Η εκδήλωση στο κλειστό του Γαλατσίου είχε οργανωθεί από επαγγελματίες της «επικοινωνίας». Το μήνυμα που ήθελε να περάσει ήταν απλό: «ο Τσίπρας είναι ο ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης, ο νέος Ανδρέας Παπανδρέου, και γι' αυτό πρέπει γύρω του να συσπειρωθούν όλοι οι κεντροαριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές ή όπως αλλιώς αυτοπροσδιορίζονται».
Εγινε ευρεία αφισοκόλληση (από εταιρία, φυσικά, που χρησιμοποιεί φτηνή και ανασφάλιστη εργασία), με μια αφίσα που είχε μόνο το πρόσωπο του Τσίπρα. Κι επειδή δεν υπήρχε κάτι καινούργιο (πέραν της ΔΗΜΑΡ του Θεοχαρόπουλου), έπρεπε το παλιό να σερβιριστεί σε νέο αμπαλάζ.
Αντε να δεχτούμε ότι ο Θεοχαρόπουλος με τον Χατζησωκράτη, οι μοναδικές «νέες μεταγραφές», αντιπροσωπεύουν κάποιο υπαρκτό πολιτικό ρεύμα, οπότε έπρεπε να οργανωθεί συνάντηση αντιπροσωπειών ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ και να υπογραφεί συμφωνία… ισότιμης συνεργασίας. Οι υπόλοιποι, όμως, που έγιναν δεκτοί από τον Τσίπρα στο γραφείο του στη Βουλή για να βγουν και να διανεμηθούν οι σχετικές φωτογραφίες; Ο Τζουμάκας «κωλοτρίβεται» με τον ΣΥΡΙΖΑ εδώ και πολύ καιρό. Πρώτη σειρά καθόταν στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, αντάλλαξε φιλάκια με τον Τσίπρα και έκτοτε το όνομά του «έπαιζε» κάθε φορά που γινόταν λόγος για ανασχηματισμό. Ο Ραγκούσης, αφότου μέτρησε την επιρροή του στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και ήρθε έκτος και καταϊδρωμένος, χωρίς να πιάσει ούτε το 3%, έριξε γέφυρα προς τον ΣΥΡΙΖΑ (κάνοντας γαργάρα όσα έσουρνε, με ιδιαίτερη επιμονή στις προσωπικές επιθέσεις κατά Τσίπρα) και τους τελευταίους μήνες δρούσε ανοιχτά ως στρατολόγος του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός αν η συνάντηση έγινε για τον γίγαντα Παϊπουτλίδη, που συνόδευε τον Τζουμάκα. Τι εστί Παϊπουτλίδης μη μας ρωτήσετε. Εμείς θυμόμαστε έναν Παϊπουτλίδη (δεν ξέρουμε αν είναι ο ίδιος) που ανήκε στην ομάδα των «Ιταλών», με τις ακραίες εθνικιστικές θέσεις και αρχηγό τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Γραφικότητες του «πρώιμου» ΠΑΣΟΚ.
Μιας που μιλήσαμε για εθνικισμό, να μην παραλείψουμε να σημειώσουμε την υποψηφιότητα με το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ του Βλάση Αγτζίδη (ως «ιστορικός του Ποντιακού και μικρασιατικού Ελληνισμού» παρουσιάστηκε), ενός σκληρού εθνικιστή και εξίσου σκληρού αντικομμουνιστή. Σίγουρα θα σηκώθηκαν οι τρίχες πολλών συριζαίων «του 4%» (ο Ελεφάντης -ευτυχώς γι' αυτόν- πέθανε νωρίς), όμως κανένας δεν μιλάει. Η εξουσία τους ενώνει όλους, όπως ένωσε στο συριζαϊκό ευρωψηφοδέλτιο τον Αγτζίδη με τον Λάμπρου της «δικαιωματικής Αριστεράς». Ετσι είναι, ο καλός ο μύλος όλα τ' αλέθει.
Στο ευρωψηφοδέλτιο βρήκαν, φυσικά, θέση η Κουντουρά και ο Δανέλλης, για χάρη των οποίων ψηφίστηκε διάταξη που αίρει το ασυμβίβαστο βουλευτή – υποψήφιου ευρωβουλευτή. Ετσι, πιάστηκε όλο το φάσμα: από την Ακροδεξιά μέχρι τη (με το συμπάθειο) ριζοσπαστική Αριστερά. Υποψήφιοι για όλα τα γούστα κι όποιος τσιμπήσει τσίμπησε. Τον ελληνικό λαό τον αντιμετωπίζουν ως λαό Χαχόλων. Οχι μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το σύνολο των αστικών κομμάτων (ακόμα και ο Περισσός, που δεν ανήκει στο μνημονιακό τόξο, προσπαθεί να κάνει ψηφοθηρία με κάτι Σεμίνες και κάτι Πομάσκι – γράψαμε σχετικά στο προηγούμενο φύλλο της «Κόντρας»).
