Η αστική φυλλάδα με τους «ιδιαίτερους δεσμούς» με ΤΗΝ πρεσβεία και ο δικηγόρος που επελέγη από την αμερικάνικη πρεσβεία ως πολιτική αγωγή των Αμερικανών στη δίκη της 17Ν «συναντήθηκαν». Η φυλλάδα προσέφερε τις στήλες της και ο δικηγόρος συνέγραψε πόνημα για να μας ψέξει για τις… παρεμβάσεις μας στη δίκη των νεοναζιστικών καθαρμάτων. Σύμπτωση; Ετσι είναι, αν έτσι νομίζετε…
Αναφερόμαστε στο πόνημα του Ηλία Αναγνωστόπουλου στην «Καθημερινή» της 8ης του Οκτώβρη, υπό τον τίτλο Σκέψεις μετά τη δίκη. Δεν υπήρξε βέβαια ακριβής ο τίτλος, δεδομένου ότι η δίκη δεν είχε τελειώσει. Ο Αναγνωστόπουλος έκανε παρέμβαση ουσίας διαρκούσης της δίκης. Εκανε προς όφελος των χρυσαυγιτών, αυτό για το οποίο στηλιτεύει όλους τους άλλους!
Οσο κι αν το «καταπίναμε» αυτό, δε θα μπορούσαμε, να παραβλέψουμε το γεγονός ότι στο ίδιο μήκος κύματος με τον Αναγνωστόπουλο κινήθηκε, αμέσως μετά, ο θεωρητικός του εγχώριου νεοναζισμού Κ. Πλεύρης, που διορίστηκε ad hoc από τον Λαγό για να καταθέσει αίτηση εξαίρεσης της σύνθεσης του δικαστηρίου, προαναγγέλλοντας στη συνέχεια προσφυγή στο ΕΔΔΑ για παραβίαση του τεκμήριου αθωότητας. Σύμπτωση; Ετσι είναι, αν έτσι νομίζετε…
Ο Αναγνωστόπουλος θεώρησε πρέπον να μας θυμίσει ότι «εξίσου αναγκαίος είναι, όμως, και ο σεβασμός προς το δικαίωμα των κατηγορουμένων να τεκμαίρονται αθώοι μέχρι την αμετάκλητη εκδίκαση της υπόθεσής τους». Γι’ αυτό και κατά την άποψή του «ορισμένα φαινόμενα πριν και κατά τη διάρκεια της δίκης πρέπει να προβληματίσουν». Ποια είναι αυτά τα φαινόμενα; «Αναφέρομαι σε αθρόες δηλώσεις πολιτικών και άλλων παραγόντων του δημόσιου βίου για το περιεχόμενο που “πρέπει“ να έχει η απόφαση και για την ανάγκη “να μπουν στη φυλακή“ οι κατηγορούμενοι, ή, στην απαίτηση να “καταδικάσει“ το δικαστήριο τον φασισμό και τον ναζισμό», εξηγεί.
Για δες ποιος μιλάει!
Ενας από εκείνους που κατά τη δίκη της 17Ν παρακολουθούσε απαθώς (στάση που υποδηλώνει κρυφή ικανοποίηση) την προσπάθεια κάποιων ακροδεξιών παρακαθήμενών του στα έδρανα της πολιτικής αγωγής να απαξιώσουν τους κατηγορούμενους, με κραυγές, με ύβρεις, με πεζοδρομιακού τύπου αντικομμουνισμό.
Ενας από εκείνους που παρακολουθούσαν καθημερινά, πριν και μετά τη δίκη, τα γνωστά παπαγαλάκια της Αντιτρομοκρατικής να στήνουν τηλεδίκες, με ογκώδη ψέματα και με οχετό λάσπης κατά των κατηγορούμενων.
Τότε δεν ενοχλήθηκε καθόλου ο Αναγνωστόπουλος από το όργιο των ύβρεων από τη μια, των κατευθυνόμενων τηλεδικών από την άλλη. Και δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να γράψει τίποτα. Κι όχι μόνο δεν έγραψε τίποτα, αλλά ήταν αυτός που σήκωσε το βάρος της αντίκρουσης των βασιμότατων επιχειρημάτων της υπεράσπισης, που κατήγγειλε αυτό το όργιο. Πρέπει να ήταν ο μοναδικός από την πολιτική αγωγή που δεν έλειψε ούτε μια μέρα από τη δίκη (προφανώς οι πελάτες του πλήρωναν καλά), πάντα έτοιμος να προσφέρει τη νομική του επιχειρηματολογία υπέρ του οργίου των παραβιάσεων του ουσιαστικού και του δικονομικού ποινικού δικαίου σ’ εκείνη τη δίκη.
