παρόν και μέλλον: σκότος πηχτό
Πέρασαν 29 χρόνια από τη διακοσιοστή επέτειο της γαλλικής επανάστασης, ημέρα την οποία διάλεξε ο Ανδρέας Παπανδρέου για να παντρευτεί τη Δήμητρα Λιάνη.
Στις επετείους των ημερών (15 Ιουλίου) συγκαταλέγονται ασφαλώς και τα 71α γενέθλια της Καμίλα, που αποκτούν ιδιαίτερο βάρος τώρα που ως φιλελληνίς ήρθε και είδε από κοντά τους ιθαγενείς, ομού μετά του καλού της. Και βέβαια, η 16η Ιουλίου και τα 64α γενέθλια μιας άλλης φιλελληνίδος και επιστήθιας πρωθυπουργικής φίλης, της εκ Γερμανίας Αγγέλας.
Μπορεί σε μερικούς ο εθνικισμός και ο φασισμός να φαντάζουν «φρούτα» χωρίς αδιάκοπη ιστορική συνέχεια, αλλά ακόμη και όταν θεωρητικά ήταν αδρανείς, είχαν την παρουσία τους. Η «κοσμοπολίτικη» Ρόδος, που σήμερα τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά από τον τουρισμό της, έγινε το σκηνικό βίαιων συγκρούσεων στις 20 Ιουλίου του μακρινού 1980, λόγω δρομολόγησης τουριστικού σκάφους από και προς την Τουρκία. Τότε ο «Αττίλας» ήταν ακόμη νωπός και δημιουργούσε εύκολα αντιτουρκικό μένος, γι' αυτό είχαμε μολότοφ, οδοφράγματα και δακρυγόνα, δύο αστυνομικούς τραυματίες από κυνηγετική καραμπίνα (!) και δεκάδες τραυματίες διαδηλωτές. Μετά ήρθαν οι ωραίες λίρες (τα γρόσια ντε, στυλοβάτες της ελληνικής οικονομίας για τέσσερις αιώνες) και η άνθηση της «τουριστικής βιομηχανίας», συνεπακόλουθα δε και το καμάρι για τις τουρκικές (και άλλες) σημαίες των σκαφών που ελλιμενίζονται και λικνίζονται εκεί τα καλοκαίρια και όχι μόνον και ω χειμώνων…
Αποσπάσματα από ανακοίνωση για την ακύρωση παράστασης στο θέατρο του λόφου του Στρέφη: «Τα ΜΑΤ μάς περίμεναν με ρητές εντολές -όπως μας δήλωσαν- να μην επιτρέψουν να γίνει οποιαδήποτε εκδήλωση που δεν είχε την έγκριση του δήμου της Αθήνας (…) Ο δημόσιος χώρος αποτελεί νησίδα ελευθερίας για αυτές και αυτούς που τον χρησιμοποιούν καθημερινά. Για εκείνες και εκείνους για τους οποίους είναι σημείο συνάντησης, δημιουργίας και ζύμωσης μακριά από εμπορευματικές λογικές. Ανήκει σε αυτές και αυτούς που λιώνουν τον παγωμένο χρόνο και χώρο της μητρόπολης και τον κάνουν ζωή. Αντ’ αυτού, βιώνουμε την καταστολή της ελεύθερης έκφρασης στο δημόσιο χώρο, εκτός αν έχει εγκριθεί από τη δημοτική αρχή. Τι άλλο μπορεί να φέρει όμως συνειρμικά στο μυαλό αυτή η πρακτική, πέρα από τη λογοκρισία και το “γύψο“; Αυτό είναι ένα θέμα βαθιά πολιτικό που ζητάει άμεση απάντηση κοινωνική. Ο δήμος Αθηναίων όμως δεν είναι μόνος σ’ αυτόν τον κατήφορο. Ο Καμίνης δεν είναι τίποτα παραπάνω από άλλο ένα γρανάζι στο μηχανισμό καταστολής και ελέγχου των γειτονιών και των κινημάτων. Ουσιαστικά ο δήμος Αθηναίων ακολουθεί κατά γράμμα τις κεντρικές κυβερνητικές πολιτικές επιλογές όπου οτιδήποτε δεν αναπαράγει χρήμα καταστέλλεται. Μια ατζέντα που προωθεί “άρτο και θεάματα“ με χορηγούς τους μεγάλους κεφαλαιοκράτες και με σαφή σκοπό τη χειραγώγηση της κοινωνίας, που συμπιέζει τον πολιτισμό σε ιδρύματα εφοπλιστών και επιτίθεται σε ό,τι ελευθεριακό και αυτοοργανωμένο. Μια δυστοπική εικόνα ενός παρόντος που θα κάνουμε τα πάντα να αλλάξουμε και ενός μέλλοντος που αρνούμαστε να ζήσουμε. Και αυτό είναι ένα θέμα κοινωνικό που ζητάει άμεση απάντηση πολιτική. Τέλος, δεν μπορούμε να μην δηλώσουμε την απέχθειά μας για την εικόνα του υπέροχου υπαίθριου θεάτρου του λόφου του Στρέφη τη στιγμή που αποχωρούν οι θίασοί μας, κουβαλώντας τα κοστούμια και τα σκηνικά, για να πάρουν τη θέση τους τα ΜΑΤ κουβαλώντας τις ασπίδες και τα όπλα τους. Και αυτό είναι ένα θέμα αισθητικό που μας κάνει και ξερνάμε. Εμείς πιστεύουμε πως τα θέατρα ανήκουν στους θιάσους, όπως η γη στους καλλιεργητές της και τα εργοστάσια στους εργάτες τους και δηλώνουμε πως θα συνεχίσουμε να κάνουμε το θέατρο που πρεσβεύουμε, στο δημόσιο χώρο και στις κινηματικές εκδηλώσεις, κόντρα σε αφεντικά, καταστολή, κεφάλαιο. Πάντα με αγάπη για την τέχνη μας, συντροφικά, ενωτικά, με όπλο την αλληλεγγύη και τον αλληλοσεβασμό, μέχρι να φτιάξουμε την κοινωνία στην οποία κάθε γειτονιά θα έχει ένα θέατρο στην πλατεία της και κάθε παρέα θα φτιάχνει και θα μοιράζεται με τους άλλους την τέχνη της, πέρα από ειδικούς και αυθεντίες, χωρίς την άδεια κανενός» («Buffonata» – «Τσιριτσάντσουλες»).
Κοκκινοσκουφίτσα
