Η «ασφάλεια» είναι το αγαπημένο σλόγκαν των απανταχού της Γης αντιδραστικών. Επισείοντας φανταστικούς εχθρούς, διογκώνοντας πραγματικά περιστατικά, δημιουργούν έναν εφιάλτη που τρυπώνει στο φαντασιακό, παραλύει σκέψεις, διαλύει συνειδήσεις, δημιουργεί «κοπάδια» που τρέχουν να βρουν καταφύγιο στη… στοργική αγκαλιά «του νόμου και της τάξης». Την ίδια στιγμή, η οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια που δημιουργεί ο καπιταλισμός, η ανεργία, η φτώχεια, οι επισφαλείς θέσεις εργασίας, περνά «στο ντούκου». Παρουσιάζεται περίπου σαν φυσικό φαινόμενο.
Η ΝΔ κυρίως και το ΠΑΣΟΚ δευτερευόντως «έπαιζαν» πολύ τελευταία με το ζήτημα της «ασφάλειας», με τον γνωστό γκεμπελίστικο τρόπο. Και κατηγορούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν κάνει τίποτα ενάντια στους «ανόμους», διότι συνδέεται από παλιά με συντροφικές σχέσεις μαζί τους. Οπότε κρίθηκε επιβεβλημένο να «παίξει» και η κυβέρνηση σ' αυτό το γήπεδο. Με το δικό της τρόπο. Ο Τσίπρας πήγε να εγκαινιάσει το νέο μπατσομέγαρο στη Φυλή, δράττοντας την ευκαιρία να εκφωνήσει έναν «δεκάρικο» περί «ασφάλειας και δημοκρατίας», χωρίς να παραλείψει να μοιράσει συγχαρητήρια στη μπατσαρία, που αποτελείται από «ανθρώπους με υψηλή αίσθηση καθήκοντος και με επαγγελματισμό, που ενεργούν καθημερινά για τη διαφύλαξη της ασφάλειας των πολιτών» και στην πολιτική της ηγεσία, επί των ημερών της οποίας «έχουμε αυτές τις πολύ σημαντικές επιτυχίες».
Επειδή τα λόγια σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν αρκούν, οργανώθηκε και μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση για την εκκένωση (χαράματα, για να μη χαλάσει η παράδοση) τριών καταλήψεων, οι οποίες -σύμφωνα και με τις καταγγελίες της ΝΔ- αποτελούσαν «άντρα ανομίας» και «εστίες υπόθαλψης εγκληματικών στοιχείων και οργάνωσης εγκληματικών πράξεων». Στη μία από τις καταλήψεις βρήκαν μέσα και ανθρώπους, τους οποίους -φυσικά- συνέλαβαν και τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί, κατά το κοινώς λεγόμενο.
«Υπάρχει μια άλλη αντίληψη, που δεν βασίζεται στην καταστολή, δεν έχουμε τον πολίτη απέναντί μας, αλλά θέλουμε να είμαστε δίπλα του, εκεί που αισθάνεται ότι πρέπει ο αστυνομικός να είναι δίπλα του». Και για να δείξει ότι το εννοεί, ξαμόλυσε τα ΜΑΤ να λιανίσουν διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, την περασμένη Τετάρτη. Αφού έριξαν «το ξύλο της αρκούδας» σε διαδηλωτές που δεν είχαν ούτε στοιχειώδεις τρόπους άμυνας, συνέλαβαν και τρεις απ' αυτούς, τους οποίους παρέπεμψαν στο αυτόφωρο για τα περαιτέρω.
Τα ΜΑΤ έδειξαν «ιδιαίτερο ζήλο» έγραψαν οι εφημερίδες. Δε δίστασαν να χτυπήσουν και να τραυματίσουν ακόμα και έναν φωτορεπόρτερ. Συνηθισμένα πράγματα. Η εντολή ήταν σαφής: τσακίστε τους στο ξύλο, πιάστε και μερικούς, μπας και την επόμενη φορά είναι λιγότεροι. Δεν πρέπει να τους βρίσκουμε μπροστά μας κάθε Τετάρτη. Εχουμε αναλάβει υποχρεώσεις απέναντι στους δανειστές, οι πλειστηριασμοί έχουν αναχθεί σε μείζον προαπαιτούμενο για την τελευταία αξιολόγηση, πρέπει να καθαρίσουμε κάθε εστία αντίστασης. Γι' αυτό, άλλωστε, φτιάξαμε τον σχετικό νόμο.
Διοίκηση του κράτους χωρίς κρατική καταστολή δε γίνεται. Οπου αναπτύσσονται εστίες αντίστασης, μικρές ή μεγαλύτερες, θα πρέπει να σβήνονται με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει το κράτος: με το μονοπώλιο της βίας.