Το φτηνιάρικο επιχείρημα ότι «τα ποινικά δικαστήρια δεν δικάζουν ούτε καταδικάζουν πολιτικές ιδεολογίες ή πολιτικά κόμματα» αποκαλύπτει απύθμενη υποκρισία. Ο Αναγνωστόπουλος συνέβαλε με τις αγορεύσεις του στη διαμόρφωση του σκεπτικού της απόφασης στη δίκη της 17Ν. Ενός σκεπτικού καθαρά πολιτικού, που «δικάζει» ιδεολογία και πολιτικές απόψεις. Ασφαλώς το διάβασε το σκεπτικό, που καταλαμβάνει δεκάδες σελίδες στην απόφαση, αλλά δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να αρθρογραφήσει εναντίον της… πολιτικοποίησης. Κατά τον Αναγνωστόπουλο, τα δικαστήρια δεν πρέπει να καταδικάζουν το φασισμό και το ναζισμό, πρέπει όμως να καταδικάζουν την «τρομοκρατία»!
Τώρα, καταδικάζει την… πολιτικοποίηση, εμφανιζόμενος –εμμέσως πλην σαφώς- ως υπερασπιστής των νεοναζιστών. Ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι η εθνικοσοσιαλιστή ιδεολογία αποτέλεσε το κίνητρο για τα εγκλήματα που οργάνωσε η ηγεσία και εκτέλεσαν τα τάγματα εφόδου της ΧΑ. Ως έγκριτος νομικός δε, ασφαλώς δεν αγνοεί ότι υπάρχουν αστικά κράτη που έχουν θέσει εκτός νόμου τον εθνικοσοσιαλισμό.
Κατόπιν όλων αυτών, δεν μας προξένησε καμιά έκπληξη η στρεψοδικία που επιχειρεί ο Αναγνωστόπουλος αναφερόμενος στο «λαϊκό αίσθημα», το οποίο «δεν έχει καμία θέση στην ποινική διαδικασία», η οποία πρέπει να στηρίζεται «αποκλειστικώς και μόνον στις αποδείξεις». Γιατί είναι στρεψοδικία αυτό; Γιατί δεν μπορεί το αφηρημένο να επιβάλλεται και να εκτοπίζει το συγκεκριμένο. Τι είναι το λαϊκό αίσθημα, κάποια μεταφυσική πίστη σε ψεύδη και παρεξηγήσεις, που δεν εδράζεται σε αποδείξεις;
Οταν το λαϊκό αίσθημα ζητούσε να οδηγηθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα οι δωσίλογοι της Κατοχής, ήταν παραπλανημένο; Το δίκιο ήταν με τη θεσμική Δικαιοσύνη, η οποία φρόντισε, μέσα σε μια διετία-τριετία οι δωσίλογοι να είναι ελεύθεροι και να συμμετέχουν στο νέο αντιλαϊκό όργιο που διεξήγαγαν ο μοναρχοφασισμός και οι συμμορίες του;
Οταν το λαϊκό αίσθημα βροντοφώναζε, μέσα από διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, «δώστε τη χούντα στο λαό» και «φόλα στο σκύλο της ΕΣΑ», είχε άδικο; Και δίκιο είχε η θεσμική Δικαιοσύνη που έκρινε ότι το αδίκημα της χούντας ήταν «στιγμιαίο» και στη συνέχεια «χάιδευε» τους βασανιστές σε διάφορες δίκες;
Εκφράστηκε μήπως κάποιο λαϊκό αίσθημα ενάντια σε όσους συνελήφθησαν ως μέλη οργανώσεων του ένοπλου (17Ν, ΕΛΑ, ΕΑ); Μια συγκέντρωση πήγαν να κάνουν οι «ωσεδώδες» στο Σύνταγμα και δεν κατάφεραν να γεμίσουν ούτε το πεζοδρόμιο της Λεωφόρου Αμαλίας (επικράτησε το… αραία, αραία, να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα). Αντίθετα, όσοι κατήγγειλαν το όργιο της τρομοϋστερίας και στάθηκαν αλληλέγγυοι στους συλληφθέντες, παρά την προσπάθεια πολιτικής απομόνωσης, παρά το όργιο της παραπληροφόρησης και τους οχετούς της λάσπης, και πολιτικές εκδηλώσεις οργάνωσαν και διαδηλώσεις στο δρόμο.
