Στο Ζ’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών γράφτηκε την περασμένη Τρίτη (13/03), ο επίλογος της ιλαροτραγικής ποινικής δίωξης των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ, Αθηνάς Αλεξανδρή και Βανέσσας Πεντογάλου, και του πρώην μέλους της Ε.Γ. της ΠΟΣΔΕΠ, Παναγιώτη Σωτήρη. Οι τρεις διωκόμενοι κατηγορούνταν για το αδίκημα του άρθρου 325 Π.Κ., αυτό της παράνομης κατακράτησης. Οπως ήταν αναμενόμενο, το αφήγημα που είχε δημιουργήσει ο πρώην πρύτανης Θ. Φορτσάκης κατέρρευσε και οι τρεις διωκόμενοι αθωώθηκαν!
Πιο συγκεκριμένα, ουδεμία έκπληξη προκάλεσε η ηχηρή απουσία του υποκινητή της δίωξης Θ. Φορτσάκη, που διαπιστώθηκε κατά την ανάγνωση του καταλόγου των μαρτύρων. Ωστόσο, οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον πρώην πρύτανη, που εδέησε να μας ενημερώσει -δι’ αντιπροσώπου- πως δε δύναται να παραστεί στη δίκη, λόγω ανυπέρβλητου κωλύματος. Μάλιστα, με τη δήλωσή του πως αφενός παραιτείται από οποιοδήποτε δικαίωμα παράστασης πολιτικής αγωγής (εφόσον υπήρχε) και αφετέρου πως δεν επιθυμεί την ποινική δίωξη των κατηγορουμένων, κατάφερε να προκαλέσει μειδίαμα σε όλους τους παριστάμενους στην αίθουσα. Η απουσία του τέως πρύτανη «απλοποίησε» τη διαδικασία καθώς το ήδη σαθρό κατηγορητήριο απώλεσε και το μοναδικό τρόπον τινά έρεισμα, καθώς στηριζόταν μόνο στη δική του εκδοχή, η οποία βρισκόταν σε πλήρη διάσταση με τα πραγματικά περιστατικά, όπως αποδείχθηκε στο ακροατήριο.
Κατά την αποδεικτική διαδικασία, οι μαρτυρίες δεν άφησαν περιθώρια παρερμηνειών όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά. Ενδεικτικά, θα σταχυολογήσουμε τα πιο σημαντικά στοιχεία που οδήγησαν στην αθώωση των τριών διωκόμενων. Μεταξύ των καταθέσεων των τριών μαρτύρων, Κωνσταντίνου Σκορδούλη (μέλος ΔΕΠ), Ευστάθιου Κατσιφά (ΕΔΙΠ) και Μιχαήλ Σπουρδαλάκη (Κοσμήτορα των τμημάτων Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών) υπήρξε πλήρης ταύτιση, ως προς την αφήγηση των γεγονότων. Εν πρώτοις, σημείωσαν και οι τρεις το αξιοσημείωτο της Συγκλήτου της 30ης Οκτώβρη του 2014, που ήταν η παρουσία καμερών και τηλεοπτικών συνεργείων. Επιβεβαίωσαν και οι τρεις πως παρά το γεγονός πως ο τότε πρύτανης διερρήγνυε τα ιμάτιά του, προκειμένου να αποχωρήσουν όλοι όσοι «δεν παρίσταντο νομίμως» κατά τα λεγόμενά του, κοινώς φοιτητές και διοικητικοί υπάλληλοι, ουδέν πρόβλημα φαίνεται να είχε με τα τηλεοπτικά συνεργεία. Αν συνυπολογιστεί και το γεγονός πως ανέκαθεν στη Σύγκλητο παρενέβαιναν σύλλογοι φοιτητών και διοικητικών υπαλλήλων προκειμένου να εκθέσουν τα προβλήματά τους, εν αντιθέσει με την πρωτάκουστη παρουσία τηλεοπτικών καναλιών, συνάγεται αβίαστα το συμπέρασμα πως ο τότε πρύτανης επιχείρησε –και κατάφερε εν μέρει- να στήσει ένα ιδιότυπο τηλεοπτικό σόου.
