Μερικές πράσινες πινελιές στην άκρη του τεράστιου κατακόκκινου φόντου που δέσποζε στην εξέδρα στο κλειστό του Γαλατσίου ήταν η κιτς εικαστική παρέμβαση των συριζαίων για να δείξουν την αντιπροσώπευση του ΠΑΣΟΚ. Τόσα χρόνια με Κουρουμπλή, Σπίρτζη, Μπόλαρη, Τζάκρη και λοιπούς πασόκους δεν εδέησαν να βάλουν και λίγο πρασινάκι. Ούτε ο Κοτσακάς, επί σειρά ετών μέλος του ΠΓ του ΠΑΣΟΚ, δεν άξιζε αυτή την προσθήκη. Επρεπε να ενταχθεί κοτζάμ Τζουμάκας για να μπει το πράσινο.
Πώς να μιλήσει, όμως, μια κουτσουλιά χρώμα στην ψυχή του πασόκου; Χρειάζονταν άλλα, δραστικότερα μέσα. Ο Τσίπρας έπρεπε να μιλήσει στην καρδιά του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ». Και το έκανε.
Πρώτα αναφέρθηκε στη «στήριξη της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της Σοσιαλδημοκρατίας αλλά και των ευρωπαίων Πρασίνων», με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ «κράτησε την Ελλάδα στην ευρωζώνη και την έβγαλε από τα μνημόνια». Και μετά «περιέλαβε» την ευρωπαϊκή Δεξιά, αντάμα με την Ακροδεξιά.
«Το αντικοινωνικό όραμά τους εκφράζεται σήμερα σε μια υποψηφιότητα, σ’ αυτήν που με πάθος υποστηρίζει στην Ελλάδα ο κ. Μητσοτάκης, που κατάφερε να έχει έναν φίλο στην Ευρώπη και μας το έκανε βούκινο. Ποιος είναι αυτός; Ο κ. Βέμπερ. (…) Ο κ. Βέμπερ, ο οποίος έχει χτίσει την πολιτική του καριέρα στη Γερμανία προσβάλλοντας και απαξιώνοντας τον ελληνικό λαό και τις θυσίες του».
Το «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ», όμως, θέλει κι άλλα πράγματα για ν' ανέβει. Οι λογογράφοι του Τσίπρα το ξέρουν αυτό και του έγραψαν τις κατάλληλες ατάκες: «Φίλες και φίλοι, δεν μου προκαλεί έκπληξη που τον στηρίζει ο κ. Μητσοτάκης, διότι, βεβαίως, έχουν συγγενικές απόψεις. Θέλω όμως, με βάση αυτό το γεγονός, και θυμίζοντας ότι ήταν ο υπ’ αριθμόν ένα υποστηρικτής της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ το 2015, υποστηρικτής του Grexit, να πω ότι για μας είναι σαφές, στις επόμενες ευρωπαϊκές εκλογές, ψήφος στην Ελλάδα στη ΝΔ σημαίνει και ψήφος στον ανθέλληνα, θα το πω, υποψήφιο για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που ήθελε την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ψήφος στον κ. Βέμπερ σημαίνει».
Αν έδινες σε κάποιον γραπτό το συγκεκριμένο απόσπασμα και τον ρωτούσες «ποιος το είπε;», θα σου απαντούσε «ο Καμμένος». Πράγματι, ο διαχωρισμός της ιμπεριαλιστικής πολιτικής σε «ανθελληνική» και «φιλελληνική» είναι ίδιον των ακροδεξιών συνωμοσιολόγων. Είναι ο ευτελισμός της πολιτικής, η αποπολιτικοποίησή της, η μετατροπή της σε προσωπικό «βίτσιο» του ενός ή του άλλου αστού πολιτικού.
Μ' αυτόν τον τρόπο καλλιεργούν στον κόσμο μια αντίληψη της πολιτικής που ξεκινά και σταματά στα πρόσωπα, τα οποία αντιμετωπίζει με «ζήτω» ή «γιούχα», ανάλογα την περίπτωση, χωρίς να αναζητά την ταξική ουσία πίσω από την προσωπική συμπεριφορά. Πίσω από αυτόν τον απόλυτο ευτελισμό της πολιτικής κρύβεται πάντοτε η προσπάθεια να μετατραπεί ο λαός σε ένα κοπάδι που θα το «σαλαγάει» ο κάθε λαοπλάνος «τσοπάνης».
Ο Τσίπρας, για παράδειγμα, ξέρει πολύ καλά ότι τον Βέμπερ δεν τον όρισε ο Μητσοτάκης ως υποψήφιο του ΕΛΚ για την προεδρία της Κομισιόν, αλλά η Μέρκελ. Ξέρει ότι Βέμπερ και Μέρκελ διαφέρουν μόνο ως προς το στιλ, τη δημόσια παρουσία, τον τρόπο που χρησιμοποιούν το λόγο, και όχι στην ουσία. Η Μέρκελ, όμως, έχει τοποθετηθεί στη χορεία των «φιλελλήνων», γιατί ακόμα και τώρα κάνει πλάτες στον Τσίπρα, ενώ αρνείται να πει έστω έναν καλό λόγο για τον Μητσοτάκη, μολονότι ανήκουν στο ίδιο κόμμα.
Ετσι, σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχουμε το διαχωρισμό «ανθελλήνων» και «φιλελλήνων», ο οποίος στο εγχώριο επίπεδο μετατρέπεται στο δίλημμα Μητσοτάκης ή Τσίπρας. «Η πάλη των δυνάμεων του φωτός με τις δυνάμεις του σκότους», όπως έλεγαν στο… παλιό καλό ΠΑΣΟΚ, το οποίο «υιοθέτησε» ο Τσίπρας.
Π.Γ.
