Αν και όλα δείχνουν ότι ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός βρίσκεται σε αδιέξοδο, μετά την άκαρπη συνάντηση Γιαννακόπουλου – Αλαφούζου, είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για το τέλος του PAO Foundation, το οποίο θα πρέπει να το αναλύσουμε ως μια καπιταλιστική μπίζνα που θέλει να στήσει ο Γιαννακόπουλος και όχι σαν ένα σχέδιο σωτηρίας της ομάδας. Ξεκινώντας με αυτό το δεδομένο, οι πιθανότητες να σταμάτησε την πρωτοβουλία του ο Γιαννακόπουλος, με την πρώτη κιόλας άρνηση του Αλαφούζου να του παραδώσει χωρίς όφελος τα «κλειδιά» της ΠΑΕ, είναι κατά την ταπεινή άποψη της στήλης από μηδενικές έως ελάχιστες. Για το λόγο αυτό δε θα ασχοληθούμε με αυτό το σενάριο και θα προσπαθήσουμε να αξιολογήσουμε τις διάφορες φάσεις από τις οποίες θα περάσει η διαπραγμάτευση ανάμεσα στις δυο πλευρές.
Σύμφωνα με όσα έχουν ανακοινωθεί δημόσια από τον Γιαννακόπουλο, το σημείο «διαμάχης» ανάμεσα στις δυο πλευρές είναι το οικονομικό, αφού υπάρχει διαφωνία τόσο για το ύψος των χρεών του Παναθηναϊκού όσο και για τις υποχρεώσεις που θα αναλάβει η κάθε πλευρά για να καλυφθεί το χρέος. Στη γραπτή ανακοίνωση που έβγαλε μετά το τέλος της συνάντησης με τον Αλαφούζο, ανέφερε ότι τα νεότερα στοιχεία είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που αρχικά είχε παρουσιάσει η ΠΑΕ και τα χρέη έχουν εκτοξευτεί στα 50.000.000 ευρώ από τα 25.000.000, συν περίπου 30.000.000 ευρώ που είναι διακανονισμένα χρέη που θα πληρωθούν τα επόμενα χρόνια. Επίσης, ξεκαθάρισε ότι ο ίδιος δεσμεύεται να καλύψει 15.000.000 ευρώ, το οποίο σημαίνει ότι τα υπόλοιπα θα πρέπει να καλυφθούν είτε από τον Αλαφούζο είτε από τους άλλους «επιφανείς Παναθηναϊκούς» που θα συμμετάσχουν στην προσπάθεια «σωτηρίας» της ομάδας. Σε απλά ελληνικά, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ο Αλαφούζος και κατά συνέπεια ο Παναθηναϊκός και να πάρει το κουμάντο, δαπανώντας μόλις 15.000.000 ευρώ.
Από την άλλη πλευρά, ο Αλαφούζος, αν και βρίσκεται σε μειονεκτική θέση, αφού δε θέλει ή δεν μπορεί να συνεχίσει να «τρέχει» την ομάδα, δεν είναι διατεθειμένος να αναλάβει τα χρέη, να πουλήσει όσο-όσο ένα μαγαζί γωνία και να κάνει μάγκα τον Γιαννακόπουλο. Γνωρίζει και αυτός, τον διαχρονικά διακαή πόθο των Γιαννακοπουλαίων να πάρουν την ΠΑΕ, όπως επίσης ότι η αποτυχία να βρεθεί λύση θα έχει αρνητικό επικοινωνιακό αντίκτυπο για την οικογένεια, αφού μια σημαντική μερίδα οπαδών της ομάδας θα της «χρεώσει» κάθε αρνητική εξέλιξη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχει ήδη αντιπαλότητα του υιού Γιαννακόπουλου με τους οργανωμένους οπαδούς, οι οποίοι θα έχουν ένα πολύ καλό επικοινωνιακό ατού για να τον αποδομήσουν περισσότερο.