Συν τοις άλλοις, όσον αφορά το αμιγώς ποινικό σκέλος της υπόθεσης, όλοι οι μάρτυρες κατέθεσαν πως όχι μόνο υπήρχαν δύο θύρες στην αίθουσα, αλλά επιπλέον ότι ουδέποτε φράχθηκε κάποια εξ αυτών. Ως εκ τούτου, η έξοδος από την αίθουσα ήταν δυνατή και σαφώς δεν υπήρξε καταναγκασμός ή περιστολή της ελευθερίας κινήσεως του πρώην πρύτανη. Στο προαναφερθέν συνηγορεί και το γεγονός πως αφενός κανείς από τους μάρτυρες αισθάνθηκε ότι παρεμποδίζεται η έξοδός του και αφετέρου πως αν είχε κλειδωθεί κάποια πόρτα –όπως καταγγελόταν- θα έπρεπε να είχε διενεργηθεί Ενορκη Διοικητική Εξέταση κατά των θυρωρών, που ουδέποτε συνέβη. Κατά τους μάρτυρες, η μοναδική επαφή που είχε ο Φορτσάκης με τους «παρανόμως παρευρισκόμενους» -κατά τον ίδιο- ήταν σε επίπεδο λεκτικών αντεγκλήσεων και σε καμία των περιπτώσεων δε βεβαιώθηκε με κανέναν τρόπο σωματική επενέργεια δυνατή να αποστερήσει την προσωπική ελευθερία του Φορτσάκη. Συνεπώς, καθίσταται σαφές πως δε στοιχειοθετείται το αδίκημα της παράνομης κατακράτησης.
Τα προαναφερθέντα επιβεβαίωσε τόσο η συνήγορος υπεράσπισης όσο και οι αθωωθέντες κατηγορούμενοι. Επιπροσθέτως, όλοι οι κατηγορούμενοι τόνισαν, αναφερόμενοι και σε άλλα περιστατικά, πως πρόκειται για μία καθαρά ρεβανσιστική, συνδικαλιστική δίωξη. Και οι τρεις είχαν ενεργό συμμετοχή και δράση στα συνδικαλιστικά τους όργανα και αυτή ήταν η αιτία για την οποία διώχθηκαν, καθώς αντιτίθεντο στα σχέδια του Φορτσάκη και κατήγγειλαν τις αυθαιρεσίες του (ενδεικτικά θα αναφέρουμε το κλείδωμα του κεντρικού κτιρίου στις 13/10/2014 και την απαγόρευση εισόδου στη Σύγκλητο της Αθηνάς Αλεξανδρή, μέλους της Συγκλήτου ως εκπροσώπου των εργαζομένων). Οπως σημείωσε και η συνήγορος των διωκόμενων, πρόκειται για μία συνήθη τακτική, που αποσκοπεί μεταξύ άλλων και στην οικονομική εξόντωση των συνδικαλιστών. Τέλος, χρήζει αναφοράς και η παρατήρηση της συνηγόρου όσον αφορά την αντινομία μεταξύ της αναληθούς, ένορκης κατάθεσης του Φορτσάκη, με την ιδιότητά του ως καθηγητή Νομικής.
Κατόπιν τούτων, η πρόεδρος –υιοθετώντας την πρόταση του εισαγγελέα- κήρυξε αθώους τους κατηγορούμενους. Πράττοντας το αυτονόητο, η πρόεδρος τερμάτισε επιτέλους τη φαρσοκωμωδία με τη δίωξη των διοικητικών υπαλλήλων. Και γράφουμε επιτέλους, γιατί πρόκειται για μία υπόθεση, η οποία σε καμία των περιπτώσεων δε θα έπρεπε να έχει φτάσει στο ακροατήριο. Με μοναδικό έρεισμα την αναληθή κατάθεση του πρώην πρύτανη και με πλήθος άλλων καταθέσεων που κατέρριπταν τους ισχυρισμούς του, η υπόθεση θα έπρεπε να είχε τεθεί στο αρχείο ήδη από την προδικασία. Σύρθηκαν τρεις άνθρωποι σε μία ποινική διαδικασία με μόνο κίνητρο τη συνδικαλιστική τους δράση. Σε κάθε περίπτωση, το τηλεοπτικό σόου του Φορτσάκη είχε μεταδοθεί από πλήθος καναλιών κάνοντας λόγο για «κέντρα ανομίας» και μάλιστα ο ίδιος ο Φορτσάκης είχε δεχθεί συγχαρητήρια από τον Λοβέρδο και λοιπά ευηπόληπτα μέλη των μνημονιακών κυβερνήσεων. Τώρα, που αποδείχθηκε ότι το παραμύθι δεν είχε δράκο, περιμένουμε από όλους αυτούς τους «ευαίσθητους» να ποιήσουν την νήσσαν.
