Από το Παρίσι μέχρι τη Μασσαλία

Τα Κίτρινα Γιλέκα επιμένουν

Για ενδέκατο συνεχές Σάββατο  συνεχίστηκαν οι διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, από το Παρίσι και το Εβρέ της Νορμανδίας μέχρι τη Λιόν και τη Μασσαλία. Το βράδυ της ίδιας μέρας, χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν σε βραδινή πορεία στο κέντρο του Παρισιού, που αντιμετώπισε τη βάρβαρη κρατική καταστολή. Πιστός στις εξαγγελίες του περί μηδενικής ανοχής στις διαδηλώσεις, ο υπουργός Εσωτερικών έστειλε τις ορδές των γάλλων μπάτσων να τη διαλύσουν, πνίγοντας τη συγκέντρωση στα χημικά και πυροβολώντας στο ψαχνό με πλαστικές σφαίρες, πριν ακόμα ξεκινήσει η διαδήλωση, ενόσω οι διαδηλωτές ήταν ακόμα λίγοι και ανοργάνωτοι αποτελώντας εύκολη λεία για τα δόντια των πραιτωριανών του Μακρόν.
 
Τα εγκλήματα της γαλλικής αστυνομίας εναντίον των διαδηλωτών είναι πολλά και φουντώνουν το μίσος του γαλλικού λαού απέναντί της, αναγκάζοντας τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία -έστω και για τα μάτια του κόσμου- να κινηθεί νομικά προκειμένου να αναγκάσει το γαλλικό κράτος να βάλει ένα φρένο στη μαζική χρήση πλαστικών σφαιρών από τα σαδιστικά καθάρματα των γαλλικών σωμάτων ασφαλείας.
 
Οι διαδηλώσεις του Σαββάτου 26 Γενάρη ήταν επεισοδιακές, σε αντίθεση με το προηγούμενο, ενώ σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών συμμετείχαν 69.000 διαδηλωτές σε όλη την Γαλλία. Οι τραυματίες διαδηλωτές ήταν για άλλη μια φορά δεκάδες, από τους οποίους αρκετοί είχαν σοβαρά τραύματα στα μάτια από πλαστικές σφαίρες και θραύσματα από χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.
 
Στα πρότυπα της «σιωπηρής μειοψηφίας» του στρατηγού Ντε Γκολ, που αποτέλεσε την απάντηση του γαλλικού αστισμού στην εξέγερση του Μάη του ’68, με όχημα τα πολυπληθή στρώματα των «νοικοκυραίων», μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές που αυτοαποκαλούνται «κόκκινα φουλάρια», έχοντας ως κεντρικό σύνθημα το «Ναι στην Δημοκρατία, όχι στην επανάσταση», διοργάνωσαν συγκέντρωση στήριξης της κυβέρνησης ενάντια στα Κίτρινα Γιλέκα την Κυριακή 27 Γενάρη στο Παρίσι. Η «σιωπηρή μειοψηφία» του Μακρόν είναι σε πολιτική βαρύτητα και μαζικότητα  ανάλογη του πολιτικού εκτοπίσματος του ηγέτη της. Παραφράζοντας τη γνωστή ρήση του Μαρξ, η «σιωπηρή πλειοψηφία» του Ντε Γκολ ήταν μια τραγωδία για τον γαλλικό Μάη, ενώ η «σιωπηρή πλειοψηφία» του Μακρόν είναι μια κακόγουστη φάρσα.
 
Από την πλευρά του ο Μακρόν συνεχίζει τον «Εθνικό Διάλογο»-παρωδία, περιοδεύοντας σε μικρές επαρχιακές πόλεις και αναζητώντας κοινωνική νομιμοποίηση. Αλλά ακόμα και σ’ αυτό έχει αποδειχτεί ανίκανος, αφού ό,τι χτίζει σε επίπεδο προπαγάνδας το γκρεμίζει με τις συχνές προκλητικές δηλώσεις του. Σε συνάντηση που είχε με στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης στην πόλη Μπουρζ Ντε Παζ, δήλωσε ότι δεν είναι «πρόεδρος των πλουσίων», όπως τον χαρακτηρίζει ο γαλλικός λαός, αλλά «άνθρωπος του λαού». Η θέση του ως τραπεζίτης στον όμιλο «Ρότσιλντ», η φοίτησή του στα ακριβότερα οικονομικά κολλέγια, ιδρύματα που δημιουργούν τη γαλλική πολιτική ελίτ, η διαπλοκή του με τις κορυφές του γαλλικού ιμπεριαλισμού, γεγονότα που γνωρίζει καλά ο γαλλικός λαός, δεν του αφήνουν και πολλά περιθώρια για να το παίζει γάλλος… Ξανθόπουλος. Τέτοιες δηλώσεις, όταν δεν προκαλούν οργή, προκαλούν γέλια μέχρι δακρύων.
 
Σε πολιτικό επίπεδο, ο αυθόρμητος χαρακτήρας του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων και η κούραση που φυσιολογικά έχει επέλθει αφήνουν το περιθώριο σε διάφορους καλοθελητές και παραγοντίσκους, που αυτοπροβάλλονται ως εκπρόσωποί του, να παίζουν πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες του. Ετσι μπορεί να χαρακτηριστεί η ανακοίνωση την Τετάρτη 23 Γενάρη, από τους Ινγκρίντ Λεβαβασέρ και Χαΐκ Σαχινιάν, της δημιουργίας ενός ψηφοδελτίου για τις ευρωεκλογές του προσεχούς Μάη, υπό την επωνυμία “Rassemblement d’ initiative citoyenne” (Συλλαλητήριο πρωτοβουλίας των πολιτών). Κάποιοι προσπαθούν να κεφαλαιοποιήσουν την έκρηξη του γαλλικού λαού, όμως είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν ο λαός θα «τσιμπήσει» το δόλωμα και θα στηρίξει αυτού του είδους τα χωρίς αρχές πολιτικά ανεμομαζώματα. Πάντοτε, όμως, πρέπει να κρατάμε και μια επιφύλαξη, γιατί είδαμε τι πολιτικά τερατουργήματα δημιούργησαν ή ενίσχυσαν οι ελληνικές «πλατείες των αγανακτισμένων».