Ο Αναγνωστόπουλος, όμως, κάνει ένα βήμα παραπέρα. Μας λέει ότι η δίκη της ΧΑ κράτησε πεντέμισι χρόνια (πολύ δηλαδή), με αποτέλεσμα να μην ικανοποιείται «το δικαίωμα των κατηγορουμένων για ταχεία δίκη». Αυτό είναι πρόκληση. Διότι ο Αναγνωστόπουλος δεν μπορεί να μη γνωρίζει (αν δε γνωρίζει, γιατί μιλάει;) ότι μεγάλο μέρος της διαδικασίας ήταν σκόπιμη καθυστέρηση από τους χρυσαυγίτες και τους υπερασπιστές τους. Επίσης, γνωρίζει πολύ καλά ότι υπάρχουν και άλλες δίκες που κράτησαν τόσο (συνήθως δίκες με κατηγορούμενους του «λευκού κολάρου»). Εκείνο που μένει απ’ αυτή την παρέμβασή του είναι η υποστήριξη των χρυσαυγιτών που ζητούσαν το ελαφρυντικό της «μη εύλογης διάρκειας της ποινικής διαδικασίας». Ο νόμος όμως προβλέπει να δίνεται το ελαφρυντικό όταν η «μη εύλογη διάρκεια» δεν «οφείλεται σε υπαιτιότητα του κατηγορουμένου».
Ο Αναγνωστόπουλος, κόντρα στα πραγματικά περιστατικά που καθόρισαν τη διάρκεια της δίκης, έσπευσε να συνδράμει τους νεοναζιστές και τους υπερασπιστές τους, προτού αποφανθεί σχετικά το δικαστήριο. Δεν έκανε εκ των υστέρων κριτική μιας δικαστικής απόφασης, αλλά χρησιμοποίησε το δικό του θεσμικό κύρος για να παρέμβει ωμά σε μια εν εξελίξει δικαστική διαδικασία. Αυτό που αρνείται σε όλους τους άλλους, το αναγόρευσε σε δικό του αποκλειστικό προνόμιο! Δάσκαλε που δίδασκες…
Ο Αναγνωστόπουλος ισχυρίζεται ότι η υπόθεση της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα έπρεπε να διαχωριστεί και να δικαστεί μόνη της. Αυτό θα είχε επιταχύνει τη δίκη (ισχυρισμός παντελώς αστήρικτος για όποιον –όπως εμείς- έχει παρακολουθήσει τη δίκη), λέει και προσθέτει: «Επιπλέον, θα είχε επιτρέψει την ψύχραιμη και χωρίς περιορισμούς αποδεικτική διερεύνηση των περιστατικών που συνδέονται με τον χαρακτηρισμό της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης».
Επομένως, δεν υπήρξε «ψύχραιμη και χωρίς περιορισμούς αποδεικτική διερεύνηση των περιστατικών που συνδέονται με τον χαρακτηρισμό της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης»! Ας το κρατήσουμε αυτό, άνευ περαιτέρω σχολιασμού…
Δε χρειάζεται να θυμίσουμε στον Αναγνωστόπουλο ότι οι μεγάλες πολιτικές δίκες για τη δράση των οργανώσεων του ένοπλου είχαν «πακέτο» τις υποθέσεις που σχετίζονταν με επαναστατικές ενέργειες των οργανώσεων και την υπόθεση του χαρακτηρισμού των οργανώσεων ως «εγκληματικών» (17Ν και ΕΛΑ) ή –όπως προβλέφτηκε με το μεταγενέστερο άρθρο 187Α του Ποινικού Κώδικα- «τρομοκρατικών» (ΕΑ, ΣΠΦ). Θα μείνουμε στην ουσία της δίκης της ΧΑ. Ο φιρερίσκος και τα γκεσέμια του ήθελαν το διαχωρισμό της υπόθεσης Φύσσα (αλλά και των υποθέσεων των αιγύπτιων ψαράδων και του ΠΑΜΕ), από την υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης, γιατί ο ισχυρισμός τους ήταν ότι τον Φύσσα τον σκότωσε ο Ρουπακιάς για λόγους που δεν αφορούν τη ΧΑ (στην αρχή διέρρεαν ότι ήταν καυγάς για τα… ποδοσφαιρικά!). Αν ο φιρερίσκος και η ηγετική ομάδα της νεοναζιστικής συμμορίας δικάζονταν μόνοι τους για ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, δε θα υπήρχε καν υπεράσπιση πολιτικής αγωγής! Θα έπαιζαν μπάλα μόνοι τους!
