Το Ισραήλ έχει επιβάλλει ένα σύστημα ελέγχου, καταπίεσης και κυριαρχίας σε βάρος του παλαιστινιακού λαού. Αυτό το σύστημα απλώνει τα πλοκάμια του όχι μόνο στους Παλαιστίνιους του Ισραήλ, αλλά και στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, φτάνοντας ακόμα και στους παλαιστίνιους πρόσφυγες στις γειτονικές χώρες.
Οι μαζικές κατασχέσεις παλαιστινιακής γης και κατοικιών, οι δολοφονίες, ο βίαιος εκτοπισμός, τα δρακόντεια μέτρα περιορισμού των μετακινήσεων, η άρνηση παροχής ιθαγένειας και υπηκοότητας σε Παλαιστίνιους, είναι όλα κομμάτια ενός συστήματος που στοιχειοθετεί ένα καθεστώς απαρτχάιντ με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Το συστημα αυτό βασίζεται σε παραβιάσεις που αποτελούν συνθήκες απαρτχάιντ και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, όπως ορίζεται στο Καταστατικό της Ρώμης και στη Σύμβαση Eνάντια Στο Απαρτχάιντ του ΟΗΕ. Κυβερνήσεις που συνεχίζουν να προμηθεύουν με όπλα το Ισραήλ και να το προστατεύουν από το να λογοδοτήσει στον ΟΗΕ, στηρίζουν ένα καθεστώς απαρτχάιντ, υπονομεύουν τη διεθνή έννομη τάξη και συμβάλλουν στην επιδείνωση των δεινών του παλαιστινιακού λαού.
Αυτά δεν τα λέει κάποιος φιλοπαλαιστίνιος ευρωπαίος διανοούμενος ή κάποια πολιτική ομάδα ή οργανισμός. Αυτά αποτελούν κατακλείδα μιας έκθεσης σχεδόν 300 σελίδων, με τίτλο «Το Απαρτχάιντ του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων: Βίαιο σύστημα κυριαρχίας και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», του βρετανικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστείας. Η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα την Τρίτη 1 Φλεβάρη.
Η ΔΑ καλεί το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο να συμπεριλάβει το έγκλημα του απαρτχάιντ στην τρέχουσα έρευνα που κάνει σε βάρος του Ισραήλ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και ταυτόχρονα καλεί όλα τα κράτη να ασκήσουν πίεση ώστε να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη οι δράστες των εγκλημάτων απαρτχάιντ. Επίσης, καλεί το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να επιβάλει εμπάργκο όπλων στο Ισραήλ. Αυτό το εμπάργκο πρέπει να καλύπτει τα όπλα, τα πυρομαχικά που εισάγει το Ισραήλ και εξοπλισμό και αναλώσιμα που χρησιμοποιεί η ισραηλινή αστυνομία, λαμβάνοντας υπόψη τους χιλιάδες Παλαιστίνιους που έχουν δολοφονηθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις καταστολής. Το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πρέπει επίσης να επιβάλει στοχευμένες κυρώσεις, όπως δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, εναντίον ισραηλινών αξιωματούχων που εμπλέκονται περισσότερο στο έγκλημα του απαρτχάιντ.
Στην ίδια έκθεση αναγνωρίζεται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στους Εβραίους όπως και στους Παλαιστίνιους, ενώ δεν αμφισβητείται το «δικαίωμα» στο Ισραήλ να είναι «Εβραϊκό Κράτος», καθεστώς που εμπεριέχει από μόνο του την καταπίεση και την κυριαρχία σε βάρος όσων δεν είναι ή δεν θεωρούνται Εβραίοι. Παρολαυτά, θεωρεί ότι οι ισραηλινές αρχές μεταχειρίζονται τους Παλαιστίνιους ως κατώτερη ομάδα που ορίζεται από το μη εβραϊκό, αραβικό φυλετικό τους υπόβαθρο. Αυτή η ρατσιστική διάκριση βασίζεται σε νόμους που επηρρεάζουν το σύνολο των Παλαιστινίων του Ισραήλ και των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών και κατοχυρώνουν το Ισραήλ ως «εθνικό κράτος του εβραϊκού λαού». Η ίδια η ιδέα του «Εβραϊκού Κράτους» αποτελεί την κορωνίδα του σιωνιστικού ιδεολογικού δόγματος, όμως για τη Διεθνή Αμνηστεία, παρόλο που το ομολογεί στην έκθεση της, δεν αποτελεί από μόνη της συνθήκη που γεννά ένα ρατσιστικό καθεστώς.
Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, καθώς η συγκεκριμένη οργάνωση, όπως και άλλες, σαν το αμερικάνικο Human Rights Watch, από τη διοίκηση του οποίου έχουν περάσει πολλά στελέχη των Δημοκρατικών, και το ισραηλινό B’Tselem, που έχουν θίξει κατά καιρούς κάποια από τα σιωνιστικά εγκλήματα, χωρίς ποτέ φυσικά να φτάνουν στη ρίζα του προβλήματος, δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από αποσμητικό στην τουαλέτα του διεθνούς ιμπεριαλισμού και των εγκλημάτων που έχει διαπράξει στο παρελθόν και συνεχίζει να διαπράττει συστηματικά και σήμερα.
Παρολαυτά, η συγκεκριμένη έκθεση έχει τη σημασία της, καθώς αφενός αποκαλύπτει σε ένα βαθμό τις τακτικές εθνοκάθαρσης που εφαρμόζουν οι σιωνιστές εναντίον των Παλαιστινίων και αφετέρου τσαλακώνει την εικόνα που με τόσο κόπο και κυρίως χρήμα φιλοτεχνούν οι σιωνιστές σε διεθνές επίπεδο για τον εαυτό τους, σαν «η μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής». Παράλληλα, εκθέτει τις κυβερνήσεις, ανάμεσα τους και την ελληνική, την τωρινή και την προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ, που συνεχίζουν να συσφίγγουν τις σχέσεις τους με τους σιωνιστές, διευρύνοντας τις διακρατικές συνεργασίες σε στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο, ξεπλένοντας με αυτό τον τρόπο τα χέρια των σιωνιστών από το παλαιστινιακό αίμα.
Η έκθεση έτσουξε τους σιωνιστές που έσπευσαν να πιπιλίσουν τη γνωστή καραμέλα περί αντισημιτισμού! Ο εκπρόσωπος Τύπου του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε ότι η Διεθνής Αμνηστεία χρησιμοποιεί «δυο μέτρα και δύο σταθμά», επιδιώκοντας την απονομιμοποίηση του Ισραήλ ως πατρίδα των απανταχού Εβραίων, ενώ δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι η τωρινή ισραηλινή κυβέρνηση για πρώτη φορά στηρίζεται και από άραβες βουλευτές, αποδεικνύοντας ότι το Ισραήλ είναι μια δημοκρατία που τους περιλαμβάνει όλους.
Ακόμα πιο επιθετικές ήταν οι ανακοινώσεις φορέων του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ, που χαρακτηρίζουν την έκθεση της ΔΑ καύσιμο στις μηχανές των απανταχού αντισημιτών που στοχεύουν να υπονομεύσουν τη «μοναδική εβραϊκή χώρα» του πλανήτη και παράλληλα υποβαθμίζουν τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής, που δεν έχει καμία σχέση με το Ισραήλ!
Ο ισραηλινός υπουργός Eξωτερικών, εταίρος του κυβερνητικού συνασπισμού και αναπληρωτής πρωθυπουργός, Γιαΐρ Λαπίντ, δήλωσε ότι η έκθεση «έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα», ενώ «αναπαράγει τα ψεύδη που διασπείρουν τρομοκρατικές οργανώσεις»! Παράλληλα, κατηγόρησε τη ΔΑ για αντισημιτισμό (sic!), υποστηρίζοντας ότι αν το Ισραήλ δεν ήταν ένα εβραϊκό κράτος, κανείς στη ΔΑ δεν θα ασχολούνταν μαζί του!
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι Αμερικάνοι, απορρίπτοντας τα συμπεράσματα της έκθεσης και προστατεύοντας για άλλη μια φορά το μαντρόσκυλό τους από μια κριτική που δεν αμφισβητεί καν την ουσία της σιωνιστικής οντότητας, πόσο μάλλον την ύπαρξή της.
To ίδιο και οι Βρετανοί, αν και προσπάθησαν να είναι πιο προσεκτικοί. «Δεν συμφωνούμε με τη χρήση τέτοιας ορολογίας» δήλωσε στους Times of Israel εκπρόσωπος του Φόρειν Οφις. «Κάθε κρίση για το αν συνέβησαν σοβαρά εγκλήματα παραβίασης του διεθνούς δικαίου είναι ζήτημα δικαστικής απόφασης και όχι κυβερνήσεων ή μη κυβερνητικών οργανώσεων», συμπλήρωσε. Και το τερμάτισε: «Ως φίλοι του Ισραήλ έχουμε έναν κανονικό διάλογο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτός περιλαμβάνει την ενθάρρυνση της κυβέρνησης του Ισραήλ να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της έναντι του διεθνούς δικαίου και να κάνει ό,τι είναι δυνατό για να στηρίξει τις αξίες της ισότητας για όλους»!
