Δεν εξέπληξε κανέναν η σημερινή ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ για την εξέλιξη του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή τον Ιούνη (την παραθέτουμε στο τέλος). Ακόμα και οι πλέον αδαείς έχουν εξοικειωθεί και η καθημερινή εμπειρία τους είχε ήδη οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο ΔΤΚ θα αυξανόταν κι άλλο τον Ιούνη. Ετσι, από το 11,3% του Μάη, φτάσαμε στο 12,1% του Ιούνη. Ρεκόρ τριακονταετίας!
Φυσικά, ο ΔΤΚ εξακολουθεί να παραμένει ένας κάλπικος δείκτης, που υποτιμά την ακρίβεια που πλήττει τα πλατιά λαϊκά στρώματα.
Αυτός ο δείκτης καταρτίζεται με βάση την εξέλιξη των τιμών σε ένα πακέτο αγαθών και υπηρεσιών, τα οποία συμμετέχουν -κατά ομάδες- στο δείκτη, με βάση μια ορισμένη στάθμιση: τόσο οι μεταφορές, τόσο το σχολείο, τόσο η υγεία, τόσο τα τρόφιμα-ποτά, τόσο η ένδυση-υπόδηση κτλ.
Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που μπαίνουν στο «καλάθι», όπως και η στάθμισή τους, ορίζονται από την περιβόητη «έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών» της ΕΛΣΤΑΤ. Αν δει κανείς την πιο πρόσφατη «έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών» (2020), θα διαπιστώσει πως έγινε σε ένα ισχνό δείγμα (6.256 νοικοκυριά), χωρίς να δίνονται στοιχεία για την ταξική διαστρωμάτωση του δείγματος. Τα νοικοκυριά χωρίζονται με κριτήρια ηλικιακά, τόπου κατοικίας, αριθμού ατόμων, όχι όμως με ταξικά κριτήρια.
Εκεί, λοιπόν, γίνεται η απάτη. Κάνουν μια έρευνα διαταξική, ανακατεύουν εργατικές, μικροαστικές, μεσοαστικές και μεγαλοαστικές οικογένειες (έστω με κάποια ψευτοστάθμιση, που δεν μπορούμε να την ελέγξουμε) και βγάζουν ένα μέσο όρο «καταναλωτικού προτύπου». ‘Η «καλαθιού της νοικοκυράς», όπως το έλεγαν παλαιότερα.
Ακόμα και πανεπιστημιακά ιδρύματα έχουν αποφανθεί ότι δεν είναι σωστό να υπολογίζεται ο ΔΤΚ με διαταξικά κριτήρια, γιατί δεν έχουν όλα τα νοικοκυριά το ίδιο επίπεδο κατανάλωσης.
Ετσι εξηγείται το φαινομενικά αντιφατικό γεγονός, η ΕΛΣΤΑΤ να ανακοινώνει τον επίσημο πληθωρισμό (αύξηση του ΔΤΚ) και ο εργαζόμενος λαός να μην πιστεύει στα μάτια του και να αναφωνεί: «Μα είναι δυνατόν να είναι μόνο τόσο; Εδώ τα λεφτά εξαφανίζονται από τα μισά του μήνα και αναγκαζόμαστε να κάνουμε περικοπές ακόμα και στα τρόφιμα»!
Δεν υπάρχει κανένα λάθος στην εμπειρία των λαϊκών νοικοκυριών, που οι ανάγκες τους είναι μετρημένες με το σταγονόμετρο και γι’ αυτό καταλαβαίνουν αμέσως τις επιπτώσεις της ακρίβειας. Αυτό που φαίνεται σαν αντίφαση, οφείλεται στην απάτη που κρύβει ο επίσημος ΔΤΚ.
Με τον πλαστό ΔΤΚ, που εμφανίζει σημαντικά υποτιμημένο τον πληθωρισμό για την εργατική τάξη και τα άλλα εργαζόμενα στρώματα, οι αστικές κυβερνήσεις και οι καπιταλιστές ρίχνουν την αξία της εργατικής δύναμης, προσπαθώντας να αποφύγουν την πίεση των εργαζόμενων για αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις και για μειώσεις στους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ και Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης).
