Αρκεί μια ματιά στα δημοσιεύματα του ελληνικού αστικού Τύπου (όλων των μορφών) τις τελευταίες μέρες για να σκορπίσει κύματα… εθνικής ευφορίας: «Σκληρή καταδίκη της Τουρκίας από την Κομισιόν» ήταν το κεντρικό μότο. Μόνο που αυτό αφορά τη μισή έκθεση. Η άλλη μισή το ανατρέπει πλήρως. Συμπέρασμα; Οι ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ έβαλαν την Κομισιόν να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα, με μια άνευ σημασίας έκθεση, η οποία κρατάει ισορροπίες, απαραίτητες για μελλοντική χρήση, ενώ στην Ελλάδα λένε τη μισή αλήθεια (που ισοδυναμεί με ψέμα) για να ρίξουν καύσιμα στην εθνικιστική προπαγάνδα.
Η ογκώδης (135 σελίδες) Εκθεση Προόδου 2022 της ΕΕ για την Τουρκία είναι αρνητική στην περιγραφή των προαπαιτούμενων για πρόοδο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων ΕΕ-Τουρκίας. Ποια είναι αυτά τα προαπαιτούμενα; Η γνωστή παπαρολογία: σεβασμός κράτους δικαίου, ανθρώπινα δικαιώματα, κοινωνία των πολιτών, ελευθερίες κτλ. Αυτά, ας πούμε, που βρίσκονται σε… πολύ ψηλό επίπεδο σε χώρες ήδη ενταγμένες στην ΕΕ, όπως η Ουγγαρία του Ορμπαν, η Πολωνία των ακροδεξιών Κατσίνσκι, Ντούντα, Μοραβιέτσκι, τα βαλτικά κράτη που τιμούν τους ναζί, η Μάλτα όπου σκοτώνουν δημοσιογράφους κ.ά.
Σ’ αυτό το κεφάλαιο της παπαρολογίας υπάρχει και η αναφορά ότι, μετά από κάποια βελτίωση που σημειώθηκε το 2021, οι σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ χειροτέρευσαν στο πρώτο μισό του 2022 λόγω των επανειλημμένων παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη στο Αιγαίο και απειλητικών δηλώσεων ενάντια στην κυριαρχία των ελληνικών νησιών και της Κύπρου (περίπτωση Βαρωσίων). Οι εντάσεις στο Αιγαίο «δεν ήταν πρόσφορες για σχέσεις καλής γειτονίας, ενώ υπονόμευσαν την περιφερειακή σταθερότητα και ασφάλεια», αναφέρει η Εκθεση.
Αυτή η αναφορά προκάλεσε τους… εθνικούς πανηγυρισμούς στην Ελλάδα, αλλά και την καθιερωμένη… εθνική γκρίνια στην Τουρκία, με τον Τσαβούσογλου να δηλώνει πως η ΕΕ επηρεάζεται από την Ελλάδα και την Κύπρο και δεν είναι αντικειμενική.
Υπάρχει, όμως, η άλλη μισή Εκθεση, την οποία για ευνόητους λόγους έθαψε η ελληνική αστική προπαγάνδα.
Καταρχάς, η πρώτη κιόλας γραμμή της Εκθεσης ξεκαθαρίζει ότι η Τουρκία είναι «κορυφαίος εταίρος» (key partner) και «υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ χώρα» (candidate country). Γι’ αυτό, άλλωστε, εκδίδεται κάθε χρόνο Εκθεση Προόδου της Κομισιόν.
Αναφέρεται ότι η ΕΕ έχει στρατηγικό ενδιαφέρον για «την ανάπτυξη συνεργατικών και αμοιβαίως επωφελών σχέσεων με την Τουρκία».
Αναφέρεται, ακόμη, ότι «η Τουρκία συνεχίζει να είναι μια αξιόπιστη χώρα διέλευσης σε θέματα ενέργειας για την ΕΕ».
Αναφέρεται, ακόμη, ότι «ΕΕ και Τουρκία συνέχισαν τη συνεργασία υψηλού επιπέδου σε θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος, όπως το κλίμα, η υγεία, η μετανάστευση και η ασφάλεια, σε εφαρμογή της προσφοράς της ΕΕ για την ανάπτυξη μιας περισσότερο θετικής, δυναμικής σχέσης, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου».
Αναφέρεται, τέλος, ότι η Τουρκία συνεχίζει «την αξιοθαύμαστη προσπάθεια» (sic!) φιλοξενίας του μεγαλύτερου αριθμού προσφύγων παγκοσμίως (4 εκατομμυρίων, εκ των οποίων 3,7 εκατομμύρια από τη Συρία). Αξιοθαύμαστη προσπάθεια, νέτα-σκέτα, όχι «εργαλειοποίηση» και άλλα… μοχθηρά για τα οποία κατηγορεί την Τουρκία η ελληνική κυβέρνηση.
Πώς πρέπει να μεταφραστεί αυτή η εμφανέστατη διγλωσσία της Κομισιόν; Οπως μεταφραζόταν και τα προηγούμενα χρόνια: οι ιμπεριαλιστικές χώρες που ηγεμονεύουν στην ΕΕ αναγνωρίζουν τον σημαίνοντα περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας, θέλουν μπίζνες με τη μεγάλη τουρκική αγορά (όπου ευρωπαϊκά μονοπώλια έχουν κάνει μεγάλη εξαγωγή κεφαλαίου και έχουν οικοδομήσει παραγωγικές βάσεις), θέλουν ισχυρές πολιτικές σχέσεις με την Τουρκία, καθώς αναγνωρίζουν τη γεωστρατηγική της θέση, θέλουν την Τουρκία ως «αποθήκη ψυχών» για τα εκατομμύρια των προσφύγων, αλλά δε θέλουν –προς το παρόν- την Τουρκία μέσα στην ΕΕ. Οχι επειδή αντιδρούν Ελλάδα και Κύπρος (αν θέλει ο γερμανογαλλικός άξονας τις κάμπτει αυτές τις αντιδράσεις), αλλά γιατί η Τουρκία είναι πολύ μεγάλη και το μέγεθός της δεν μπορεί να απορροφηθεί εύκολα από την Ευρωλάνδη.
Αν και όταν ο γερμανογαλλικός άξονας αποφασίσει ότι θέλει την Τουρκία στην ΕΕ, τότε οι ενταξιακές διαδικασίες θα επιταχυνθούν. Η Κομισιόν θα κάνει Εκθέσεις Προόδου στις οποίες θα διαπιστώνει… αλματώδη βελτίωση σε όλες τις προϋποθέσεις (έννοιες όπως κράτος δικαίου, δικαιώματα, ελευθερίες είναι τόσο… ελαστικές που μπορούν να παίρνουν το σχήμα που κάθε φορά επιτάσσει η πολιτική σκοπιμότηατα). Οταν, όμως, ακόμη δεν έχουν καταφέρει να συμφωνήσουν για την ένταξη μικρών βαλκανικών χωρών, που όλες μαζί δεν κάνουν ούτε μισή Τουρκία, αντιλαμβάνεται κανείς για ποιο λόγο πετούν τη μπάλα στην κερκίδα όταν πρόκειται για την Τουρκία.