Εδώ θα ξαναπούμε «για δες ποιος μιλάει». Στη δίκη της 17Ν ο Αναγνωστόπουλος, υλοποιώντας τη θέληση των πελατών του, των Αμερικανών, έδωσε μάχη για να καταδικαστεί ο Γιωτόπουλος (για τον οποίο δεν υπήρχε κανένα στοιχείο -ούτε καν αποσπασμένη ομολογία- για συμμετοχή του σε κάποια ενέργεια της 17Ν) για ηθική αυτουργία σε όλες τις ενέργειες της οργάνωσης. Ετσι προέκυψαν τα πολλαπλά ισόβια του Γιωτόπουλου. Με το τέχνασμα της ηθικής αυτουργίας.
Στη δίκη της ΧΑ προέκυψε πληθώρα αποδεικτικών στοιχείων για τον τρόπο λειτουργίας του μορφώματος. Εφαρμοζόταν η Αρχή του Αρχηγού και στρατιωτικού τύπου οργάνωση: η ηγετική ομάδα ήλεγχε τα πάντα, σχεδίαζε κάθε ενέργεια, μετέφερε τις εντολές ιεραρχικά προς τα κάτω, τα τάγματα εφόδου τις εκτελούσαν και ανέφεραν ιεραρχικά προς τα πάνω, μέχρι τον φίρερ. Στα ρεπορτάζ μας από τη δίκη έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σ’ αυτό το modus operandi των νεοναζιστών (ενδεικτικά μόνο δείτε εδώ).
Ομως, κατηγορία ηθικής αυτουργίας στη δολοφονία Φύσσα και στις δολοφονικές επιθέσεις στους Αιγύπτιους και το ΠΑΜΕ δεν αντιμετώπισαν ο Μιχαλολιάκος και τα γκεσέμια του. Δεν είδαμε τον έγκριτο νομικό Ηλία Αναγνωστόπουλο να εκφράζει κάποιον… προβληματισμό επ’ αυτού. Οι… προβληματισμοί του είναι αποκλειστικά υπερασπιστικοί για τους χρυσαυγίτες. Προτού καν καθαρογραφεί η απόφαση του Α’ Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, ο Αναγνωστόπουλος έσπευσε να ξεκινήσει την αποδόμησή της!
Απ’ όσο ξέρουμε, ο Αναγνωστόπουλος δεν είναι φασίστας. Στα νιάτα του ήταν και αριστερός. Εδώ και χρόνια, βέβαια, είναι απλώς επαγγελματίας. Καλά αμειβόμενος, αφού είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ και από τους πλέον προβεβλημένους ποινικολόγους (πλέον και πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Ποινικολόγων). Οταν «πηδάς το χαντάκι», μπορείς να τα κάνεις όλα, όμως παραμένει το ερώτημα. Τι ώθησε τον Ηλία Αναγνωστόπουλο σ’ αυτή την προκλητική παρέμβαση υπέρ των… καταπατηθέντων δικαιωμάτων των χρυσαυγιτών; Σίγουρα όχι η… αγνή αγάπη για τον «νομικό μας πολιτισμό».
ΥΓ. Γιατί η φωτογραφία με τον Τραμπ να χειροκροτεί; Γιατί είμαστε σίγουροι ότι αν ο Τραμπ πληροφορούνταν για το πόνημα του Αναγνωστόπουλου, θα χειροκροτούσε, όπως χειροκρότησε όταν οι αμερικάνικες δικαστικές αρχές απελευθέρωσαν τους δολοφόνους του Τζορτζ Φλόιντ (και πολλών άλλων Αφροαμερικανών σε προγενέστερο χρόνο). Εκτιμούμε ότι ΣΤΗΝ πρεσβεία ικανοποιήθηκαν. Ξέρετε γιατί; Γιατί τα κάθε είδους αποβράσματα του δωσιλογισμού της Κατοχής, του μοναρχοφασισμού μετά τον εμφύλιο, της «ΚΑΡΦΙΤΣΑ» της δεκαετίας του ’60, της χούντας, των εθνικοσοσιαλιστών μετά τη χούντα, ανήκουν στην ίδια συνομοταξία. Αυτό το είδος, πέρα από την εγκληματική αντιλαϊκή του δράση, υπήρξε πάντοτε πιστό στην αμερικανοκρατία, από το 1947 που εγκαθιδρύθηκε στη χώρα μας.