Η φιέστα του Γαλατσίου εμφανίστηκε ως επιθετική πολιτική κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, στην πραγματικότητα ήταν μια αμυντική κίνηση, μια κίνηση θωράκισης μιας πτέρυγας. Συγκεκριμένα, της πτέρυγας που συγγενεύει με το ΠΑΣΟΚ. Οι Τσιπραίοι φοβούνται διαρροές προς αυτή την κατεύθυνση, από την οποία προήλθε το μεγαλύτερο ποσοστό των ψηφοφόρων που τους εκτίναξε εκλογικά από το 2012 και μετά. Με τους Ραγκούσηδες, τους Τζουμάκες, τους Μπίστηδες, τους Θεοχαρόπουλος και τους Χατζησωκράτηδες, προσπαθούν να φτιάξουν ένα ανάχωμα για να εμποδίσουν τωρινές και μελλοντικές διαρροές προς το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Το πόσο θα τα καταφέρουν θα φανεί από το αποτέλεσμα της κάλπης, όμως αυτή την περίοδο είναι φανερό ότι φοβούνται.
Και το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ φοβάται, φυσικά. Γι' αυτό και οι τόσο υστερικές αντιδράσεις. Οσοι πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ έγιναν ξαφνικά «γυρολόγοι», «αμοραλιστές», «θεσιθήρες», ενώ όσο βρίσκονταν στο ΚΙΝΑΛ ήταν «αγωνιστές της Κεντροαριστεράς». Ο συγκεκριμένος χώρος δε δείχνει καμιά δυναμική. Δε χρειάζεται να δούμε τα γκάλοπ, βλέπουμε τη δημόσια παρουσία των στελεχών του. Ο κόσμος γελάει με τη Φώφη, ενώ από τους υπόλοιπους ο καθένας έχει σηκώσει το δικό του μπαϊράκι και δουλεύει μόνο για την πάρτη του. Οπως έχουμε ξαναγράψει, οι ευρωεκλογές θα είναι το πρώτο ισχυρό crash test γι' αυτό το υπόλειμμα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ. Αν το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό, δεν πρέπει να αποκλείσουμε διαλυτικές τάσεις και πριν τις εθνικές εκλογές. Σ' αυτό φαίνεται να ποντάρουν πολλά και οι Τσιπραίοι.
Ολο αυτό το αλισβερίσι προκαλεί σε πολύ κόσμο αηδία. Πρέπει όμως να παραμερίσουμε τη φυσική αποστροφή και να βάλουμε στη μπάντα κάθε ηθικολογική προσέγγιση. Αυτή είναι η αστική πολιτική, τέτοια ήταν πάντοτε. Διαφορές έχουμε μόνο στο φαίνεσθαι, όχι στην ουσία. Το συμπέρασμα είναι ότι δεν πρέπει να ψάχνουμε ηθική σ' αυτή την πολιτική, αλλά να κάνουμε πράξη την πλήρη ρήξη μαζί της.
ΥΓ. Η συνάντηση του Κουρουμπλή με τον Αμβρόσιο και η φωτογράφιση μαζί του δεν είναι καμιά εξαίρεση στον κανόνα. Είναι απλώς ένα σύμπτωμα του πολιτικού αμοραλισμού και της απόλυτης ηθικής κατάπτωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κουρουμπλής δεν είναι καινούργιος στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καινούργιος στην πολιτική. Πηγαίνοντας στον Αμβρόσιο και εξαίροντας το φιλανθρωπικό του έργο, πήγε να μαζέψει ψήφους και προσωπικούς σταυρούς. Το ότι τον αποδοκίμασε ο Σκουρλέτης (με διαρροή, όχι με ανακοίνωση ή δήλωση) δε σημαίνει τίποτα. Δεν είδαμε να τον βγάζουν από το ευρωψηφοδέλτιο λόγω φλερτ με έναν φασίστα.
