Βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιχείρηση επιβολής στους δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ, η οποία εκδηλώνεται όλο και πιο φανατισμένα ίσως λόγω της εκλογικής συγκυρίας. Υβρεολόγια, επιθέσεις, σατιρικές ανοησίες, απειλές, οργανώνουν ουσιαστικά έναν αντίλογο στην κυρίαρχη (με την έννοια του mainstream) επαγγελματική δημοσιογραφία. Θα μπορούσε να είναι χρήσιμος, αν δεν ήταν χυδαίος, χοντροκομμένος και προσβλητικός. Ο στόχος είναι προφανής. Να κλονιστεί μια αθέμιτη (κατ’ αυτούς) επικοινωνιακή κυριαρχία που τους βγάζει απέξω. Προφανώς δικαίωμά τους. Απλώς δεν έχουν κανέναν λόγο να συμπράττουν μαζί τους οι εκπρόσωποι των κανονικών δημοσιογράφων. Αλλωστε η μέθοδος δεν είναι αναίμακτη.
Ι.Κ. Πρετεντέρης
(Εκπρόσωπος της «κανονικής δημοσιογραφίας» ο Πρετεντεράκος. Δικαίως θα λέγαμε. Ποια είναι η «κανονική δημοσιογραφία»; Αυτή που διεκπεραιώνει τις απαιτήσεις των εκδοτών-καπιταλιστών, που διαπλέκονται με χίλια δυο νήματα με την πολιτική εξουσία. Η δημοσιογραφία που υπερασπίζεται το σύστημα με όπλα το ψεύδος, τη διαστρέβλωση της αλήθειας, τη διαστροφή της έλλογης σκέψης ώστε να γίνεται άλογη, τη συκοφαντία κτλ. Βλέπετε κανέναν καταλληλότερο από τον Πρετεντέρη για να αναλάβει την εκπροσώπησή της; Αν και αυτή η «κανονική δημοσιογραφία» είναι πολύ παλιά, πιο παλιά και από τότε που την περιέγραφε με την ανεπανάληπτη πένα του ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ στις «Χαμένες ψευδαισθήσεις», είναι ο Δρ Γιόζεφ Γκέμπελς που τής έδωσε νέα πνοή, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας τη μηχανική της ναζιστικής προπαγάνδας. Ο Πρετεντέρης τα βάζει με την ΕΣΗΕΑ που εξέδωσε μια υποκριτική ανακοίνωση -κάτι σαν τη «συγγνώμη» του Μητσοτάκη-, αναφέροντας μεταξύ των άλλων ότι το έγκλημα στα Τέμπη «αναδεικνύει με οδυνηρότατο τρόπο (…) τα δομικά προβλήματα που μαστίζουν τα ελληνικά ΜΜΕ». Θα δώσουμε δίκιο στον Πρετεντέρη που εμφανίζεται σαν το tough guy της «κανονικής δημοσιογραφίας». Η τοποθέτησή του είναι απλή: «Αν αρχίσουμε να κάνουμε αυτοκριτικές για το ρόλο μας, σημαίνει πως υποχωρούμε, με αποτέλεσμα να δίνουμε δικαίωμα στον κάθε χλέμπουρα να μας υπαγορεύει να δημοσιεύουμε τις καταγγελίες του». Ζητά από τη συνομοταξία των «κανονικών δημοσιογράφων» να είναι σκληροί και όχι βουτυρένιοι. Και βέβαια, πιστός στις διδαχές του Δρα Γκέμπελς, αντιστρέφει και πάλι την πραγματικότητα, εμφανίζοντας τους θύτες σαν θύματα. Η «κανονική δημοσιογραφία» απειλείται! Από ποιους; Από αυτούς που διαδηλώνουν και από εκείνους που γράφουν στα social media. Οι κυρίαρχοι, με τους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, με τις εφημερίδες, με τους εκδοτικούς οίκους, με τις επαγγελματικές ιστοσελίδες, με τη δυνατότητα άσκησης ακόμη και λογοκρισίας στα social media, εμφανίζονται σαν απειλούμενοι! Φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης… Ο Πρετεντέρης ξέρει τι εικόνα έχει για τον ίδιο και το βρόμικο σινάφι του μεγάλη μερίδα της εργαζόμενης κοινωνίας κι ακόμη περισσότερο της νεολαίας. Αδιαφορεί. Εκείνο που ζητά από το σινάφι του είναι να βουλώσει τ’ αυτιά του και να αξιοποιήσει το μονοπώλιο που τους εξασφαλίζουν οι εκδότες-καπιταλιστές, που τους εξασφαλίζει η αστική τάξη. Αυτό το μονοπώλιο τους επιτρέπει να εξαπατούν ακόμη και εκείνους που τους βρίζουν σαν ΑΡΔάκια)
