Εδώ κι ένα μήνα βρίσκονται στους δρόμους της Γαλλίας τα Κίτρινα Γιλέκα, ένα κίνημα που θυμίζει αρκετά τους «αγανακτισμένους», καθώς ξεπήδησε αυθόρμητα, ως ενστικτώδης αντίδραση στη φοροκαταιγίδα που ετοιμαζόταν να εξαπολύσει ο Μακρόν με πρόσχημα την «προστασία του περιβάλλοντος».
Στη διάρκεια αυτού του μήνα τα Κίτρινα Γιλέκα έκαναν αποκλεισμούς δρόμων, διαδήλωναν, είχαν μικροσυγκρούσεις με την αστυνομία, όμως οι κινητοποιήσεις τους δε φαινόταν να ενοχλούν και τόσο τον Μακρόν, που τους αντιμετώπιζε με ύφος Αντουανέτας.
Μέχρι που ήρθαν τα γεγονότα του Παρισιού. Η λαϊκή αντιβία ξεχύθηκε στους δρόμους, σαρώνοντας τα πάντα (ναι, ακόμα και πολιτιστικά μνημεία, όπως συμβαίνει πάντοτε στην Ιστορία σε τέτοιες περιστάσεις). Βολικό για την αστική τάξη να επικεντρώσει σε τέτοια περιστατικά, προσπαθώντας να πάρει με το μέρος της τη «σιωπηρή πλειοψηφία». Το βολικό, όμως, αποδείχτηκε άβολο. Είναι τόση οργή συσσωρευμένη που ο κόσμος δεν ασχολήθηκε με το κομμένο και πεταμένο στο πάτωμα κεφάλι μιας από τις χιλιάδες προτομές του Ναπολέοντα. Ούτε έδειξε αποστροφή για τις σπασμένες βιτρίνες στη Σανζ Ελιζέ, που μόνο απέξω μπορεί να τις δει, ή για τις καμένες «Πόρσε» και «Μερσέντες», οχήματα-σύμβολα της εκμεταλλευτικής μπουρζουαζίας. 72% υπέρ των Κίτρινων Γιλέκων κατέγραψε η δημοσκόπηση ενός έγκυρου αστικού ινστιτούτου.
Αντίθετα, η πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των φτωχών μικροαστών δεν μπορεί να μη σημείωσε πως αμέσως μετά το ξέσπασμα της λαϊκής αντιβίας ο Μακρόν έδωσε εντολή για αναδίπλωση. Δε θα μιλήσουμε εδώ για το χαρακτήρα αυτής της αναδίπλωσης (γράφουμε αναλυτικά στη σελίδα 5). Εδώ μας ενδιαφέρει ο καταλύτης που άλλαξε τη ροή των γεγονότων και δεν ήταν άλλος από το ξέσπασμα της αντιβίας, όχι σε μια περιορισμένη κλίμακα, αλλά σε μια κλίμακα που έθετε υπό διακινδύνευση τη σταθερότητα του γαλλικού αστικού κράτους (επομένως και του γαλλικού καπιταλισμού) στην παρούσα φάση.
Μπορούν να γραφούν πολλά για το χαρακτήρα και τα όρια αυθόρμητων κινημάτων όπως αυτό των Κίτρινων Γιλέκων. Δεν είναι η ώρα, όμως, γιατί το εν λόγω κίνημα βρίσκεται ακόμα στο προσκήνιο, έχοντας εξαγγείλει νέες κινητοποιήσεις. Αλλωστε, εκείνοι που «διυλίζουν τον κώνωπα», δεν έχουν κάποιο άλλο κίνημα να υποστηρίξουν. Τις περισσότερες φορές ανήκουν σ' εκείνους τους βολεμένους αριστερούληδες που τρομάζουν από τη λαϊκή αντιβία, γιατί ο ρόλος τους αρχίζει και τελειώνει στη διεκδίκηση μιας καλύτερης θέσης στο σύστημα του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Η λαϊκή αντιβία, λοιπόν, με τις καθαρτήριες φλόγες της, είναι αυτή που δρα ως καταλύτης στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, ανεβάζοντας τον πήχη της διεκδίκησης και αμφισβητώντας το καταθλιπτικό μονοπώλιο της κρατικής βίας.
Δεν πρόκειται για ηθικό ζήτημα. Δεν ψάχνουμε την ηθική νομιμοποίηση της βίας, στη μια ή την άλλη μορφή της. Πρόκειται για πρακτικό πολιτικό ζήτημα. Αναφερόμαστε στην κοινωνική νομιμοποίηση της αντιβίας και στην αναγκαία χρήση της στη διεξαγωγή της ταξικής πάλης. Οταν η διαμαρτυρία δεν αρκεί (και συνήθως -για να μην πούμε πάντοτε- δεν αρκεί), η ταξική πάλη του προλεταριάτου πρέπει να αναβαθμίζει τα μέσα της. Και στην κρατική βία, που πάντοτε εφαρμόζει η αστική τάξη, να αντιτάσσει την εργατική και λαϊκή αντιβία. Τόσο απλά…
