Με την εγκατάσταση οχτώ στρατιωτικών βάσεων στη βόρεια και βορειοδυτική Συρία οι Αμερικάνοι επιχειρούν να ανασχέσουν τη ρωσική επιρροή στη Συρία ενόψει της εκδίωξης του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) από τη Ράκα. Σύμφωνα με δηλώσεις στελέχους των αντικαθεστωτικών Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (ΣΔΔ) στο ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Sputnik, οι Αμερικάνοι δυναμώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία στις περιοχές που ελέγχονται από τις κουρδικές πολιτοφυλακές και τις ΣΔΔ, μετά την απώθηση του ΙΚ.
Οι αμερικάνικες στρατιωτικές βάσεις βρίσκονται στο Κομπάνι, το Μανμπίζ και την επαρχία Χασάκα, έδαφος που ελέγχεται αποκλειστικά από τους Κούρδους. Η νεότερη από αυτές βρίσκεται στην περιοχή της Τάμπκα και η εγκατάστασή της εντάσσεται στο γενικότερο στρατιωτικό σχέδιο για την ανακατάληψη της Ράκα και της Ντέιρ Εζ Ζόρ το ερχόμενο φθινόπωρο. Οι Αμερικάνοι σκοπεύουν να αυξήσουν τον αριθμό των βάσεών τους στις περιοχές των Κούρδων, σαν αντιστάθμισμα στις ρωσικές και ιρανικές βάσεις που βρίσκονται στις περιοχές που ελέγχει το καθεστώς Ασαντ. Αυτή η κίνηση, σε συνδυασμό με τον πρόσφατο εξοπλισμό των κουρδικών πολιτοφυλακών με αμερικάνικα αντιαρματικά, τεθωρακισμένα και ελαφριά όπλα, ενισχύει τη διαπλοκή των Αμερικάνων με το κουρδικό στοιχείο, παρά την γκρίνια του καθεστώτος Ερντογάν, που φοβάται ότι σύντομα αυτά τα όπλα θα πάψουν να χτυπούν το ΙΚ και θα στραφούν ενάντια στις τουρκικές δυνάμεις που σταθμεύουν στην ευρύτερη περιοχή εντός και εκτός των τουρκικών συνόρων.
Οι κουρδικές δυνάμεις, με τον πραγματισμό που διακρίνει τα αστικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, δέχονται να παίξουν το παιχνίδι των Αμερικάνων που επιζητούν να ενισχύσουν την επιρροή τους στις αποφάσεις που θα ληφθούν για τη διάδοχη κατάσταση μετά το τέλος του πολέμου στη Συρία, ελπίζοντας ότι αυτό θα τους στρώσει το δρόμο προς την αυτονομία ή την πλήρη ανεξαρτησία.
Παρά τις εξαγγελίες του Τραμπ ενάντια στον Ασαντ και την πρόσφατη κατάρριψη συριακού μαχητικού από αμερικάνικο πύραυλο, οι Αμερικάνοι δέχονται ότι αποτελεσματική καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους χωρίς τη συμμετοχή του στρατού του Ασαντ δεν μπορεί να γίνει. Οι κουρδικές πολιτοφυλακές και οι διάφορες ομάδες αντικαθεστωτικών ανταρτών που πολεμούν η μια την άλλη για την επέκταση της επιρροής τους δεν μπορούν να πολεμήσουν μόνες τους το ΙΚ, ακόμα και με τη βοήθεια των αμερικάνικων αεροπορικών βομβαρδισμών. Ο εκπρόσωπος Τύπου των συμμαχικών δυνάμεων, στρατηγός Ράιν Ντίλον, δήλωσε ότι είναι καλοδεχούμενες από τους συμμάχους οι προσπάθειες του στρατού του Ασαντ να ανακαταλάβει εδάφη που ελέγχονται προς το παρόν από το ΙΚ.
Ο συριακός κυβερνητικός στρατός και οι ιρανοί σύμμαχοί του έχουν προωθηθεί σε σημεία κλειδιά στα πλευρά των αντικαθεστωτικών που μάχονται τις δυνάμεις του ΙΚ, ενώ έχουν αποσπάσει εδαφικούς θύλακες στα περίχωρα της Ράκα και της Ντέιρ Εζ Ζόρ. Με την υποστήριξη της Ρωσίας και του Ιράν, αυτή τη στιγμή οι δυνάμεις του Ασαντ ελέγχουν όλες τις μεγάλες πόλεις της Συρίας που δεν ελέγχονται από το ΙΚ και ήδη έχουν προωθηθεί στα νοτιοδυτικά περίχωρα της Ράκα, με στελέχη του συριακού στρατού να δηλώνουν ότι σύντομα θα ξεκινήσουν την επιχείρηση ανακατάληψής της.