Ο επίσημος πληθωρισμός είναι υποτιμημένος σε ό,τι αφορά τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα. Ο πραγματικός πληθωρισμός για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, με βάση τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που αγοράζουν, είναι σημαντικά υψηλότερος. Γι’ αυτό και τα λαϊκά νοικοκυριά στενάζουν από την ακρίβεια. Γι’ αυτό το θέμα έχουμε γράψει αναλυτικά σε άρθρο με τίτλο: Η απάτη του επίσημου πληθωρισμού.
Πόσο υψηλότερος δεν μπορούμε να το καθορίσουμε. Θα έπρεπε να υπάρχει μια σε βάθος έρευνα των οικογενειακών προϋπολογισμών για τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα, ώστε να καθοριστεί ένα «καλάθι» που να ανταποκρίνεται στα προϊόντα και τις υπηρεσίες που αγοράζουν τα εργατικά νοικοκυριά της πόλης και στη συμμετοχή που έχουν αυτά τα προϊόντα και οι υπηρεσίες στις μηνιαίες δαπάνες τους. Και στη συνέχεια, να παρακολουθείται η εξέλιξη των τιμών σ’ αυτά ακριβώς τα προϊόντα και τις υπηρεσίες και όχι στη διαταξική «σούπα» της ΕΛΣΤΑΤ.
Θα το ξαναπούμε: Είναι φανερό ότι αντιμετωπίζουμε ένα δεύτερο κύκλο φτωχοποίησης της εργατικής τάξης και του λαού, μετά τον δεκαετή κύκλο των Μνημονίων. Δεν μας βρήκε η λαίλαπα του πληθωρισμού σε μια περίοδο με σχετικά ψηλά μεροκάματα και συντάξεις και με σχετικά χαμηλό ποσοστό ανεργίας. Μας βρήκε σε μια περίοδο με κατακρημνισμένα τα μεροκάματα, με τις συντάξεις πετσοκομμένες και καθηλωμένες επί δωδεκαετία και με την επίσημη ανεργία σε διψήφια νούμερα (η πραγματική ανεργία είναι, όπως όλοι γνωρίζουμε, πολύ υψηλότερη). Η ανεργία είναι βασικός παράγοντας διαμόρφωσης του πραγματικού εργατικού εισοδήματος, γιατί οι εργατικές οικογένειες συντηρούν τα άνεργα μέλη τους μέχρι να βρουν δουλειά.
Με θράσος χιλίων ουρακουτάγκων ο Μητσοτάκης βγήκε την περασμένη Τετάρτη στη Βουλή και μια μέρα αργότερα στον αγαπημένο του ΣΚΑΪ και καμάρωσε για την πολιτική της κυβέρνησής του στον κατώτατο μισθό. Πενήντα ευρώ το μήνα είναι μεγάλη υπόθεση, έλεγε, όταν ο κατώτατος μισθός ήταν το 2009 751 ευρώ και με πληθωρισμό δέκα φορές μικρότερο και σήμερα, μετά από δεκατρία χρόνια, έγινε 713 ευρώ!
Οταν δίνουν αύξηση μόλις 5% στον κατώτατο μισθό και ο επίσημος πληθωρισμός (που είναι υποτιμημένος) «τρέχει» με 12,1% στο πρώτο εξάμηνο, όταν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα δεν δίνεται καμιά αύξηση, όπως και στους μισθούς των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων εργασίας που είναι πάνω από τον κατώτατο, όταν οι συντάξεις παραμένουν καθηλωμένες από το 2010, αφού προηγουμένως πετσοκόπηκαν κατ’ επανάληψη (ο Μητσοτάκης είπε με θράσος ότι θα ξεπαγώσουν οι συντάξεις από 1.1.2023, όταν είναι γνωστό ότι η πλειοψηφία των συνταξιούχων δε θα πάρει καμιά αύξηση, λόγω συμψηφισμού με την περιβόητη «προσωπική διαφορά», ενώ οι υπόλοιποι θα πάρουν ψίχουλα), τότε μιλάμε για βίαιη φτωχοποίηση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων στρωμάτων.
