παρόν και μέλλον: σκότος πηχτό
Ηταν 24 Φλεβάρη του 1948 όταν έφτανε στην Αθήνα ο αμερικανός στρατηγός Βαν Φλιτ, για «να βοηθήσει τις κυβερνητικές δυνάμεις στην αντιμετώπιση των ανταρτών». Κι εκείνες, δουλικές όπως πάντα, τον προσκύνησαν και του είπαν «στρατηγέ ιδού ο στρατός σας».
Μη ξεχάσουμε (μύξαι χάσουμε): Τη Δευτέρα (26 Φλεβάρη) κλείνει τα 64 χρόνια του ο κουμπάρος του Βούδα της Ραφήνας, ο πολυχρονεμένος σουλτάνος της γείτονος, ο εκκαθαριστής δικαίων τε και αδίκων.
Με την προσήκουσα επισημότητα και με παρελάσεις (ποια κατάργηση ρε;) σε όλη τη χώρα, απουσία των πεφωτισμένων πολιτικών ταγών του έθνους και όχι μόνον και ω χειμώνων, εορτάσθηκε το καρναβάλι εις την μακάρια Μπανανία. Καθιστώντας και πάλι επίκαιρη την έτσι κι αλλιώς διαχρονική Κεφαλογιάννειο ρήση «είμαστε όλοι καραγκιόζηδες».
Ανεβασμένη σ' ένα πολεμικό-καρναβαλικό άρμα η λαϊκή μούσα, γράφει δίστιχα και τετράστιχα σε απλή, μπερδεμένη γλώσσα και τα πετάει ως ξεχασμένες σερπαντίνες και κομφετί:
Πέρασαν οι αποκριές, πάει το καρναβάλι
και ο ερίδματος γυρνά πάντα στο ίδιο χάλι.
Ούτε μεταμφιέστηκε. Αλλά και τι πειράζει;
Αν είσαι πάντα μασκαράς καθόλου δεν σε νοιάζει.
Τέτοια ανεξάντλητη συλλογή κι ούτε μία στολή δεν έβαλε ο Πάνος! Ούτε ένα τζάκετ ο Αλέξης! Ούτε ένα ντεκολτέ ή μια μαντίλα η Μπέτυ! Ούτε ένα φωσφοριζέ συνολάκι η Ζωή! Μα να μη δίνουν το καλό παράδειγμα στο ποίμνιο;
Κι ύστερα ήρθε η Σάρα, Κωστή. Κι ύστερα ήρθε η σαρακοστή. Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Και οι χριστιανοί νηστεύουν, όπως άλλωστε όλο το χρόνο πια, πρόθυμοι σε νηστείες και στερήσεις για να έχουν τα πάντα οι πεφωτισμένοι ηγέτες και να μη δυσαρεστηθούν.
«Αιώνες δεν απόστασες να γέρνεις σαν το νωθρό το βόδι στο ζυγό / να σου θερίζουν άλλοι ό,τι εσύ σπέρνεις, αργούς να τρέφεις στάζοντας ιδρό; / Να χύνεις αίμα αυτούς για να πλουταίνεις, να τους υψώνεις σκύβοντας στη γη / κι εσύ να λαχταράς, να μη χορταίνεις και το πικρό σου το ξερό ψωμί (Κ. Χατζόπουλος – «Ενα παραμύθι»).
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι μισθοφόροι του κεφαλαίου αλλά –περισσότερο- οι άμισθοι υπηρέτες και χειροκροτητές του. Οι εθελοντές γενίτσαροι, οι «πλανημένες» μάζες, ανέκαθεν πλανημένες, αφημένες, αδιάφορες και με μια μεταφυσική αγάπη προς ό,τι τους προξενεί βλάβη και βολική αφορμή να τα φορτώνουν όλα εκεί…
Ποιος είδε τέτοιο πόλεμο, να πολεμούν τα λόγια
ώσπου στο τέλος να γενούν χάντρες για κομπολόγια.
Φεύγει ο κουτσοφλέβαρος και έρχεται ο Μάρτης
ζέστη, φαΐ δεν έχουμε, μα έχουμε «Novartis».
Επανέρχεται η αναπάντητη απορία: γιατί λέγεται «δήμος Αθηναίων» κι όχι Αθήνας, όπως οι άλλοι λέγονται Θεσσαλονίκης, Κοζάνης και όχι Θεσσαλονικέων ή Κοζανιτών. Λαοκρατία έχετε εκεί;
Εχει πάντως μια μανία με τους «αυτοαποκαλούμενους αναρχικούς» ο αυτοαποκαλούμενος «Ριζοσπάστης», εφημερίδα του αυτοαποκαλούμενου «κομμουνιστικού» κόμματος που απευθύνεται σε μερίδα αυτοαποκαλούμενων «αριστερών» και επαγγέλλεται την αυτοαποκαλούμενη «επαναστατική ανατροπή» του πολιτικού σκηνικού!…
«Οι άνθρωποι δείχνουν αυξανόμενο πάθος για τα υποκειμενικά πράγματα κι έχουν χάσει κάθε έννοια σύνδεσης μεταξύ της προσωπικής τους ζωής και της ευρύτερης κοινωνίας. Η προσωπική εμπειρία και μόνο δίνει νόημα στη ζωή τους και θεωρούν την προσωπική ζωή σαν ένα τελείως υποκειμενικό φαινόμενο που έχει έννοια μόνο για το άτομο» (Eli Zaretsky – «Καπιταλισμός, οικογένεια και προσωπική ζωή»).
Κάποια (ακρο)δεξιά και φιλο-μιλιταριστικά μέσα «ενημέρωσης» διοχέτευσαν την «είδηση» ρίχνοντας λάδι στη φωτιά, κάποιοι πρόθυμοι «τσίμπησαν» και το όργιο της παραπληροφόρησης για τουρκική άσκηση στον Εβρο απλώθηκε έντεχνα και ενορχηστρωμένα. Μόνο που η άσκηση έγινε στα τουρκοβουλγαρικά σύνορα. Και όχι στον Εβρο, αλλά λίγο πιο μακριά και σε λίμνη…
Ο πλάτανος θέλει νερό κι η λεύκα θέλει αγέρα
και οι φασίστες τις κλοτσιές δέκα φορές τη μέρα.
Υπουργός άνευ αρτοφυλακείου γίνεται; Δεν γίνεται. Ναι, βέβαια, καταλαβαίνουμε, η δέουσα εξασφάλιση για τα γεράματα.
Κοκκινοσκουφίτσα