Ο Θεοχαρόπουλος αποδεικνύεται γνήσιο τέκνο του κυρ-Φώτη του Κουβέλη. Κατάφερε να τον βγάλει βουλευτή το ΠΑΣΟΚ τον Σεπτέμβρη του 2015 (όταν η ΔΗΜΑΡ του τον Γενάρη της ίδιας χρονιάς είχε πάρει μόλις 0,48%). Τι «πούλησε» στο ΠΑΣΟΚ για να εξασφαλίσει μια έδρα άκοπα (επικεφαλής στο Επικρατείας); Την ταμπέλα ΔΗΜΑΡ, την οποία τόση ανάγκη είχε το ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο. Και την «πούλησε» ακριβά, αν σκεφτούμε ότι εκτός από την έδρα που πήρε άκοπα, επέβαλε και την αλλαγή του ονόματος του συνδυασμού σε «Δημοκρατική Συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ».
Τώρα, «πουλάει» το ίδιο όνομα στον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βάλει μπροστά το «πρότζεκτ Προοδευτική Συμμαχία» και χρειάζεται κάποια ονόματα. Θα υποτιμούσαμε τη νοημοσύνη σας αν ασχολούμασταν με την… «προγραμματική συμφωνία ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ». Αυτά είναι κωλόχαρτα για προπαγανδιστική χρήση. Μένει να μάθουμε αν η συμφωνία προβλέπει και μια εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ για τον Θεοχαρόπουλο. Γιατί με σταυρό δεν τον βλέπουμε να ξαναμπαίνει στη Βουλή.
Εννοείται πως η συμφωνία δεν έγινε τις τελευταίες μέρες. Εχει γίνει πριν από καιρό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ισχυροί παράγοντες του παρασκηνίου (από τις γνωστές πρεσβείες μέχρι ισχυρούς καπιταλιστές) έδωσαν εντολή στον Θεοχαρόπουλο να ψηφίσει υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών. Οι επαφές με τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είχαν γίνει από τότε, γι' αυτό και η Γεννηματά έσπευσε να τον διαγράψει, αφήνοντας υπαινιγμούς ότι υπάρχει κομπρεμί. Στη συνέχεια, ο Θεοχαρόπουλος με τον Χατζησωκράτη έστησαν τη «Νέα Αρχή», παρέα με τον Λυκούδη, για να επανεκκινήσουν υποτίθεται την «ανανεωτική Αριστερά». Ηταν ένα διαπραγματευτικό χαρτί για ν' ανεβάσουν την τιμή πώλησής τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Μόλις εξασφάλισαν την πώληση, παράτησαν στα κρύα του λουτρού τον Λυκούδη, που τώρα «σκούζει» (με… αξιοπρέπεια, όμως, όπως ταιριάζει σ' έναν παλιό «εσωτερικάκια»), μιλώντας για «δυσάρεστο θέαμα πολιτικής συναλλαγής» (μένει να μάθουμε τι θα κάνει ο ίδιος – οι πόρτες του ΚΙΝΑΛ είναι πάντοτε ανοιχτές).
Ολ' αυτά αναδεικνύουν μιαν αφόρητη μπόχα. Αυτή η μπόχα, όμως, είναι παλιά. Πάντοτε μ' αυτόν τον τρόπο κυλούσε η αστική πολιτική. Ετσι διέλυσε ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος την Ενωση Κέντρου, «αγοράζοντας» έναν-έναν τους βουλευτές της, έτσι βρέθηκαν κάτι πρωτοκλασάτοι δεξιοί (Μπούτος και σία) στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, έτσι βρέθηκαν οι νεοφιλελεύθεροι Μάνος και Ανδριανόπουλος στο ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη, έτσι διέλυσε το ΛΑΟΣ ο Καραμανλής ο νεότερος, «αγοράζοντας» τα γκεσέμια του (Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη) κτλ. κτλ. Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την τετράχρονη κυβερνητική συνεργασία με το ακροδεξιό κόμμα του Καμμένου, που κατέληξε με το «ξεψείρισμα» τόσων βουλευτών και στελεχών του (Κουντουρά, Κουίκ, Κόκκαλης, Παπαχριστόπουλος, τώρα και ο πρώην γενικός γραμματέας των ΑΝΕΛ Μοίρας, που ορίστηκε από τη Δούρου εκπρόσωπος Τύπου της προεκλογικής της εκστρατείας), οι τελευταίες «μεταγραφές» μπορεί να θεωρηθούν και παρονυχίδα.
