Ιερή αγανάκτηση κατέλαβε τον Τσακαλώτο: «τι άλλο εκτός από τσαρλατανισμό είναι να ισχυρίζεται κανείς ότι ένας υπουργός εύχεται να πεθάνουν άνθρωποι;». Τον καταλαβαίνουμε. Αυτός είναι… αριστερός, μαρξιστής, πώς θα μπορούσε να εύχεται να πεθάνουν άνθρωποι, οι συνταξιούχοι εν προκειμένω;
Εκείνο που είπε είναι πως η ισορροπία του ασφαλιστικού συστήματος δεν κινδυνεύει, διότι οι συνταξιούχοι θα εκλείψουν με φυσικό τρόπο. Θα πεθάνουν, για να μιλήσουμε με σαφείς λέξεις. Το ίδιο είχε πει και ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη, άρα δεν πρόκειται για κάποιο φραστικό ολίσθημα της στιγμής (στα αγγλικά μιλούσε, άλλωστε, ο Τσακαλώτος), αλλά για την επίσημη επιχειρηματολογία που η κυβέρνηση παρουσιάζει στους εταίρους και δανειστές.
Ο Τσακαλώτος -λέει- δε θα μπορούσε ποτέ να εύχεται να πεθάνουν οι άνθρωποι. Την ίδια στιγμή, όμως, τις συντάξεις αυτών των ανθρώπων τις θεωρεί «αφύσικα υψηλές», τις θεωρεί «παράγοντα ανισορροπίας του ασφαλιστικού συστήματος». Απλώς βάζει στον ένα ζυγό της ζυγαριάς τη (δεδομένη) ανισορροπία, στον άλλο ζυγό τις εκλογικές ανάγκες της κυβέρνησης και βλέπει τη ζυγαριά να γέρνει προς τις εκλογικές ανάγκες.
Τι πιο λογικό να εύχεται να πεθάνουν μια ώρα γρηγορότερα οι συνταξιούχοι, ώστε και το σύστημα να γλιτώσει από την «ανισορροπία» και ο ΣΥΡΙΖΑ να απαλλαγεί από την ανάγκη να υπονομεύει τις εκλογικές του ανάγκες; Είπαμε, όμως, ο Τσακαλώτος δεν είναι κάποιος κυνικός νεοφιλελεύθερος (σαν τον Λοβέρδο που πριν από μερικά χρόνια έλεγε αγανακτισμένος ότι, δυστυχώς, οι συνταξιούχοι ζουν πολύ). Ο Τσακαλώτος είναι… μαρξιστής, επομένως εξ ορισμού ευαίσθητος.
Αυτόν τον τίτλο, βέβαια, τον έχει απονείμει μόνος στον εαυτό του (όπως και ο Τσίπρας και οι άλλοι συριζαίοι). Διότι αυτοί οι «ευαίσθητοι αριστεροί» δε δίστασαν να διαχειριστούν την αστική εξουσία στην πιο βάρβαρη φάση της (πότε θα τους ξαναδινόταν τέτοια ευκαιρία;), εξαπατώντας χυδαία τον εργαζόμενο ελληνικό λαό και παίρνοντας μέτρα που βάθυναν την κοινωνική βαρβαρότητα. Το προνομοθετημένο πετσόκομμα των συντάξεων είναι μόνο ένα από τα πολλά αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που πήραν. Να θυμίσουμε μήπως στον… αντι-τσαρλατάνο Τσακαλώτο τη «δέσμευσή» του ότι θα παραιτηθεί άμα μειωθεί το αφορολόγητο; Το αφορολόγητο για μισθωτούς και συνταξιούχους μειώθηκε όχι μία αλλά δύο φορές, όμως ο Τσακαλώτος παρέμεινε ακλόνητος στο πόστο του. Κι όποιος του τα θυμίζει αυτά, είναι… τσαρλατάνος!
Ναι, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε μέτρα προστασίας κατά της «ακραίας φτώχειας». Αυτά τα μέτρα, όμως, τα πρόβλεπαν τα Μνημόνια (μιλούσαν για την ανάγκη να οικοδομηθεί ένα κοινωνικό δίχτυ προστασίας). Και άρχισαν να εφαρμόζονται επί Σαμαροβενιζέλων. Η ευαισθησία του Τσακαλώτου, του Τσίπρα, του Σταθάκη και των λοιπών συριζαίων δε διαφέρει σε τίποτα από την ευαισθησία της Λαγκάρντ και των τεχνοκρατών του ΔΝΤ, του Σόιμπλε και του Ντέισελμπλουμ, του Γιούνκερ και του Ρέγκλινγκ.
Τι μένει πέρα από τις έγγραφες τσιρίδες του δήθεν αγανακτισμένου Τσακαλώτου; Μένει ο καπιταλισμός ως κρεατομηχανή που αλέθει ανθρώπους. Που καταδικάζει τους εργαζόμενους στην έσχατη φτώχεια και επιφυλάσσει κάποια φιλανθρωπικού τύπου φιλοδωρήματα σε όποιους ξεπερνούν το… ανεκτό όριο εξαθλίωσης. Κι ακόμα, μένει το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται τη βαρβαρότητα.
