Επειδή μιλάμε για τις ΗΠΑ, άντε να βγάλεις από το μυαλό των πολλών ότι η απόπειρα κατά του Τραμπ ήταν σκηνοθετημένη, ώστε να ενισχυθεί το προφίλ του και να φουσκώσουν τα πανιά της προεκλογικής του εκστρατείας.
Πόσο σκηνοθετημένη να είναι, όμως; Ακόμα και ο καλύτερος σνάιπερ των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ δε θα μπορούσε να ρίξει βολή ξώφαλτσα στο αυτί ενός στόχου, ώστε να μην τον σκοτώσει αλλά μόνο να τον τραυματίσει ελαφρότατα. Για χιλιοστά μιλάμε και για στόχο που δεν είναι άγαλμα αλλά κουνάει το κεφάλι του. Λίγα χιλιοστά δεξιότερα και ο Τραμπ θα είχε αποχαιρετίσει τον μάταιο τούτο κόσμο και θα έβραζε στα καζάνια της κόλασης (σύμφωνα με τους φανατικά θρησκευόμενους Αμερικανούς).
Υστερα, είναι και η άμεση αντίδρασή του που ενισχύει τα σενάρια συνωμοσίας. Ενώ οι σωματοφύλακες προσπαθούσαν να τον κρύψουν και να τον απομακρύνουν, αυτός τους είπε «wait» (περιμένετε), έδειξε το ματωμένο πρόσωπό του και σήκωσε τη γροθιά του. Και στο φόντο ήταν μια αμερικάνικη σημαία. Μόνο αν το ήξερε θα αντιδρούσε έτσι, λένε πολλοί. Υπάρχει, όμως, και ο ναρκισσισμός, η έκπληξη της στιγμής, η χαρά της διάσωσης, η δίψα για επάνοδο στην εξουσία, η καλή γνώση του μιντιακού εντυπωσιασμού, ας μην τα παραβλέπουμε.
Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα έδειξε έναν σκληρό πολιτικό που δεν μασάει, σε αντίθεση με τον καταβεβλημένο Μπάιντεν που μπερδεύει τα λόγια του και που μεγαλοστελέχη των Δημοκρατικών και καπιταλιστές που τον στηρίζουν του ζητούν να παραιτηθεί για να «τρέξει» κάποιος/α άλλος/η απέναντι στον Τραμπ.
Τα στελέχη της καμπάνιας του Τραμπ επέδειξαν τα αναμενόμενα αντανακλαστικά. Αμέσως κυκλοφόρησαν το σύνθημα: «Δεν κυνηγούν εμένα, εσένα κυνηγούν»! Μαζί με έκκληση για οικονομική συνεισφορά στην καμπάνια Τραμπ. Ο «μέσος Αμερικανός» καλείται να ταυτιστεί με τον πρώην και υποψήφιο πρόεδρο Τραμπ. Ενα βίντεο που η καμπάνια Τραμπ κυκλοφορούσε από παλιά στα κοινωνικά δίκτυα έγραφε «Ο θεός δημιούργησε τον Τραμπ». Αμέσως μετά την απόπειρα στην Πενσιλβάνια, κυκλοφόρησε άλλο βίντεο, με το σύνθημα «ο θεός να ευλογεί τον πρόεδρο Τραμπ» και εκκλήσεις προς τους Αμερικανούς να προσευχηθούν γι’ αυτόν.
Την ίδια στιγμή, οι άνθρωποι της καμπάνιας του Μπάιντεν απέσυραν ένα βίντεο στο οποίο κατηγορούσαν σκληρά τον Τραμπ για τα ψέματά του σχετικά με νοθεία στις εκλογές. Ο δε Μπάιντεν έκανε έκκληση για «ενότητα» των Αμερικανών, και ζήτησε «να αφήσουμε το FBI να κάνει τη δουλειά του», την ίδια ώρα που τα τρολ των Δημοκρατικών είχαν πιάσει δουλειά, πλημμυρίζοντας τα κοινωνικά δίκτυα με θεωρίες συνωμοσίες. Ζυγισμένη η απάντηση και από τα στελέχη της καμπάνιας Μπάιντεν (άλλο τι λέει ο πρόεδρος, άλλο τι διαδίδουν τα τρολ), που υπολογίζουν πλέον και σε ένα σημαντικότατο παράπλευρο όφελος: να σταματήσουν οι εκ των έσω επιθέσεις στον Μπάιντεν, με το επιχείρημα ότι αυτές ενισχύουν περαιτέρω τον Τραμπ.
Εληξε το ματσάκι; Είναι πολύ νωρίς για να το πει κανείς και σίγουρα δεν είναι ματσάκι. Τα επιτελεία θα βγάλουν και άλλα όπλα από τη φαρέτρα τους. Ο Τραμπ αυτή τη στιγμή δέχτηκε μια καλή «ντόπα», αλλά μένουν τέσσερις μήνες ακόμα. Η επήρεια της «ντόπας» θα τελειώσει, το αντίπαλο στρατόπεδο θα ρίξει άλλα «καύσιμα» στην αρένα, οι γκάφες δεν μπορούν να αποκλειστούν. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ έχουν μακρά παράδοση πολιτικών δολοφονιών στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Καμία απ’ αυτές δεν έχει εξιχνιαστεί με τρόπο που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση. Επομένως, και το περιστατικό της Πενσιλβάνια θα πέσει στην αρένα της αντιπαράθεσης, με τους τραμπικούς να λένε τα δικά τους και με τους Δημοκρατικούς να πλασάρουν παρασκηνιακά τη θεωρία του «στημένου».
Τι πρέπει να κρατήσουμε, λοιπόν; Πως η αμερικάνικη ιμπεριαλιστική πολιτική δεν άλλαξε ούτε μετά από πολιτικές δολοφονίες που συγκλόνισαν τον κόσμο (π.χ. Τζον Κένεντι). Το λεγόμενο «βαθύ κράτος» των ΗΠΑ, ο γραφειοκρατικός μηχανισμός της Ουάσινγκτον, ο άμεσα συνδεδεμένος με τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, φροντίζει για την «κανονική» λειτουργία του συστήματος διοίκησης. Είτε κερδίσει δεύτερη θητεία ο Μπάιντεν είτε επανέλθει για τη δική του δεύτερη θητεία ο Τραμπ, αυτή η «κανονικότητα» δεν πρόκειται ν’ αλλάξει.
Τον Τραμπ πλέον τον γνωρίζει το σύστημα. Γνωρίζει, λοιπόν, ότι η χυδαιότητά του, η «αντισυμβατικότητά» του, το απύλωτο στόμα του, όλα αυτά που τον χαρακτηρίζουν ως άτομο, ουδέποτε στη διάρκεια της πρώτης θητείας του διασάλευσαν την ιμπεριαλιστική «κανονικότητα».