ΥΓ. Ο «ειδικών αποστολών» Παπαχρήστος των «Νέων» έγραψε την περασμένη Δευτέρα πως ο Θεοχαρόπουλος, μετά την εκλογή του ως επικεφαλής της ΔΗΜΑΡ το καλοκαίρι του 2015, του ζήτησε συνάντηση, στην οποία -εκτός των άλλων- του είπε να τον βοηθήσει να συναντήσει τον Ψυχάρη. «Με την υπόλοιπη διαπλοκή έχεις κάνει τίποτε; του έριξα το δόλωμα», γράφει ο Παπαχρήστος. Και συνεχίζει: «Τσίμπησε – Ναι αμέ. Την Τρίτη που μας πέρασε, συναντήθηκα με τον κύριο Βαρδή». Και καταλήγει: «Το παλικάρι είχε βάλει πλώρη για μεγάλα πράγματα. Αν δύο ημέρες μετά την εκλογή του ως πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ είχε επιζητήσει, και επιτύχει, μια συνάντηση με τον κ. Βαρδή, ήταν φανερό ότι δεν θα τον σταματούσε τίποτε πλέον…».
Αρμόδιος για να διαψεύσει ή να επιβεβαιώσει (λέμε τώρα) τον Παπαχρήστο είναι ο Θεοχαρόπουλος. Εμείς απλώς ρωτάμε: γιατί ο Παπαχρήστος «αποκαλύπτει» αυτόν τον διάλογο τέσσερα χρόνια μετά; Οσο ο Θεοχαρόπουλος ήταν στη ΔΗΣΥ και στο ΚΙΝΑΛ ήταν καλός και τώρα που πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ έγινε ένας πουλημένος στη «διαπλοκή» αριβίστας;
Δε θα μιλήσουμε για την πολύχρονη θητεία του Τζουμάκα στα ανώτερα κλιμάκια του ΠΑΣΟΚ. Ούτε για τη θητεία του στο υπουργείο Γεωργίας, όταν αντιμετώπισε την οργή των αγροτών (η ατάκα «τζουμακίες» έμεινε να τον συνοδεύει από τότε). Δε θ' αναφερθούμε στο αηδιαστικό γλείψιμο που έριξε στον Τσίπρα από το βήμα του κλειστού του Γαλατσίου, αυτός που κάποτε μόστραρε τον εαυτό του ως… αντιηγετικό του ΠΑΣΟΚ (πέρασαν τα χρόνια και τώρα τον κατατρύχει το σύνδρομο της τελευταίας ευκαιρίας).
Θα μιλήσουμε για την επαίσχυντη παρουσία του ως ψευδομάρτυρα στη δίκη του απατεώνα Φλαούνα. Του γνωστού δημοσιογράφου της «Αυριανής» και μετέπειτα καναλάρχη της Μεσσηνίας, που επί δεκαετίες ήταν «μαϊμού» υπάλληλος του υπουργείου Γεωργίας, εισπράττοντας μισθούς, χωρίς ποτέ να πατήσει το πόδι του στην υπηρεσία. Η «Κόντρα» αποκάλυψε το σκάνδαλο, οι αρμόδιες υπηρεσίες το πιστοποίησαν, ο Φλαούνας καταδικάστηκε σε κάθειρξη για κακούργημα. Στο δεύτερο βαθμό, έσπευσε να καταθέσει ως ψευδομάρτυρας ο Τζουμάκας, ότι τάχα ο Φλαούνας ήταν αποσπασμένος στο Γραφείο του με προφορική εντολή (ενώ όλες οι αποσπάσεις -και αυτές που υπέγραψε ο Τζουμάκας- γίνονταν με απόφαση υπουργού που δημοσιευόταν στο ΦΕΚ).
Το Πενταμελές Εφετείο, με μια κατάπτυστη απόφαση (με οριακή πλειοψηφία 3-2) αθώωσε τον Φλαούνα, κάνοντας αναφορά κυρίως στη μαρτυρική κατάθεση του Τζουμάκα, επικαλούμενο «ορισμένες αμφιβολίες καθόσον αφορά την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης της απάτης σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου»!
Εχει ο καιρός γυρίσματα, όμως. Το Ζ' Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, το οποίο εξέτασε αναίρεση που ασκήθηκε κατά της αθωωτικής απόφασης, έκανε φύλλο και φτερό την απόφαση του Πενταμελούς και αναίρεσε την αθωωτική απόφαση, διότι το δικαστήριο «δεν έλαβε υπόψη του και δεν αξιολόγησε στο σύνολό τους όλα ανεξαιρέτως τα αποδεικτικά μέσα που είχε στη διάθεσή του για να διαμορφώσει την κρίση του, αλλά επιλεκτικά έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μερικά μόνο από αυτά, καθώς και περικοπές κάποιων από αυτά». Ετσι, ο Φλαούνας ξαναδικάζεται σε δεύτερο βαθμό και προσμένει τον ψευδομάρτυρα να τον αθωώσει. Θα ξαναπάει, άραγε;
