοντοζυγώνουν οι «γιορτές», ω, τι φιλανθρωπία
πρωθυπουργός και υπουργοί και κάθε βολεμένος.
Αυτοί που είναι γύρω τους έχουν πρεσβυωπία
όμορφος κόσμος, ηθικός αγγελικά, πλασμένος.
Μετά τις καθημερινές επιβεβαιώσεις περί το αντίθετο, στην κατηγορία του φανταστικού εντάσσεται η πεποίθηση ότι οι δημοσιογράφοι γνωρίζουν τις διαφορές των όρων πρόσφυγας και μετανάστης, χώρα, κράτος, λαός και έθνος, καθώς και το γένος (αρσενικό, θηλυκό ή ουδέτερο) του Δ.Ε.Δ.Δ.Η.Ε.
Και για να μη ξεχνιόμαστε: «Ηλίθιος ονομάζεται το άτομο που οι πράξεις του προκαλούν ζημίες σε ένα άλλο άτομο ή σε μια ομάδα ατόμων, χωρίς το ίδιο να αποκομίζει κέρδη, ενώ πιθανά υφίσταται ακόμη και ζημίες» (Carlo Cipolla – «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας»).
Κοκκινοσκουφίτσα
