Η τελευταία προσπάθεια

«Εχουμε χαράξει αυτόνομη πορεία και στρατηγική, ας το καταλάβουν. Δεν είμαστε συμπλήρωμα κανενός, θα πρωταγωνιστήσουμε και πάλι στην πολιτική ζωή του τόπου». Αστραψε και βρόντηξε η Φώφη από το βήμα του Βελλίδειου στη Θεσσαλονίκη, όπου πήγε να μιλήσει δυο μέρες μετά από τον Τσίπρα και πέντε μέρες πριν από τον Μητσοτάκη. Ο μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ φρόντισε να της οργανώσει μια εκδήλωση «όπως παλιά» (δε θέλεις και πολύ κόσμο για να γεμίσεις ένα συνεδριακό κέντρο), για να δώσει αέρα στην υποψηφιότητά της. Και η Φώφη, που τυπικά πήγε στη ΔΕΘ ως πρόεδρος της ΔΗΣΥ, έκανε την πρώτη προεκλογική της ομιλία, για να κόψει τον αέρα των ανταγωνιστών της.
 
Τους δέκα έφτασαν οι υποψήφιοι για την αρχηγία του νέου κόμματος (που κανείς δεν ξέρει ακόμα αν θα είναι ενιαίο κόμμα ή πολυκομματική συμμαχία). Απ' αυτούς, οι τρεις φαίνεται να ξεχωρίζουν: Γεννηματά, Καμίνης, Θεοδωράκης. Και δεν το λέμε βάσει των πρώτων γκάλοπ που δημοσιεύτηκαν, με στόχο να φτιάξουν κλίμα, όσο βάσει της δημόσιας εικόνας τους, της στήριξής τους από τα αστικά ΜΜΕ και του μηχανισμού στήριξης που διαθέτουν. Μανιάτης, Κωνσταντινόπουλος και Ανδρουλάκης θα πρέπει να ξεπεράσουν τη Φώφη για να έχουν ελπίδες νίκης, ο Ραγκούσης «εκτίθεται»  γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα τον έτρωγε το σκοτάδι,  ενώ οι Πόντας (ΕΔΕΜ), Γάτσιος (πρώην εταίρος του Αλέκου Παπαδόπουλου, με τον οποίο τσακώθηκαν προτού προλάβουν να φτιάξουν το… Δημοκρατικό Κόμμα) και Τζιώτης (που πέρασε ένα φεγγάρι και από την ομάδα των επικοινωνιολόγων του Τσίπρα), απλά συμπληρώνουν την ιλαρή δεκάδα.
 
Εχουν ελπίδα όλοι αυτοί μαζί να πλησιάσουν ή και να ξεπεράσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, πυροδοτώντας την επιστροφή του στα προ 2012 εκλογικά ποσοστά (δηλαδή, πριν γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ); Για να μπορέσει να τεθεί αυτό το ερώτημα, θα πρέπει προηγουμένως να υλοποιηθεί το «όλοι μαζί». Κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Εδώ τσακώνονται για ασήμαντα πράγματα. Φώφη και Σταύρος, που κάθονταν δίπλα-δίπλα στην ομιλία του Μακρόν στην Πνύκα, καυγάδισαν σε ακρόαση πολλών για το αν η 5η του Νοέμβρη είναι κατάλληλη ημερομηνία για τον δεύτερο γύρο των εκλογών, με τον Θεοδωράκη να υποστηρίζει ότι ο διεθνής Μαραθώνιος της Αθήνας που θα γίνει εκείνη τη μέρα θα δημιουργήσει εμπόδια στην προσέλευση των ψηφοφόρων και τη Γεννηματά να απαντά ότι δεν τρέχει τίποτα.
 
Οπως αντιλαμβάνεστε, ακόμα και ο Μαραθώνιος αποτελεί εμπόδιο για τους χίπστερ του Ποταμιού, πολλοί από τους οποίους θα πάρουν μέρος. Σκεφτείτε τι εμπόδιο θα είναι το να αναγκαστούν να πάνε να σταθούν στην ουρά για να ψηφίσουν και να βλέπουν (οποία αηδία!) δίπλα τους τον πασόκο ταξιτζή με τις ιδρωμένες μασχάλες και τη νοικοκυρά με τα ροζιασμένα χέρια! Γι' αυτό ο Θεοδωράκης θέλει οπωσδήποτε ηλεκτρονική ψηφοφορία. Οπως στη Γιουροβίζιον και στο Σαρβάιβορ. Οι πασόκοι, μετά την αρχική άρνηση, έκαναν έναν ελιγμό που έφερε σε δύσκολη θέση την επιτροπή Αλιβιζάτου: εντάξει, ηλεκτρονική ψηφοφορία, αλλά τον κωδικό για να μπει κάποιος και να ψηφίσει θα τον παίρνει με αυτοπρόσωπη παρουσία τις προηγούμενες μέρες. Ολοι κρέμονται τώρα από τις απαντήσεις που θα δώσουν οι εταιρίες τηλεφωνικής επικοινωνίας για το αν μπορούν να οργανώσουν μια ασφαλή ψηφοφορία μέσω Διαδικτύου.
 
