Πληρωμένη απάντηση για το έγκλημα που έγινε και για τη συνέχιση μιας καταστροφικής-εγκληματικής πολιτικής, δίνουν πολίτες της περιοχής Ραφήνας-Πικερμίου-Νέας Μάκρης-Μαραθώνα, που εδώ και χρόνια αγωνίζονται για να προστατέψουν τον τόπο τους από τα καταστροφικά σχέδια «αξιοποίησης», μέσω των οποίων κερδίζουν καταπατητές, εργολάβοι και πολιτικοί παράγοντες, τοπικοί και «κεντρικοί». Αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωσή τους, που είναι ταυτόχρονα και μια επείγουσα προειδοποίηση.
Το πλήγμα που δέχθηκε η Αν. Αττική δεν ήταν αναπόφευκτο. Δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ακόμη θεομηνίας, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι διοικούντες αυτή τη χώρα.
Οι τεράστιες δασικές εκτάσεις που έγιναν στάχτη αφήνοντας πίσω τους πάνω από 100 νεκρούς ανθρώπους, χιλιάδες νεκρά ζώα, κατεστραμμένες περιουσίες και νεκρή φύση ήταν αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραγόντων σε επίπεδο κεντρικής και τοπικής διοίκησης. Ηταν αποτέλεσμα της πολιτικής επιλογής απαξίωσης του φυσικού περιβάλλοντος, των περικοπών των δαπανών για την προστασία περιβάλλοντος και πολιτών και της έλλειψης πρωτοβουλίας και υπευθυνότητας αυτών που μας διοικούν.
Η συστηματική καταστροφή και κακοποίηση του περιβάλλοντος από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, αλλά και την τοπική αυτοδιοίκηση προς όφελος μεγάλων και μικρών οικονομικών συμφερόντων με την παράλληλη συλλογή ψήφων, έχει μακρά ιστορία σε τούτη τη χώρα. Να μιλήσουμε για τις αμέτρητες πυρκαγιές που έχουμε ζήσει; Για την μετατροπή των καμένων (και κηρυγμένων αναδασωτέων) δασικών εκτάσεων σε οικισμούς; Να μιλήσουμε για τη συστηματική μετατροπή των ρεμάτων σε κλειστούς ή ανοιχτούς οχετούς ομβρίων; Για τη συστηματική καταπάτηση και αυθαίρετη δόμηση (με την ανοχή και υποστήριξη των αρχών) δασικών εκτάσεων και ρεμάτων; Για τις νομοθεσίες που νομιμοποιούν τις καταπατήσεις; Να μιλήσουμε για πρωτοποριακές ορολογίες οικιστικών πυκνώσεων μέσα σε δάση; Για εκτροπές ποταμών και υδροηλεκτρικά έργα που καταστρέφουν τα οικοσυστήματα; Για εξορύξεις χρυσού και υδρογονανθράκων που ισοπεδώνουν ολόκληρες περιοχές; Για ρίψεις μπάζων και ξερών σε ρέματα και δρόμους εντός δασικών εκτάσεων από δήμους και ιδιώτες; Για τα σχέδια παράδοσης των παραλιών μας σε επιχειρηματικά συμφέροντα; Αναρίθμητα τα παραδείγματα. Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις.
Κι ενώ οι πολεμικές δαπάνες αυξάνονται σε σημείο που να είμαστε η τρίτη χώρα σε πολεμικές δαπάνες σε σχέση με το ΑΕΠ, οι κοινωνικές δαπάνες και οι δαπάνες για την πρόληψη και προστασία του περιβάλλοντος συνεχώς μειώνονται.
