Και πολύ άργησε. Τον περιμέναμε πιο πριν τον Φίλη ν΄αφήσει μπηχτές για το ταξίδι Τσίπρα στην Ουάσιγκτον, καθώς το σκέλος με τον εκσυγχρονισμό των F-16 περιλαμβάνει και… άφθονο Καμμένο (η λατρεία του Φίλη ως γνωστόν). Φαίνεται πως περίμενε να ξεθυμάνει ο θόρυβος της αντιπολίτευσης, για να παίξει σόλο (χρόνια στο κουρμπέτι του φραξιονισμού και της προπαγάνδας, αυτά τα ζητήματα τα παίζει στα δάχτυλα ο Φίλης). Τι είπε; Τα αναμενόμενα. Εθεσε καταρχάς ένα ζήτημα ουσίας («δίνουμε 2,4 εκατ. δολάρια, την ώρα που δεν έχουμε ανταλλακτικά για τα ασθενοφόρα και τα πυροσβεστικά») και μετά ένα ζήτημα λειτουργίας κυβέρνησης-κοινοβουλευτικής ομάδας-κόμματος («όλα αυτά πρέπει να τα κουβεντιάσουμε, γιατί δεν είναι και εύκολη απόφαση»).
Με τη βεβαιότητα ότι οι δηλώσεις Φίλη είχαν εξασφαλισμένη την προβολή, το Μαξίμου έβαλε μπροστά τον Βίτσα (και όχι τον Καμμένο, που δεν έχει κανένα κύρος στο συριζαϊκό ακροατήριο), που χρησιμοποίησε ασυνήθιστα γι' αυτόν σκληρό λόγο: «Εχω αντίθετη άποψη. Οι δηλώσεις Φίλη αποτελούν ένα μείγμα άγνοιας που δεν θα έπρεπε να υπάρχει». Μάλιστα, για να γίνει πιο πιστευτός, ο Βίτσας έβγαλε από την κωλότσεπη και ένα επιχείρημα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν χρησιμοποιήσει οι Τσιπροκαμμένοι. Ισχυρίστηκε ότι από τη συμφωνία θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στην Ελλάδα, διότι μέρος της αναβάθμισης των αεροσκαφών θα γίνει από την ΕΑΒ. Αλήθεια, γιατί δεν είπε κάτι τέτοιο ο Τσίπρας, όταν άκουσε τον Τραμπ να λέει ότι η συμφωνία είναι ύψους 2,4 δισ. ευρώ και θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας στην Αμερική;
Η «κόντρα» είχε και συνέχεια, επί εδάφους Βουλής. Το Μαξίμου έστειλε τον Βίτσα (και όχι τον Καμμένο) στη συνεδρίαση της Επιτροπής Εθνικής Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων (προς μεγάλη απογοήτευση του Μπουμπούκου, που είχε «οπλίσει» και περίμενε σε θέση «επί σκοπόν»). Αλλά προς απογοήτευση και του Φίλη, που θα ήθελε να έχει απέναντί του τον… αγαπημένο του Καμμένο και όχι τον Βίτσα. Αυτό δεν τον εμπόδισε, πάντως, ούτε να ειρωνευτεί τον Βίτσα («χαίρομαι που μας βοηθάτε να βγούμε από το πέλαγος της άγνοιας», του είπε), υποβάλλοντάς του τρία ερωτήματα: πρώτο, πότε θα ενημερωθεί η Βουλή για το περιεχόμενο της σύμβασης, δεύτερο, αν θα υπάρξει νομοθετική ρύθμιση για το ζήτημα των αντισταθμιστικών ωφελημάτων και τρίτο, αν υπάρχει γενικότερη μελέτη της ηγεσίας του στρατεύματος, όχι μόνο για τα F-16, αλλά συνολικά για τις πολεμικές παραγγελίες που πρέπει να γίνουν για να εξασφαλιστεί η ισορροπία στο Αιγαίο.