Αντε και το ξεπέρασαν κι αυτό και συμφώνησαν όλοι σ' έναν τρόπο ψηφοφορίας, που αν είναι και ηλεκτρονική θα ανεβάσει τη συμμετοχή και θα δώσει πόντους σε Θεοδωράκη και Καμίνη, ενώ αν είναι μόνο με φυσική παρουσία και κάλπη θα εξελιχθεί σε περίπατο της Φώφης και του Ανδρουλάκη. Υπάρχει περίπτωση να κερδίσει η Φώφη απόλυτη πλειοψηφία από τον πρώτο γύρο; Μάλλον αδύνατο, με τόσους υποψήφιους. Αν δεν έχει μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο, τότε στον δεύτερο γύρο μπορεί να χάσει, καθώς αναμένεται Καμίνης και Θεοδωράκης να ενώσουν τις δυνάμεις τους και ενδέχεται να προστεθούν ως τσόντα ο Ραγκούσης, ίσως και κάποιοι από τους «μικρούς» πασόκους.
 
Οποιος και να βγει αρχηγός, όμως, τα προβλήματα θ' αρχίσουν μετά, καθώς θα πρέπει να συγκροτηθεί το νέο κόμμα. Αν εκλεγεί η Φώφη, τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα, καθώς στο ΠΑΣΟΚ και το ΚΙΔΗΣΟ, που θέλουν το νέο κόμμα να είναι ένα συνομοσπονδιακό σχήμα, θα προστεθεί μάλλον και το Ποτάμι, που σ' αυτή την περίπτωση θα θέλει να διατηρήσει τον όποιο μηχανισμό έχει κατασκευάσει, μαζί με τη δυνατότητά του να εκφράζεται ανεξάρτητα. Αν εκλεγεί ο Θεοδωράκης, θα θέλει να διαλυθούν τα κόμματα (δηλαδή το ΠΑΣΟΚ) και να μπουν όλοι σε ενιαίο κόμμα, όμως εύκολα θα υποχωρήσει στην άρνηση των ΠΑΣΟΚ-ΚΙΔΗΣΟ, αφού θα έχει εξασφαλίσει το μείζον για την πάρτη του: την αρχηγία ενός κόμματος, που θα τον βάλει άκοπα στην επόμενη Βουλή. Θα έχει σώσει την παρτίδα. Αν όμως εκλεγεί ο Καμίνης, που δεν έχει τίποτα πέρα από μια παρέα στον Δήμο Αθήνας, θα ζητήσει να αυτοδιαλυθούν τα κόμματα και θα τους βρει όλους απέναντι: από ΠΑΣΟΚ και ΚΙΔΗΣΟ μέχρι Ποτάμι. Αυτοί δε θα θέλουν να υποταγούν σ' έναν «πολιτικά ανύπαρκτο» αρχηγό κι αυτός δε θα θέλει να είναι μαριονέτα στα χέρια ενός κογκλάβιου πολιτικών αρχηγών που θα δίνουν λογαριασμό μονάχα στις ηγετικές ομάδες των κομμάτων τους. Κι ίσως τότε βγουν αληθινοί εκείνοι που προβλέπουν ότι ο Καμίνης θα προσπαθήσει να εμφανιστεί ως ο «έλληνας Μακρόν», που θα ξεκινήσει από το μηδέν και θα στήσει ένα καινούργιο κόμμα κόντρα στους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς του Κέντρου.
 
Αν λύσουν όλ' αυτά τα προβλήματα, τότε έχουν ελπίδες να σταθούν με αξιώσεις απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, ποντάροντας και στη στήριξη που έχουν από τα ισχυρά αστικά ΜΜΕ (συγκροτήματα Μαρινάκη και Αλαφούζου). Ομως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Με ξέφρενο τρόπο πλέον ο Τσίπρας και οι επιτελείς του «τακιμιάζουν» με καπιταλιστικούς ομίλους, ενώ εξακολουθούν να έχουν στήριξη από τους ιμπεριαλιστές δανειστές, των οποίων μια χαρά υπηρετούν τα συμφέροντα.
 
Μπορεί, λοιπόν, να κάνει κάποιος σενάρια, τα οποία θα προβλέπουν τα μελλούμενα με  έπαρση οιωνοσκόπου, όμως η ζωή μπορεί να τα διαλύσει όλα. Αυτή τη στιγμή, όλα τα σενάρια για το μέλλον προσφέρονται μόνο για καφενειακού τύπου συζητήσεις. Δεν έχουν και καμιά πρακτική αξία άλλωστε (αξία έχουν μόνο για τους πρωταγωνιστές τους). Τι σημασία έχει αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξακολουθήσει να ηγεμονεύει στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας ή αν θα αρχίσει να καταρρέει, βλέποντας την πλάτη της λεγόμενης Κεντροαριστεράς; Και οι μεν και οι δε υπηρετούν με τον ίδιο φανατισμό, με την ίδια σταθερότητα, τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Στήριξαν, στηρίζουν και θα εξακολουθήσουν να στηρίζουν την κινεζοποίηση και το ιμπεριαλιστικό πλιάτσικο. Η μεταξύ τους διαμάχη γίνεται πλέον σε αυτό το επίπεδο. Οχι ποιος είναι μνημονιακός και ποιος αντιμνημονιακός, αλλά ποιος εφαρμόζει καλύτερα τη μνημονιακή πολιτική, ποιος είναι αποτελεσματικότερος υπερασπιστής των συμφερόντων του κεφαλαίου. Ετσι, σταλάζουν στις συνειδήσεις των εργαζόμενων, ιδιαίτερα των νέων που πλήττονται σκληρά από την ανεργία, το δηλητήριο της αποδοχής της κινεζοποίησης και της παράδοσης των πάντων στο ξένο κεφάλαιο, που -σύμφωνα μ' αυτούς- είναι μονόδρομος για τη χώρα και τον ελληνικό λαό.