Το Σεπτέμβρη του 2010 ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ο νόμος 3877 που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα και έχει μετατρέψει τον ΕΛΓΑ σε ένα φορομπηχτικό μηχανισμό, μοναδικό έσοδο του οποίου είναι οι μεγάλες ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλουν οι αγρότες, μέσω της ενιαίας δήλωσης καλλιέργειας. Από αυτό το χαράτσι των αγροτών πληρώνονται οι μισθοί των υπαλλήλων και τα λειτουργικά έξοδα αυτού του φορομπηχτικού μηχανισμού. Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΛΓΑ, τα έσοδα από τις ασφαλιστικές εισφορές και από τα τέλη εκτίμησης ζημιών, που τα καταβάλλουν επίσης οι αγρότες, ανήλθαν το 2012 σε 157,63 εκατ. ευρώ, το 2013 σε 170,73 εκατ. ευρώ, το 2014 σε 175,63 εκατ. ευρώ και το 2015 σε 175,99 εκατ. ευρώ.
Μέχρι την ψήφιση του νόμου 3877/2010, ο ΕΛΓΑ αποζημίωνε πάντα μικρές ζημιές, αν η ζημιά που είχε προκληθεί σε ένα αγροτεμάχιο ανήρχετο στο 20% της εμπορικής αξίας της παραγωγής του συγκεκριμένου αγροτεμαχίου, με βάση τα τιμολόγια και όχι τη συνολική παραγωγή όλων των αγροτεμαχίων. Πρέπει να σημειώσουμε ότι ο ΕΛΓΑ δεν αποζημίωνε για όλα τα αίτια ζημιάς, ενώ αποζημίωνε μόνο την τρέχουσα παραγωγή και όχι τη ζημιά στο φυτικό και ζωικό κεφάλαιο, στις εγκαταστάσεις και στα αποθηκευμένα αγροτικά προϊόντα και αγροτικά εφόδια. Ετσι, με το παλαιό σύστημα αποζημίωσης, στην καλύτερη περίπτωση ένας αγρότης θα έπαιρνε μέχρι το 80% της εμπορικής αξίας της καταστραφείσας παραγωγής του.
Ηταν λοιπόν ψεύτικος ο ισχυρισμός ότι οι αγρότες μέσω του ΕΛΓΑ ενίσχυαν το εισόδημά τους. Τώρα, βέβαια, μετά την ψήφιση του νόμου 3877/2010, η κατάσταση για τους αγρότες επιδεινώθηκε.
υ Οι ασφαλιστικές εισφορές καταβάλλονται με βάση μια προσδοκώμενη στρεμματική απόδοση, το συνολικό αριθμό των καλλιεργούμενων στρεμμάτων και το μέσο όρο της εμπορικής τιμής της τελευταίας τριετίας. Ετσι, έχουμε μια ασφαλιζόμενη αξία μιας αναμενόμενης παραγωγής και το 4% αυτής καταβάλλεται από τον αγρότη ως ασφαλιστική εισφορά.
υ Ο αγρότης αποζημιώνεται μόνο στην περίπτωση που η ζημιά που προκλήθηκε είναι τουλάχιστον 20% της συνολικής αξίας της παραγωγής του και όχι του συγκεκριμένου αγροτεμαχίου στο οποίο προκλήθηκε ζημιά. Αυτό έχει μεγάλη σημασία και το τονίζουμε ιδιαίτερα, γιατί στην Ελλάδα ο αγροτικός κλήρος δεν είναι μόνο μικρός, αλλά είναι και πολυτεμαχισμένος.
Τη διάταξη του νόμου 3877/ 2010, σύμφωνα με την οποία ο αγρότης θα αποζημιώνεται όταν η ζημιά θα είναι μεγαλύτερη από το 20% της συνολικής παραγωγής του, την εισήγαγε πρώτος ο τότε υπουργός Γεωργίας της κυβέρνησης Σημίτη Στ. Τζουμάκας σε νομοσχέδιο που είχε συντάξει και δημοσιοποιήσει τον Ιούλη του 1998. Παραδεχόταν μάλιστα με κυνισμό στην εισηγητική έκθεση αυτού του νομοσχέδιου, ότι ο ΕΛΓΑ θα έχει τεράστιο όφελος γιατί θα δίνει λιγότερες αποζημιώσεις!
Οι Κομισάριοι και οι υπουργοί Γεωργίας των κρατών της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι πολύ σφιχτοί απέναντι στην αγροτική οικονομία και στους αγρότες, με το πρόσχημα ότι αυτές οι αποζημιώσεις νοθεύουν τον ανταγωνισμό. Αντίθετα, η χρηματοδότηση στο μεγάλο κεφάλαιο από τις κυβερνήσεις των κρατών για τις λεγόμενες επενδύσεις… δεν νοθεύουν τον ανταγωνισμό!
Οι αγρότες, λοιπόν, και ιδιαίτερα οι φτωχοί, δεν πλήττονται μόνο από τις πολύ χαμηλές τιμές των αγροτικών προϊόντων-εμπορευμάτων, τις υψηλές τιμές των γεωργικών εφοδίων και τον τραπεζικό δανεισμό. Πλήττονται και από το χαράτσωμα του ΕΛΓΑ.
