Πότε θα έρθει μια χρονιά
πότε θα έρθει η μέρα…
Την Πέμπτη 20 του Μάρτη κλείνει τα 71 χρόνια της η «κόκκινη Λιάνα» από την Εκάλη.
Ας μη ξεχνάμε ότι «κάθε κόκκινο πανί που ανεμίζει δεν είναι αναγκαστικά η μαχητική σημαία της εργατικής τάξης. Και ο πιο φωνακλάς που αρπάζεται εύκολα, δεν είναι αναγκαστικά και ο πιο ψυχωμένος, ο πιο σταθερός ή ο πιο οξυδερκής» (Henri Krasucki – «Τα συνδικάτα και η πάλη των τάξεων»).
Κάτω από ξένα λάβαρα στέκομαι νικημένος
γονατιστός και πάμπτωχος μα ευχαριστημένος.
Το «μου αρέσει να δέρνω δεκαπεντάχρονα» σηκώνει πολλές απαντήσεις, αλλά επισύρουν συνέπειες. Συνέπειες που φυσικά δεν θα έχει αυτή ή οποιαδήποτε άλλη πρόκληση…
Οι πρακτικές ίδιες από τον μεσαίωνα μέχρι τους ναζιφασίστες και τους μεταμοντέρνους ευρωπαίους Ταλιμπάν: ό,τι δεν γουστάρουμε το καταστρέφουμε και λογαριασμό δεν δίνουμε.
Απ’ την καρέκλα πιάνεται, στον κόσμο κατεβαίνει
και στο λαό καρκίνωμα ριζώνει και δε βγαίνει.
Ο καθένας βγαίνει και αμολάει την παπαριά του (όπως ο Οικονόμου για τα ΑμεΑ) και μετά ξαναβγαίνει και ζητάει μια συγγνώμη, ανακαλεί, λέει για «παρερμηνείες», τα μασάει και τα λοιπά και ταλιμπάν. Μερικοί βέβαια δεν το κάνουν ούτε αυτό, αλλά αυτοί είναι μια άλλη ιστορία…
Σε ανάρτησή του στο «Χ» ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης, καταθέτει μια απόδειξη-ντοκουμέντο από πρατήριο καυσίμων και ρωτάει για τα προφανή, αυτά που θα έπρεπε να ρωτάει ο καθένας: «Περιμένω από τον κύριο Κυρανάκη να μας πει για τα πιο απτά και αποδεδειγμένα. Πληρώνουμε 54 ευρώ φόρους για 26 ευρώ καύσιμα. Τι γίνεται;».
Και μια που είμαστε στο «Χ» του Ελον: Αφού το χάκαρε η Ουκρανία, ας δει αν μπορεί να επεκτείνει τη δράση της και σε διάφορα άλλα μέσα…
Στο χορό όσων θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση και οι ανεξήγητα πολλές πυρκαγιές του Μαρτίου…
«Να ποια είναι η ζωή, μαμά! Βλέπεις πώς ερεθίζουν τους ανθρώπους, τον έναν ενάντια στον άλλονε! Είτε το θες είτε δεν το θες, είσαι υποχρεωμένος να χτυπήσεις. Και ποιον; Κάποιον που δεν έχει καθόλου δικαιώματα, όπως κι εσύ, κάποιον ακόμα πιο δυστυχισμένο κι από σένα επειδή είναι ηλίθιος. Οι αστυνομικοί, οι χωροφύλακες, οι χαφιέδες, όλοι τους είναι εχθροί μας, κι όμως είναι κι εκείνοι άνθρωποι σαν κι εμάς. Κι αυτούς τους ίδιους τους εκμεταλλεύονται. Και δε τους λογαριάζουν γι’ ανθρώπους. Κι έτσι έχουνε χωρίσει τους ανθρώπους μεταξύ τους. Τους τύφλωσαν με τη βλακεία και το φόβο, τους δέσανε χειροπόδαρα, τους καταπιέζουν και τους εκμεταλλεύονται, τους ποδοπατούν και τους χτυπούν, τον έναν με τα χέρια του άλλου. Τους καταντήσανε τους ανθρώπους όπλα, κοτρώνες και ραβδιά, κι αυτό το λεν πολιτισμό. Είναι η κυβέρνηση, το κράτος. Αυτό είναι έγκλημα, μάνα! Μια άγρια δολοφονία, εκατομμυρίων ανθρώπων, ένας φόνος των ψυχών! Καταλαβαίνεις; Τις ψυχές σκοτώνουν! Βλέπεις τη διαφορά ανάμεσα σ’ εμάς και στους εχθρούς μας; Οταν κάποιος από μας χτυπήσει έναν άνθρωπο, ντρέπεται, αηδιάζει, υποφέρει. Οι άλλοι, αντίθετα, δολοφονούν τον κόσμο κατά χιλιάδες ήσυχα-ήσυχα δίχως λύπηση, δίχως ν’ ανατριχιάζουν. Σκοτώνουν με χαρά! Μάλιστα! Με χαρά… Κι έτσι καταπιέζουν όλο τον κόσμο, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν τα ξύλα στα σπίτια τους, τα έπιπλα, το ασήμι, το χρυσάφι και τα περιττά κουρελόχαρτα κι όλα κείνα τα ψωροπράματα που τους δίνουν εξουσία πάνω στους διπλανούς τους. Σκέψου, δεν είναι για την ίδια τους την προστασία που σκοτώνουν τον λαό και παραμορφώνουν τις ψυχές, δεν είναι για τον εαυτό τους που το κάνουν αυτό, μα για να υπερασπίσουν την ιδιότητα τους. Αν μπορούσες να νιώσεις όλη αυτή την ατιμία, αυτή τη βρωμερή σαπίλα… Τότε θα καταλάβαινες πως έχουμε δίκιο. Θα έβλεπες πόσο η ιδεολογία μας είναι μεγάλη κι ωραία!» (Μαξίμ Γκόρκι – «Η μάνα»).
Κοκκινοσκουφίτσα