Πώς αντιμετωπίζει το τσουνάμι της ακρίβειας η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Πήραν ένα μικρό μέρος από την υπεραπόδοση των έμμεσων φόρων (μιλάμε για πάρα πολλά λεφτά και μόνο από τον ΦΠΑ που εφαρμόζεται στις αλματωδώς αυξανόμενες τιμές των καυσίμων) και μοίρασαν φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα (δείτε εδώ και εδώ). Θα δώσουν μερικά φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα ακόμη (μικρότερης συνολικής δαπάνης, καθώς αυτήν τη φορά δεν μοιράζουν φιλοδωρήματα στους χαμηλοσυνταξιούχους), προσπαθώντας να μετατρέψουν τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους σε ανθρώπους με λογική ζήτουλα που τρέχουν στους λογιστές ή συμπληρώνουν μόνοι τους αιτήσεις για τα διάφορα pass.
Tην ίδια στιγμή, εξακολουθούν να μπουκώνουν τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις με κάθε είδους επιχορηγήσεις και φοροαπαλλαγές. Οχι μόνο άμεσα, από τον κρατικό προϋπολογισμό και τα διάφορα «ταμεία» (από το ΕΣΠΑ μέχρι το Ταμείο Ανάκαμψης), όχι μόνο μέσα από τα δουλεμπορικά προγράμματα του ΟΑΕΔ για τους ανέργους, μέσω των οποίων εξασφαλίζουν τζάμπα ή πάμφθηνη εργατική δύναμη, αλλά και μέσω της καθήλωσης των εργατικών μισθών, της αποσάθρωσης των εργασιακών σχέσεων, που αυξάνει το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών (που σημαίνει μικρότερες «ανταποδοτικές» συντάξεις για τους εργάτες) κτλ.
Αυτό είναι το ζητούμενο για την εργατική τάξη και τα άλλα εργαζόμενα στρώματα και τους συνταξιούχους απ’ αυτά τα στρώματα; Να περιμένουν πότε θα μοιράσει pass ο Μητσοτάκης; Πότε θα δώσει μερικά λίτρα βενζίνη ή καναδυό κατοστάρικα στα πιο εξαθλιωμένα στρώματα του πληθυσμού; Ελυσαν κανένα πρόβλημα αυτά που μοίρασε μέχρι τώρα, προσπαθώντας να ασκήσει κοινωνική δημαγωγία; Ξέρουμε όλες και όλοι πολύ καλά ότι η ακρίβεια είναι ένας καθημερινός βραχνάς για όλους μας. Και τα φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα δεν έφτασαν ούτε για «ζήτω».
Οπως επίσης ξέρουμε πολύ καλά ότι η ακρίβεια αντιμετωπίζεται με το εργατικό εισόδημα. Οταν τα είδη και οι υπηρεσίες λαϊκής κατανάλωσης ακριβαίνουν, τότε πρέπει να αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις. Πριν από δεκαετίες είχαν κάνει σημαία τους τη ρεφορμιστική «αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή». Τώρα δε γίνεται καν συζήτηση για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, που να καλύπτουν τουλάχιστον τον υποτιμημένο επίσημο πληθωρισμό.
Από την άλλη, αν υποταχτούμε στη λογική των φιλανθρωπικών φιλοδωρημάτων, θα είναι σαν να παραδεχόμαστε την ήττα μας και από εργάτες και εργαζόμενοι θα μετατραπούμε σε άθλιους επαίτες. Ποιοι; Εμείς που είμαστε οι μοναδικοί παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου. Ο,τι υπάρχει σ’ αυτήν τη χώρα, ό,τι έχει συσσωρευτεί στα χρηματοκιβώτια των καπιταλιστικών μονοπωλίων στο εξωτερικό και στους φουσκωμένους λογαριασμούς ελβετικών τραπεζών και off shore εταιριών εγκατεστημένων σε φορολογικούς παράδεισους, βγήκε από τα δικά μας χέρια, από τη δουλειά μας. Από τα δικά μας χέρια προέρχεται η «ανάπτυξη» για την οποία καμαρώνουν, που τους δίνει ακόμη περισσότερα κέρδη.
Πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας από το φυσικό και ηθικό εκφυλισμό. Για να προστατευτούμε από την ακρίβεια, πρέπει να απαιτήσουμε:
- Αυξήσεις άμεσα στους μισθούς και τις συντάξεις.
- Δραστική μείωση των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης)
ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ
ΔΤΚ_6 2022