Toν Φίλη ακολούθησαν (σε εμφανώς χαμηλότερους τόνους) οι Ξυδάκης-Δρίτσας, που αντιλήφθηκαν ότι δεν πρέπει να τον αφήσουν να εισπράττει όλη τη «δόξα». Βλέπετε, είναι και αυτοί δύο από τους εξοβελισθέντες του ανασχηματισμού. Ο Ξυδάκης είπε ότι η συμφωνία πρέπει να είναι «υποδειγματικής πολιτικής διαχείρισης από την κυβέρνηση» και πρότεινε να μην συνυπολογίζονται οι πολεμικές δαπάνες στο έλλειμμα (την τρόικα δεν την ρώτησε, φυσικά), ενώ ο Δρίτσας είπε ότι «δικαιώθηκε έπειτα από χρόνια η πεισματική απαίτηση της Αριστεράς για την αναβάθμιση του ρόλου του Κοινοβουλίου στα εξοπλιστικά» και… οραματίστηκε μια «Επιτροπή υψηλού κύρους και επάρκειας, ώστε να την τρέμουν οι εκάστοτε υπουργοί Αμυνας και Εξωτερικών»!
Επανερχόμενοι στον Φίλη και στην «κόντρα» του με το Μαξίμου, πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτή δεν εγκυμονεί κινδύνους για την κυβέρνηση. Πρόκειται για τα συνήθη φραξιονιστικά παιχνιδάκια. Ο Φίλης, ξωπεταγμένος από το υπουργείο Παιδείας κατ΄απαίτηση των δεσποτάδων, που είχαν τη στήριξη του Καμμένου, έχει όλη την άνεση να χτίζει το προφίλ του ανθρώπου που αποτελεί «τη συνείδηση του ΣΥΡΙΖΑ». Και ό,τι ήθελε προκύψει στο μέλλον. Ακόμα και αν δεν έχει τα φόντα να διεκδικήσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αυτοαναδεικνυόμενος σε πόλο διαμαρτυρίας, ο οποίος μιλά για την «ψυχή της παράταξης», επιδεικνύοντας παράλληλα την απαιτούμενη πειθαρχία στη Βουλή, ενισχύει την προσωπική του θέση. Και είναι ο μόνος που το κάνει, καθώς ο μεν Τσακαλώτος είναι υπουργός (και τι υπουργός!), ο Δρίτσας έχει μουγκαθεί γενικώς, ενώ ο Ξυδάκης δεν «μετράει» στο κομματικό ακροατήριο. Ετσι, έχουμε το φαινομενικά παράδοξο, η φράξια των 53+ να μην εκφράζεται από τα δικά της ηγετικά στελέχη, αλλά από κάποιον που μέχρι πρότινος ανήκε στη φράξια των «προεδρικών».
Προς το παρόν, δεν υπάρχει κάτι που να ανησυχήσει τους Τσιπραίους σε ό,τι αφορά την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πολιτικά, όμως, ο Φίλης αρχίζει και γίνεται ενοχλητικός, καθώς τους χαλάει την προπαγάνδα. Γι' αυτό και έβαλαν τον Βίτσα να του απαντήσει, καθώς αμφότεροι προέρχονται από την ίδια πολιτική μήτρα, ενώ ο Βίτσας, ως πρώην γραμματέας, διατηρεί προσβάσεις και κύρος στον μικρό κομματικό μηχανισμό που διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη, οι πιο ψύχραιμοι (ή πιο κυνικοί) μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μην ποντάρουν στο «ουδέν κακόν αμιγές καλού».
Στο «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ του Σημίτη υπήρχε ως συμπλήρωμα το «λαϊκό-πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ του Ακη, που λειτουργούσε σαν αμορτισέρ για την απορρόφηση των κοινωνικών κραδασμών. Ο Κοτσακάς, ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, που ήταν ο οργανωτικός εγκέφαλος του «λαϊκού-πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ (ο Ακης, ως γνωστόν, ήταν απασχολημένος με τα… υπουργικά του καθήκοντα), ίσως να έχει εξηγήσει στους Τσιπραίους ότι αν δεν υπήρχε ο Φίλης, ενδεχομένως να έπρεπε να τον έχουν εφεύρει. Αλλωστε, αν μετά τον επόμενο ανασχηματισμό ο Φίλης ξαναβρεθεί στην κυβέρνηση, θα ησυχάσει.