Το πλέον πιθανό είναι να έχουμε το επόμενο χρονικό διάστημα έναν νέο κύκλο διαβουλεύσεων ανάμεσα στις δυο πλευρές και ένα παζάρι για τα φράγκα που θα κληθεί να συνεισφέρει η κάθε πλευρά. Ο Αλαφούζος θέλει να πουλήσει την ΠΑΕ και να ξεμπλέξει, ο Γιαννακόπουλος θέλει να κάνει το οικογενειακό όνειρο πραγματικότητα, οπότε μένει να δούμε ποιος θα αντέξει περισσότερο για να επιβάλει τους όρους του στη συμφωνία.
Ανεξάρτητα από την εξέλιξη του παζαριού ανάμεσα στους δυο καπιταλιστές, θα πρέπει να σχολιάσουμε δυο σημεία που θα επηρεάσουν την επόμενη μέρα. Το πρώτο έχει να κάνει με το έμψυχο δυναμικό του Παναθηναϊκού, το οποίο είναι πολύ κατώτερο από αυτό που θα έπρεπε να διαθέτει μια ομάδα που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό στη χώρα της και να έχει και μια αξιοπρεπή ευρωπαϊκή πορεία. Αυτό σημαίνει ότι όποιος και να είναι ο επόμενος ιδιοκτήτης της ΠΑΕ θα πρέπει να ενισχύσει το ρόστερ της ομάδας, άρα εκτός από τα φράγκα που θα χρειαστεί για να αποκτήσει την ΠΑΕ θα πρέπει να ρίξει φράγκα στην πιάτσα και να φέρει στην ομάδα παίχτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να πρωταγωνιστήσουν.
Το δεύτερο σημείο το οποίο είναι πολύ αρνητικό για τις προοπτικές που μπορεί να έχει ο σημερινός Παναθηναϊκός είναι ότι τα συνεχή αρνητικά αποτελέσματα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις έχουν μειώσει δραματικά τα έσοδα, οπότε όσο και να μειωθούν τα έξοδα θα υπάρχει παθητικό και τα χρέη θα αυξάνονται. Ο νέος ιδιοκτήτης της ομάδας είναι σίγουρο ότι θα επικαλεστεί αυτή την παράμετρο και θα ζητήσει πίστωση χρόνου από τους πράσινους οπαδούς, προκειμένου να δημιουργήσει μια ομάδα που θα στηρίζεται σε «υγιείς» βάσεις, όμως είναι πολλά τα «πέτρινα» χρόνια και η υπομονή των οπαδών του Παναθηναϊκού έχει εξαντληθεί, οπότε δύσκολα θα πάρει τη συναίνεσή τους.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
♦ Βαλκανική υπόθεση ο τελικός του Eurobasket, με τους Σλοβένους να κερδίζουν τους Σέρβους στις λεπτομέρειες και να κατακτούν το τρόπαιο. Η επιτυχία των Σλοβένων έδωσε την ευκαιρία στους μπασκετικούς να μιλούν για μια νέα εποχή, που σηματοδοτείται από το φαντεζί μπάσκετ που βασίζεται στο «τρέξιμο» και στην επίθεση. Οσοι παρακολουθήσαμε τους αγώνες θα συμφωνήσουμε ότι το μπάσκετ που έπαιξαν οι Σλοβένοι και οι Λετονοί είχε αυτά τα χαρακτηριστικά και είναι πολύ πιο ελκυστικό για τον θεατή από αυτό που παίζουν οι περισσότερες χώρες, ανάμεσά τους και η Εθνική Ελλάδας, το οποίο βασίζεται στην άμυνα. Oταν όμως αρχίζουν οι συγκρίσεις με το παρελθόν και ιδιαίτερα η σύγκριση της Σλοβενίας του Γκόραν Ντράγκιτς με τη μεγάλη Εθνική Γιουγκοσλαβίας του Ντράζεν Πέτροβιτς, τότε τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν.
