Τον περασμένο Αύγουστο, ο υπουργός Πετρελαίου του Ιράκ δήλωνε με καμάρι ότι η πετρελαϊκή παραγωγή της χώρας έχει φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ, στα 4.9 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, και πως ο στόχος είναι να φτάσει τα 6 εκατομμύρια μέσα στην ερχόμενη δεκαετία. Ετσι, το Ιράκ έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον ΟΠΕΚ. Αν σκεφτούμε ότι πριν από πέντε χρόνια η παραγωγή βρισκόταν στο επίπεδο των 3 εκατομμυρίων και ότι κατά τη διάρκεια της αμερικάνικης εισβολής και κατοχής (μεταξύ 2003 και 2010) η παραγωγή κυμαινόταν μεταξύ 0.5 και 2.5 εκατομμυρίων βαρελιών, το επίπεδο που ανακοινώθηκε τον Αύγουστο ήταν πραγματικά εντυπωσιακό. Η ιρακινή κυβέρνηση, τα έσοδα της οποίας προέρχονται σε ποσοστό 90% από το πετρέλαιο, είχε δίκιο να πανηγυρίζει, αφού δεκαέξι χρόνια μετά από την αμερικάνικη εισβολή έχει να επιδείξει τέτοια επιτυχία. Ενα πραγματικό… success story!
Ωστόσο, αυτό το «success story» δε συμβαδίζει με την κατάσταση του πληθυσμού της χώρας. Οι υποδομές παραμένουν απαρχαιωμένες και η ανοικοδόμηση χρειάζεται ακόμα γύρω στα 100 δισ. δολάρια, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, για να ολοκληρωθεί.
Αυτή η κατάσταση εξόργισε τον πληθυσμό που από την πρώτη του Οκτώβρη ξεκίνησε τις διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Αλλες ειρηνικές και άλλες βίαιες, έφεραν τα πάνω κάτω στη νεοσύστατη κυβέρνηση που είχε ανέλθει στην εξουσία μόλις πριν από ένα χρόνο. Από τις 25 Οκτώβρη, οι διαδηλωτές απέκτησαν το δικό τους κέντρο. Είναι το 14όροφο εγκαταλελειμμένο παλιό εμπορικό κέντρο στον ποταμό Τίγρη της Βαγδάτης, κοντά στην πλατεία Ταχρίρ, που πήρε το όνομά του από το εστιατόριο πολυτελείας που βρισκόταν στον τελευταίο όροφο του κτιρίου, το «τουρκικό εστιατόριο». Το εστιατόριο με την πανοραμική θέα ήταν πόλος έλξης των τουριστών τη δεκαετία του ’80. Τώρα αποτελεί το «Στάλινγκραντ της Βαγδάτης», κατά μερικούς διαδηλωτές, ή το «Jabal Uhud», κατά άλλους (αναφορά στα βουνά βόρεια της Μεδίνας, στη Σαουδική Αραβία, που αποτελούσαν ιστορικό πεδίο μαχών των Μουσουλμάνων).
Οι διαδηλωτές, αφού κατέλαβαν το κτίριο, ξεκίνησαν να το μετατρέπουν σε χώρο κατοικίας και διατροφής απόρων, δίνοντας ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και καταφύγιο σε εκατοντάδες ανθρώπους που ζουν τώρα εκεί. Το κέντρο της πλατείας Ταχρίρ, που βρίσκεται δίπλα στο κτίριο, έχει μετατραπεί σε χώρο για πολύμορφες δραστηριότητες. Μπαρμπέρηδες κουρεύουν τζάμπα τον κόσμο, εθελοντές οργανώνουν συσσίτια και παροχή νερού, ενώ άλλοι παρέχουν πρώτες βοήθειες, μια στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
«Για 16 χρόνια μας κορόιδευαν στο όνομα της θρησκείας, μας ζάλιζαν με τις τελετές τους. Ομως μας έκλεβαν. Μας χώρισαν αλλά τώρα είμαστε ενωμένοι», είπε στο Αλ Τζαζίρα ένας 25χρονος διαδηλωτής από την πλατεία Ταχρίρ της Βαγδάτης. Αυτά τα λόγια συμπυκνώνουν μια κατάσταση που κανείς δεν ξέρει πού θα καταλήξει, όμως σίγουρα αποτελεί μια πρωτόγνωρη αντίσταση ενός λαού που ματώνει επί δύο δεκαετίες τουλάχιστον. Και το αίμα συνεχίζει να ρέει, με τους νεκρούς να ξεπερνούν τους 300 και τους τραυματίες να φτάνουν τους 15.000 από τότε που ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις (1η Οκτώβρη).
Το περασμένο Σαββατοκύριακο, οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής εντάθηκαν ξανά. Ο στρατός επιχείρησε να τους διαλύσει στην πλατεία Ταχρίρ, ρίχνοντας δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Οι τραυματίες περισυλλέχθηκαν από ταξιτζήδες που τους μετέφεραν -τζάμπα φυσικά- σε ασφαλή σημεία για να δεχτούν τις πρώτες βοήθειες. Το Ιράκ «ξύπνησε» και ποιος θα το μαζέψει; Μπορεί πολλοί διαδηλωτές να θεωρούν την ιρανική παρέμβαση ως το μεγαλύτερο πρόβλημα για τα πολιτικά πράγματα της χώρας, αδυνατώντας να εμβαθύνουν περισσότερο και να οδηγηθούν σε πιο επαναστατικές θεωρητικές προσεγγίσεις, πρόκειται όμως για ένα γνήσιο λαϊκό κίνημα που κρατά ζωντανό το φάρο της αντίστασης. Κι αυτό έχει τεράστια σημασία στις εποχές που ζούμε.