Οι δαπάνες για την πρόληψη των φυσικών καταστροφών μειώνονται διαρκώς. Το δασαρχείο απαξιώνεται, οι δασοφύλακες έχουν καταργηθεί, καθαρισμοί δασών δε γίνονται, απαλλοτριώσεις ευάλωτων πληθυσμών δε συζητούνται καν (προτιμάται η πολιτική ομηρία αντί της μετακίνησης αυτών). Οσο για τις δαπάνες για καταστολή των φαινομένων μια από τα ίδια. Ο στόλος της πυροσβεστικής δεν ανανεώνεται, τα εναέρια μέσα δασοπυρόσβεσης δεν επισκευάζονται, οι πυροσβέστες ελαττώνονται, οι δήμοι αποφεύγουν τις προσλήψεις ακόμη και συμβασιούχων τριμήνου, οι στόλοι των δήμων παραμένουν απαρχαιωμένοι.
Οσο για τοπικά σχέδια πολιτικής προστασίας για διαφυγή πληθυσμών, εκκενώσεις περιοχών συνήθως δεν υπάρχει ίχνος. Και όταν υπάρχει, συνήθως είναι copy paste ενός παλιού σχεδίου που δεν εφαρμόζεται πάνω στον πανικό και την έλλειψη πρακτικής άσκησης εφαρμογής του.
Τέλος, οι μονάδες Περιβάλλοντος, Πρασίνου, Πολιτικής Προστασίας των δήμων λειτουργούν ακόμη χειρότερα κι από τις υπόλοιπες υπηρεσίες των Δήμων.
Αν εξαιρέσει κανείς το δήμο Αθηναίων που πήρε την πρωτοβουλία και έπραξε αυτό που έπρεπε, δηλαδή να εκκενώσει την κατασκήνωση στον Αγ. Ανδρέα, όλοι οι υπόλοιποι διοικούντες (κρατικές υπηρεσίες, περιφέρεια Αν. Αττικής, δήμοι Ραφήνας και Μαραθώνα) κοιτιόντουσαν μεταξύ τους και ο ένας περίμενε εντολές από τον άλλο, ενώ ο κόσμος ήδη είχε αρχίσει να καίγεται. Δεν υπήρχε κανένα σχέδιο, δεν υπήρξε καμιά πρωτοβουλία, ο δήμαρχος Ραφήνας έκανε περιοδεία στα δελτία και κόσμος αφέθηκε στην τύχη του να τρέχει να σωθεί. Για να μη μιλήσουμε για τη συνέχεια στα δελτία ειδήσεων όπου ο ένας έριχνε τις ευθύνες στον άλλο. Δυστυχώς αυτή ήταν η εικόνα. Τόσο λυπηρή…
Ολα αυτά ήταν εγκληματικές επιλογές και εγκληματικά λάθη. Ομως κανείς δε βγήκε να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν. Αντίθετα, όλοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι έπραξαν το καλύτερο, ότι δεν υπήρχαν άλλες επιλογές, ότι το φαινόμενο για μια ακόμη φορά δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί.
Ολοι εμείς που θρηνούμε για τις ανθρώπινες και φυσικές απώλειες, για τους συγγενείς, τους φίλους, τα ζώα, το περιβάλλον, γνωρίζουμε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Στο χέρι μας είναι αυτή τη φορά να μην αφήσουμε τα πράγματα να συνεχιστούν όπως πριν, να τιμωρήσουμε αυτούς που ευθύνονται και να διεκδικήσουμε τόσο την άμεση αποζημίωση των πληγέντων όσο και την αποκατάσταση του τόπου μας.
Το σημερινό show Καμένου, Φιλίππου και Μπουρνού, που έβαλαν μπουλντόζες μέσα στο Μεγάλο Ρέμα για να ολοκληρώσουν την καταστροφή που άφησαν να εκτυλιχθεί την περασμένη Δευτέρα, όχι μόνο δεν μας προστατεύει από τυχόν πλημμύρες, αντίθετα μας κάνει πιο ευάλωτους σε αυτές. Η βλάστηση της κοίτης και των πρανών είναι η μόνη που μπορεί να συγκρατήσει νερό και φερτά, ενώ η αποψίλωσή της οδηγεί σε μεγαλύτερες παροχές και ταχύτητες αυτών μέσα στην πόλη μας.
