Την ώρα που ο Σι Τζινπίνγκ έμπαινε στο προεδρικό αεροπλάνο που θα τον έφερνε στην Αθήνα, στο Χονγκ Κονγκ οι αποχαλινωμένοι μπάτσοι δεν περιορίζονταν στη συνήθη άγρια καταστολή, αλλά έβγαζαν και τα κουμπούρια. Ενας διαδηλωτής πυροβολήθηκε από απόσταση λίγων μέτρων, επειδή ο μπάτσος ανησύχησε μη τυχόν και του πάρει έναν άλλο διαδηλωτή που τον είχε αρπάξει με κεφαλοκλείδωμα.
Τις μέρες που ο Σι βρισκόταν στην Αθήνα, σφοδρές συγκρούσεις μαίνονταν γύρω από τα τρία μεγαλύτερα πανεπιστήμια του Χονγκ Κονγκ, με τους μπάτσους να εισβάλλουν στους χώρους τους και τους φοιτητές να αμύνονται με πέτρες και μολότοφ. Ηταν η πρώτη φορά που η αστυνομία έσπασε τον άγραφο κανόνα που την κρατούσε μακριά από τους πανεπιστημιακούς χώρους (κάτι σαν το δικό μας πανεπιστημιακό άσυλο).
Η τύχη τα 'φερε έτσι που και στην Ελλάδα να έχουμε τις ίδιες μέρες την de facto παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου, το οποίο έχει καταργηθεί de jure από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Με τους φοιτητές να αντιστέκονται όχι μόνο στην αστυνομική καταστολή, αλλά και στη λυσσώδη γκεμπελίστικη εκστρατεία των αστικών ΜΜΕ.
Η ένταση της καταστολής σε Κίνα και Ελλάδα είναι, βέβαια, διαφορετική. Διαφορετική, όμως, είναι και η ένταση των λαϊκών αγώνων. Δεν είναι πολύ μακρινό το παρελθόν με τους μπάτσους να ματοκυλούν διαδηλώσεις και να βάφουν τα οδοστρώματα με αίμα διαδηλωτών. Και θα τα ξαναδούμε αυτά τα φαινόμενα, όταν οξυνθούν και πάλι οι ταξικοί και λαϊκοί αγώνες στη χώρα μας.
Ο παρονομαστής είναι κοινός σε όλα τα αστικά καθεστώτα. Μονοκομματικά (όπως στην Κίνα) ή πολυκομματικά (όπως στην Ελλάδα, στη Χιλή και αλλού). Η αστική εξουσία εξασφαλίζει με τη βία τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, όταν η λαϊκή πάλη ξεφεύγει από τα όρια της απλής διαμαρτυρίας και γίνεται πιεστικά διεκδικητική. Πολλές φορές η αστική βία ασκείται ακόμα και προληπτικά, ώστε διά του τρόμου να επιβληθεί η σιωπή (όταν η συναίνεση των «από κάτω» έχει χαθεί).
Μπορεί να είναι ένας πρώην νεοφασίστας που κάνει καριέρα ως κοινοβουλευτικός δεξιός, όμως ο Βορίδης είπε με κυνισμό αυτό που οι δήθεν προοδευτικοί και οι αστοφιλελεύθεροι αποφεύγουν να υπενθυμίζουν: το κράτος έχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας και όταν την ασκεί θα είναι βία και όχι λουλουδοπόλεμος. Οι υπήκοοι-πολίτες μπορούν να διαφωνούν όσο θέλουν με τις αποφάσεις των θεσμικών οργάνων του κράτους, δεν έχουν όμως το δικαίωμα να τις παραβιάσουν. Οταν τις παραβιάζουν, παρανομούν, και το κράτος έχει όχι απλώς δικαίωμα αλλά υποχρέωση να επιβάλει το σεβασμό αυτών των αποφάσεων διά των εντεταλμένων οργάνων του και να τιμωρήσει αυτούς που παρανόμησαν, όπως προβλέπεται. Αυτό είναι το αστικό Κράτος Δικαίου, έτσι λειτουργεί, είτε στο Χονγκ Κονγκ, είτε στην Αθήνα, είτε στο Σαντιάγο.
Μπορούμε να συζητούμε όσο θέλουμε για τα διαφορετικά προφίλ των πολιτικών δυνάμεων που διαχειρίζονται τα αστικά κράτη, όμως δεν πρέπει να χάνουμε από τα μάτια μας την ουσία. Κι αν θέλουμε να είμαστε διεκδικητικά αποτελεσματικοί, οφείλουμε να οργανώσουμε πρακτικά την αντίστασή μας στην κρατική βία.
ΥΓ1. Φυσικά, στην Αθήνα ο Σι με τον Μητσοτάκη συζητούσαν on camera για τον Αριστοτέλη και τον Κομφούκιο! Και για τους πανάρχαιους πολιτισμούς Ελλάδας και Κίνας…
ΥΓ2. Επί τη ευκαιρία, το «Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας», που συμμετείχε στην «21η Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων» (Σμύρνη, 18-20.10.2019), υπ' αριθμόν 37 στον κατάλογο που δημοσίευσε το 902.gr, δεν είναι το κόμμα που κυβερνά στην Κίνα και εκτός από τη διαχείριση του κινέζικου καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, είναι υπεύθυνο και για την άγρια καταστολή στο Χονγκ Κονγκ; Μήπως η ηγεσία του Περισσού, που ήταν συνδιοργανωτής της μάζωξης μαζί με το «Κ»Κ Τουρκίας, μπορεί να μας δώσει κάποια εξήγηση;
Π.Γ.
