Πρόσφατα εκδόθηκε στη χώρα μας αυτή η συλλογή παραμυθιών που επιμελήθηκε και συνέλεξε ο παλαιστίνιος ανθρωπολόγος, λαογράφος και πανεπιστημιακός Σαρίφ Καναάνα. Πρόσφυγας από τη γενέτειρά του Γαλιλαία, που κατελήφθη από τους σιωνιστές το 1948, μετανάστευσε το 1961 στις ΗΠΑ όπου σπούδασε Ανθρωπολογία και δίδαξε σε πολλά πανεπιστήμια. Επέστρεψε το 1976 στην Παλαιστίνη και έγινε πρύτανης στο πανεπιστήμιο της Νάμπλους ενώ παράλληλα διευθύνει τη Σχολή Κοινωνιολογίας και Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ραμάλα.
Η συγκεκριμένη συλλογή παραμυθιών κατατάχτηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ στην Αυλη Κληρονομιά της Ανθρωπότητας. Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τον Δημήτρη Κουφοντίνα (εκδόσεις: μονοπάτι).
Τα προφορικά αυτά αφηγήματα που άντεξαν και αντέχουν ακόμα στο χρόνο, έχουν κοινά σημεία με τα παραμύθια όλων των χωρών, που παίζουν πάντα τον ίδιο ρόλο. Εισάγουν δηλαδή το παιδί σε ένα φανταστικό, μαγικό κόσμο, όπου ο χρόνος και οι φυσικοί νόμοι δεν έχουν σημασία, όμως με το τέλος της ιστορίας είναι αυτονόητη η επαναφορά των μικρών ακροατών στην πραγματικότητα, από την οποία με χαρά έχουν δραπετεύσει έστω για λίγο. Εξάλλου, η πορεία της ανθρωπότητας από τις απαρχές της μέχρι σήμερα – και ειδικά σε δύσκολες περιόδους – είναι συνυφασμένη με την ανάγκη της να καταφύγει – για να επικοινωνήσει, να ελπίσει και να ψυχαγωγηθεί – στην παρηγορητική δύναμη των μύθων.
Ιδιαίτερα στις χώρες της Ανατολής, η τέχνη της αφήγησης από ανώνυμους περιπλανώμενους παραμυθάδες και ραψωδούς είναι μια πολύ διαδεδομένη, αρχέγονη μορφή επικοινωνίας, που καθώς χρησιμοποιεί διάφορα εκφραστικά μέσα, συγγενεύει και με άλλες παραστατικές τέχνες, όπως το θέατρο, επιτελώντας, κυρίως σε παλαιότερες κοινότητες, ένα ρόλο εμψυχωτικό και ένα τρόπο πρόκλησης συλλογισμών και συγκινήσεων.
Τα παραμύθια από την προφορική παράδοση της Παλαιστίνης δεν συνδέονται με τις τελευταίες δύσκολες, τραγικές δεκαετίες που έκαναν εντελώς ξεχωριστό αυτόν το λαό, έχουν όμως σύνδεση με το οικονομικό και ποιμενικό περιβάλλον των παλαιότερων αγροτικών κοινοτήτων.
Ακόμα και στη σύγχρονη ηλεκτρονική εποχή μας, η προφορική αφήγηση δεν είναι εύκολο να εκλείψει. Θα εξακολουθεί να διατηρεί την επιδραστικότητα και γοητεία της και είναι τραγικό που αυτόν τον καιρό στην Παλαιστίνη κανένα παραμύθι δεν μπορεί να αποσπάσει για πολύ τα παιδιά από τη φρικτή πραγματικότητα που τα εγκλήματα των σιωνιστών έχουν αναγκάσει να βιώνουν.
