«Οπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά» λέει η παροιμία. Στην περίπτωσή μας δεν μιλάμε απλώς για φωτιά, μιλάμε για παρανάλωμα. Η ιστορία με τις παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων στα ελληνικά σύνορα και τη συμμετοχή Ελληνικής Ακτοφυλακής και Frontex έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό διάστημα και πλέον λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις.
Ηδη, οι πρώτες αναφορές έγιναν τον Μάρτιο του 2020. Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο, μεγάλα διεθνή έντυπα να κάνουν λόγο για παρεμπόδιση προσφύγων να εισέλθουν μέσω της Ελλάδας στην Ευρώπη από εντολοδόχους-μασκοφόρους της ελληνικής συνοριοφυλακής με τις ευλογίες της Frontex και τη συμμετοχή ομάδων από την Κροατία και τη Ρουμανία. Μιλούν για χρήση βίας και για πυροβολισμούς στο ψαχνό. Και για να μη νομίζουν, όσοι κακεντρεχείς σπεύσουν να τα θεωρήσουν αυτά δικές μας υπερβολές, ότι πρόκειται για τίποτα ακροαριστερά δημοσιογραφικά έντυπα, να πούμε ότι οι αναφορές και τα ρεπορτάζ που θέτουν ευθέως το ερώτημα για το τι συμβαίνει επιτέλους στα σύνορα της Ελλάδας, είναι σε αστικούς δημοσιογραφικούς κολοσσούς όπως το Der Spiegel, η Independent ή η γαλλική Libération.
Οι εκτενείς έρευνες που έχουν διενεργηθεί από το διάστημα του Μαρτίου 2020, που ξεκίνησε η όλη ιστορία, μέχρι και σήμερα, αποκαλύπτουν ένα πράγμα: ότι η ελληνική κυβέρνηση εν γνώσει της εφαρμόζει την τακτική των σκληρών επαναπροωθήσεων στα σύνορά της, εκθέτοντας σταθερά ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο και προφανέστατα παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο. Οι εντολές αυτές, σε συμφωνία με τη Frontex (δηλαδή τον γενικό δερβέναγα της ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής), δίνονται για ευνόητους λόγους προφορικά (όπως αναφέρεται στα διάφορα ρεπορτάζ). Με άλλα λόγια, η ελληνική κυβέρνηση πουλάει μπραβιλίκι στα σύνορά της. Δρα σαν κοινός νονός της νύχτας, πουλώντας εκδούλευση στην ΕΕ που έχει προ πολλού κλεισμένες τις πόρτες της στους πρόσφυγες.
Τι κι αν ο ίδιος ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Ν. Μηταράκης δεν αφήνει δήλωση να πέσει κάτω και φροντίζει να διαψεύδει σταθερά τα όσα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας; Το μόνο που καταφέρνει είναι να εκτίθεται όλο και περισσότερο, όσο δεν μαζεύει τα μαντρόσκυλά του και τα αφήνει ανενόχλητα να κάνουν τη «δουλειά» τους. Οσες φορές κι αν πει ότι υπάρχει ο απαιτούμενος «σεβασμός στο διεθνές δίκαιο», ότι όλα γίνονται με γνώμονα τη μη «εργαλειοποίηση ανθρώπων» ή τον τερματισμό του «ανθρώπινου πόνου» κι άλλα τέτοια ποιητικά, που για τον ίδιο και τους ομοίους του είναι κενά νοήματος, είναι βέβαιο ότι χύνει κροκοδείλια δάκρυα.
Φυσικά το φιάσκο δεν περιορίζεται στα «του οίκου μας». Η Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων και Μετανάστευσης Ιλβα Γιόχανσον εξέφρασε, όπως διαβάζουμε στα διεθνή Μέσα, την «ανησυχία» της για όσα «ακούγονται» για τα σύνορα της Ελλάδας και άρα και της ΕΕ. Το θέμα, λέει, είναι «πολύ σημαντικό» και θα πρέπει να διερευνηθεί σε βάθος. Και όπως πάντα, θα υπάρξουν κυρώσεις, αν αποκαλυφθεί η αλήθεια των όσων ακούγονται και γράφονται.
Τι ακριβώς παίζεται εδώ; Το παιχνίδι του καλού και του κακού μπάτσου; Φυσικά. Η Ελλάδα είναι η «κακιά» που εφαρμόζει τέτοιες ακραίες πρακτικές -και θα διερευνηθεί πάραυτα αυτό και θα παρθούν τα απαραίτητα μέτρα- ενώ η ΕΕ είναι η «καλή» που έχει άγρυπνο το βλέμμα για το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και για τη σωστή εφαρμογή των νόμων. Η ΕΕ παριστάνει τον λύκο που ντύνεται αρνάκι. Το μασκάρεμα, όμως, δεν αλλάζει τη «φύση» της. Παραμένει «απέναντι» στους πρόσφυγες, αρωγός των διακινητών και των κάθε λογής εκμεταλλευτών, και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ξεπλυθεί. Οσες «σκληρές» δηλώσεις κι αν γίνουν, όσες «κόκκινες γραμμές» κι αν μπουν, όσες κυρώσεις κι αν επιβληθούν. Και η Ελλάδα θα παραμένει στη θέση του αυλικού λέγοντας πάντα «ναι σε όλα».
Η «Ευρώπη φρούριο» είναι η κεντρική γραμμή της ΕΕ και το ελληνικό κράτος είναι ο συνοριοφύλακας που την εφαρμόζει. Αυτή είναι η ουσία. Τα υπόλοιπα, οι υποκριτικές καταγγελίες του ευρωπαϊκού Τύπου (που κατά τα άλλα στηρίζει τη γραμμή «Ευρώπη φρούριο»), τα δάκρυα της επιτρόπου Γιόχανσον και η επιτηδευμένη αγανάκτηση του… αδικούμενου Μηταράκη, είναι απλώς για το θεαθήναι.
