Κάποιες φορές το σχόλιο περιττεύει. Αρκούν οι εικόνες που καταγράφει ο δημοσιογραφικός φακός. Και οι παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι στη Λωρίδα της Γάζας κάνουν πολύ καλή δουλειά, καταγράφοντας όχι μόνο τις αγριότητες των σιωναζιστών, αλλά και την ακλόνητη θέληση των παλαιστίνιων αμάχων να μην υποκύψουν μπροστά σ’ αυτές τις αγριότητες.
Δείτε τον έφηβο Ανάν Αλ-Αστάλ. Η οικογένειά του ξεσπιτώθηκε από τη Χαν Γιούνις και φιλοξενείται από συγγενείς στη γειτονική Ράφα. Εκεί που στριμώχνονται περίπου 700.000 εκτοπισμένοι από άλλες περιοχές της Λωρίδας, η πλειοψηφία των οποίων διαμένει σε σχολεία-καταφύγια και σε σκηνές που έχουν στήσει δυτικά της πόλης. Ο Ανάν έχει πλήρη επίγνωση του ρόλου της Αντίστασης.
«Βλέπω πάντα τα βίντεο της Αντίστασης. Βλέπω πως χτυπάνε τον εχθρό, τα τανκ. Με θάρρος αντιστέκονται, ξέρουν πώς να χτυπήσουν τον εχθρό. Ο καθένας από εμάς δίνει ό,τι μπορεί, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να κρατάμε το κεφάλι ψηλά. Κάθε άνθρωπος κάνει αντίσταση με ό,τι έχει. Προσπαθεί να προστατέψει τη χώρα του και την αξιοπρέπειά του. Κι αυτό μας επιτρέπει να έχουμε ψηλά το κεφάλι».
Η γιαγιά παραδίδει μαθήματα αξιοπρέπειας και αντίστασης.
«Θ’ αντισταθούμε. Εμείς αντέχουμε αυτές τις συνθήκες για να υποστηρίξουμε την Αντίσταση. Είμαστε με την Αντίσταση, είμαστε με την Αντίσταση, είμαστε με την Αντίσταση. Ο θεός να τους δώσει τη νίκη. Είμαστε 70 χρόνια σε πόλεμο. Εμείς αντιστεκόμαστε εδώ στους καταυλισμούς, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο. Η Αντίσταση κάνει αυτό που πρέπει. Ο θεός να είναι μαζί τους και να τους κάνει να νικήσουν».
Μετά, φωνάζει συνθήματα μαζί με τα εγγονάκια της: Θ’ αντισταθούμε, θ’ αντισταθούμε, θ’ αντισταθούμε. Η ψυχή μας και το αίμα μας για την Αντίσταση, για τους Αλ-Κασάμ.
Ο Νιζάμ Αμπού Λούλι είναι κάτοικος της Χαν Γιούνις. Το σπίτι του δέχτηκε πλήγματα, καθώς βομβαρδίστηκε το διπλανό του. Τώρα, έχει καταφύγει με την οικογένειά του στον περίβολο του Νοσοκομείο του Μάρτυρα Μοχάμεντ Γιούσεφ Αλ-Ναζάρ στη Ράφα. Δεν μιλά για τα βάσανα της οικογένειάς του. Καταθέτει στην κάμερα το θαυμασμό και την περηφάνια του για την Αντίσταση.
«Νιώθω περήφανος που υπάρχουν άνθρωποι σαν τους μαχητές μας, που πολεμούν για το λαό τους, για τους κρατούμενούς μας, για να λευτερώσουν το Αλ-Ακσα. Ολοι θ’ αντισταθούμε, θ’ αντισταθούμε, θ’ αντισταθούμε».
«Ας βομβαρδίζουν σπίτια, ας σκοτώνουν κόσμο, εμείς είμαστε στη χώρα μας, στα σπίτια μας κι εδώ θα μείνουμε. Οσο μένει η ελιά (ζεϊτούν) και το θυμάρι (ζάταρ) θα μένουμε κι εμείς σ’ αυτή τη χώρα».
Πρέπει να σημειωθεί πως οι συνθήκες για τους εκτοπισμένους είναι πια περισσότερο σκληρές. Εκτός από την πείνα και τους βομβαρδισμούς ακόμα και σε σχολεία-καταφύγια και σε νοσοκομεία, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν και τις καιρικές συνθήκες, τη λάσπη και τη βροχή. Καμιά δύναμη, όμως, δεν μπορεί να κάμψει την ατσάλινη θέληση αυτού του λαού, να παραμείνει ριζωμένος στη γη του, όπως η ελιά και το αγριοθύμαρο, και την ακλόνητη βεβαιότητά του ότι κάποια στιγμή θα δει τη γη του λεύτερη.
Oσο για τη μαρτυρική και ηρωική Τζαμπάλια, που βομβαρδίζεται σε καθημερινή βάση από την αρχή της σιωναζιστικής επίθεσης, κοσμοσυρροή στο παζάρι. Κι ένα το μήνυμα που στέλνουν οι κάτοικοί της: Κοιμόμαστε στα σπίτια μας, δεν βγαίνουμε έξω, βομβαρδίστε όσο θέλετε.