Mπορεί στους νεότερους που δεν είχαν την τύχη να δουν ζωντανά αυτούς τους παίχτες και να ζήσουν την «αύρα» της εποχής (η διαφορά ανάμεσα στον πραγματικό χρόνο και την παρακολούθηση των αγώνων σε βίντεο είναι τεράστια) τα επιχειρήματα και οι συγκρίσεις να πιάνουν, όμως σε όσους έχουν ζήσει την εποχή φαντάζουν σαν ιεροσυλία. Ανάμεσα στις δυο εποχές υπάρχει μια «λεπτομέρεια» που σηματοδοτεί και το «χάος» που υπάρχει ανάμεσά τους. Τότε οι παίχτες που ζωγράφιζαν στο παρκέ (κάποιοι και στο τσιμέντο) βασίζονταν στο ταλέντο και στο μπασκετικό τους ένστικτο και «επικοινωνούσαν» με τον κόσμο σαν μέλη μιας παρέας που ο καθένας είχε τον ρόλο του, οι αθλητές εντός και οι οπαδοί εκτός του αγωνιστικού χώρου. Σήμερα οι παίχτες βασίζονται κυρίως στην προπόνηση και τα συστήματα και η σχέση τους με τους οπαδούς της ομάδας τους είναι, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, αυτή του ηθοποιού με τους θεατές που παρακολουθούν τη θεατρική παράσταση που συμμετέχει.
Αυτή η «λεπτομέρεια», που την κρύβουν επιμελώς όλοι οι «αναλυτές», αποτελεί το σημείο που οριοθετεί την «ερασιτεχνική» από την άκρως επαγγελματική εποχή και χωρίζει όσους ασχολούνται με το μπάσκετ σε δυο ομάδες. Σε αυτούς που προσφέρουν στο άθλημα και σε αυτούς που προσφέρουν σε αυτούς που κονομάνε από το άθλημα. Περιττό να τονίσουμε ότι για τους πρωτοκλασάτους παίχτες της νεότερης γενιάς τα πάντα καθορίζονται από το σταρ σίστεμ και μόνο όσοι δώσουν τα διαπιστευτήριά τους και συμβιβαστούν εξασφαλίζουν την προβολή και την αναγνώριση της προσφορά τους στο άθλημα.
Είναι γνωστό το «δέσιμο» των ποδοσφαιριστών και των οπαδών της Ζανκτ Πάουλι. Τα όσα συνέβησαν στο γήπεδο της Χόλστεϊν Κίελ (οι δυο ομάδες βρέθηκαν αντιμέτωπες στο ντέρμπι της β' κατηγορίας του γερμανικού πρωταθλήματος) το επιβεβαιώνουν. Πριν από την έναρξη του αγώνα, κατά την άφιξη των οπαδών της Πάουλι, υπήρξαν συγκρούσεις ανάμεσα στους οπαδούς των δυο ομάδων, στη διάρκεια των οποίων οι φιλοξενούμενοι οπαδοί κατάφεραν να πάρουν ως λάφυρα πανό και σημαίες των γηπεδούχων. Λίγο πριν τη σέντρα, οι οπαδοί της Χόλστεϊν, επιχείρησαν να πάρουν τη ρεβάνς, μπήκαν στο γήπεδο και επιτέθηκαν στους οπαδούς της Πάουλι, πετώντας εναντίον τους πέτρες και φωτοβολίδες. Κατά την επιστροφή τους, ορισμένοι από αυτούς βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους παίχτες της ομάδας του Αμβούργου (είχαν σπεύσει για να υποστηρίξουν τους οπαδούς τους), οι οποίοι αφού τους έδωσαν αρκετές «ψιλές», τους ακινητοποίησαν και τους παρέδωσαν στους υπεύθυνους ασφάλειας. Για την ιστορία, η Ζανκτ Πάουλι επικράτησε με 0-1 και έπιασε την αντίπαλό της στη δεύτερη θέση, έχοντας και έναν αγώνα λιγότερο.
