«Πιστεύω ότι η απόφαση της ανεξάρτητης αρχής για έλεγχο στους λογαριασμούς του κ. Σημίτη έχει στοιχεία υπερβολής και είμαι βέβαιος, με βάση τη δημόσια εικόνα του, ότι τίποτα το επιλήψιμο δεν υπάρχει. Αλλο οι πολιτικές διαφωνίες με τον κ. Σημίτη και οι αδιαμφισβήτητες ευθύνες του για τους υπερεξοπλισμούς και τα “έργα“ υπουργών του, άλλο η αμφισβήτηση της προσωπικής εντιμότητας και ακεραιότητάς του». Τι μύγα τσίμπησε τον Νίκο Φίλη και εμφανίστηκε από τις στήλες του «Βήματος» ως υπερασπιστής της προσωπικής εντιμότητας και ακεραιότητας του Σημίτη, την ώρα που το Μαξίμου οργανώνει την επιχείρηση ηθικής αποδόμησης του πρώην πρωθυπουργού;
Είναι μόνο η λύσσα του να εκδικηθεί τον Τσίπρα που δεν τον επανέφερε στην κυβέρνηση ή σκέφτεται διαφορετικά από το επιτελείο του Μαξίμου, φοβούμενος πως στοχοποιώντας τον Σημίτη το αποτέλεσμα θα είναι το αντίθετο από το επιδιωκόμενο; Ο,τι και να ισχύει, ο Φίλης φαίνεται να ακολουθεί το δόγμα Καραμανλή (του πρεσβύτερου), σύμφωνα με το οποίο τους πρώην πρωθυπουργούς τους στέλνεις στο σπίτι τους, όχι στο δικαστήριο.
Ομως δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό οι Τσιπραίοι. Ο Σημίτης πολιτικά βρίσκεται εδώ και χρόνια στο σπίτι του, ούτε στο ΠΑΣΟΚ παίζει κάποιο ρόλο ούτε γενικότερα στην αστική πολιτική ζωή. Ποινικά δεν πρόκειται να τον ακουμπήσουν (μόνο αφελείς θα πίστευαν ότι ο Σημίτης -και ο κάθε Σημίτης- θα διακινούσε λεφτά από μίζες μέσω των λογαριασμών του στις ελληνικές τράπεζες, το άνοιγμα των οποίων ζήτησε η περιβόητη Αρχή), όμως με τον σκανδαλολογικό ντόρο πετυχαίνονται διάφοροι στόχοι. Από τη μια στριμώχνεται το ΠΑΣΟΚ, καθώς υπενθυμίζεται ο βίος και η πολιτεία του «καλύτερου πρωθυπουργού της μεταπολίτευσης», ενώ από την άλλη ικανοποιείται η καραμανλική μερίδα της ΝΔ. Δεν είναι τυχαίο ότι, τη στιγμή που η επίσημη ΝΔ σιωπά, συγκροτήματα όπως αυτά του Χατζηνικολάου και του Φιλιππάκη στηρίζουν φανατικά τους κυβερνητικούς χειρισμούς με επίκεντρο τον Σημίτη, που εμφανίζονται ως ενέργειες της «ανεξάρτητης Δικαιοσύνης».
Το χρειαζόταν αυτό το μέτωπο ο ΣΥΡΙΖΑ και έσπευσε να το ανοίξει ειδικά αυτή την περίοδο που είναι εξ αντικειμένου προεκλογική; Γιατί θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει να μάθουμε την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα; Αυτοί έχουν τα γένια, έχουν και τα χτένια. Δικό τους ζήτημα είναι, αδιάφορο για την ελληνική κοινωνία. Ενδιαφέρον έχει μόνο με αρνητικό πρόσημο, καθώς δεν πρόκειται για κάθαρση, αλλά για σκανδαλολογία, άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και με ισχυρή δόση αποπροσανατολισμού. Γιατί τι είναι αυτό που επιδιώκει να εμπεδώσει στη συνείδηση του ελληνικού λαού ο ΣΥΡΙΖΑ; Οτι για την κρίση δε φταίει ο καπιταλισμός ως σύστημα, αλλά φταίει το «παλιό πολιτικό σύστημα» (από το οποίο έχουν εξαιρέσει τον Κώστα Καραμανλή, μολονότι αυτός έγινε πρωθυπουργός μετά τον Σημίτη), με τις μίζες που έπαιρναν οι πολιτικοί του, με αποτέλεσμα να καταχρεώσουν και να χρεοκοπήσουν τη χώρα. Μίζες φυσικά έπεφταν (και δεν πρόκειται να σταματήσουν να πέφτουν, γιατί έτσι δουλεύει ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός), δεν είναι όμως αυτές που προκάλεσαν την κρίση, αλλά η λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος.
Το ορατό αποτέλεσμα αυτής της φάσης της σκανδαλολογίας είναι η συσπείρωση του «όλου ΠΑΣΟΚ», που αντέδρασε με το σύνδρομο του σκαντζόχοιρου. Ολοι έσπευσαν να στηρίξουν τον Σημίτη. Η Φώφη συναντήθηκε μαζί του, ο Γιωργάκης του τηλεφώνησε, ο Θεοχαρόπουλος τον επισκέφτηκε στο γραφείο του, ο παλιός φιλοπασοκικός Τύπος (κυρίως το συγκρότημα Μαρινάκη) έβαλε μπροστά τους αρθρογράφους του ν' αρχίσουν να υμνούν τον Σημίτη (όπως το έκαναν και τότε που ήταν πρωθυπουργός), η Χαριλάου Τρικούπη μοίρασε αναλυτικό non paper, το οποίο μιλάει για «αναβίωση του βρώμικου '89» και για εφαρμογή από τον Τσίπρα του «δόγματος Πολάκη» και για δημιουργία ενός «ορατού παραθεσμικού συστήματος, ενός ιστού αράχνης φτιαγμένου από λάσπη, συκοφαντία και διαβολή, έδρα του οποίου είναι τα υπόγεια του Μαξίμου» κτλ. κτλ.
Εδώ που τα λέμε, δεν είχε άλλη επιλογή το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Δεν μπορούσε να μην υπερασπιστεί τον Σημίτη. Αν τον άφηνε έκθετο στον πόλεμο των συριζαίων, θα κατέρρεε η θεωρία ότι υπήρξε μόνο «ατομική συμπεριφορά και ατομική επιλογή ελάχιστων στελεχών» (Ακη, Γιάννου, Μαντέλη), οπότε θα στιγματιζόταν ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα μίζας και ρεμούλας. Βέβαια, με αυτά που αναμοχλεύει η συριζαϊκή προπαγάνδα, ως τέτοιο εμφανίζεται το ΠΑΣΟΚ (οι «καλοί» πασόκοι, με επικεφαλής τον ίδιο τον Κοτσακά, έχουν περάσει στον ΣΥΡΙΖΑ), όμως είναι άλλο να το παραδέχεσαι, έστω και διά της σιωπής. Η άμυνα ήταν μονόδρομος για το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, ο Σημίτης είναι αναγκασμένος να κινήσει ό,τι «επιρροές» διαθέτει στο σύστημα (ήδη ο διαπρύσιος υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Μουζέλης βγήκε και υπερασπίστηκε δημόσια τον παλιό του φίλο Σημίτη) και όπως συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις, η άμυνα μετατρέπεται ταυτόχρονα σε επίθεση για την απόκτηση πολιτικής υπεραξίας. «Ταμείο» και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ θα κάνουν στις κάλπες. Πάντως, οι συριζαίοι παίζουν γνήσιο «σκληρό ροκ».