Οι σημαντικές νίκες του κυβερνητικού στρατού στα πεδία των μαχών προκαλούν πονοκέφαλο στους Αμερικάνους που βλέπουν σε βάθος χρόνου το Ιράν να αποκτά πρόσβαση -μέσω του Ιράκ και της Συρίας- στο Λίβανο αναβαθμίζοντας τον γεωστρατηγικό του ρόλο στην περιοχή μέσω της Χεζμπολά. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν καλά ότι αυτό που κερδίζεται στα πεδία των μαχών δε χάνεται στις διαπραγματεύσεις και γι’ αυτό, σύμφωνα με δημοσίευμα του Sputnik, φωνές μέσα στον Λευκό Οίκο πιέζουν για μια πιο δυναμική στρατιωτική απάντηση στην ισχυροποίηση του Ασαντ, προκειμένου να μη βρεθεί ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός προ τετελεσμένων. Οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν σε μια τέτοια εξέλιξη είναι που κάνουν το αμερικάνικο Πεντάγωνο και το υπουργείο Εξωτερικών απρόθυμα προς το παρόν να προχωρήσουν σε μια τέτοια κλιμάκωση.
Ενόψει της ανακατάληψης της Μοσούλης, του τελευταίου οχυρού του ΙΚ στο Ιράκ, αλλά και της Ράκα στη Συρία, οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους σε Ιράκ και Συρία και ο Ασαντ προβάρουν τους επινίκιους λόγους τους. Η εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από τις αστικές περιοχές που κατείχε μπορεί να αποτελεί ένα ισχυρότατο πλήγμα για το ίδιο, σε καμία περίπτωση όμως δε σημαίνει την οριστική ήττα του και την εξαφάνιση αυτού και των διάφορων παρακλαδιών του από την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της κεντρικής και βόρειας Αφρικής.
Οι επιθέσεις του ΙΚ σε έντεκα μεγάλες πόλεις του Ιράκ και σε πέντε της Συρίας έχουν φτάσει τις 1.468 από τη μέρα που εκδιώχθηκε μέχρι τον περασμένο Απρίλη. Ενα πολύ μικρό ποσοστό από αυτές ήταν επιθέσεις αυτοκτονίας, με τις περισσότερες να είναι επιθέσεις με όλμους, ρουκέτες και πυρά ελεύθερου σκοπευτή. Από τις επιθέσεις αυτές σκοτώθηκαν περίπου 2.600 πολίτες. Παρά το γεγονός ότι το ΙΚ έχει εκδιωχθεί από τα περισσότερα αστικά κέντρα που κατείχε, ενώ σύντομα θα εκδιωχθεί από τη Ράκα στη Συρία και την Ταλ Αφάρ δυτικά της Μοσούλης, συνεχίζει να κατέχει μεγάλες εκτάσεις ερήμου στις κοιλάδες μεταξύ των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, όπου έχει πολλά κρησφύγετα στα οποία μπορεί να καταφύγει για να ανασυγκροτηθεί. Οι στρατιωτικοί διοικητές του είναι ιδιαίτερα εμπειροπόλεμοι, ενώ οι δυνάμεις του ποτέ δεν πολεμούν μέχρι θανάτου, με τον κύριο όγκο των δυνάμεών του να απομακρύνονται έγκαιρα από τα πεδία των μαχών όταν οι συσχετισμοί δεν είναι υπέρ τους, αφήνοντας πίσω ελάχιστους μαχητές που έχουν σαν στόχο να προξενήσουν τις μέγιστες απώλειες στον εχθρό μέσα από τεχνικές ανταρτοπόλεμου και μετά να ξεγλιστρήσουν μέσα από τις πομπές των προσφύγων. Η βασική πολεμική τακτική των μαχητών του ΙΚ είναι αυτή της ρευστής άμυνας, στην οποία δυο ή τρεις ελεύθεροι σκοπευτές με ομάδες υποστήριξης μπορούν να αποτρέψουν ολόκληρες μονάδες του ιρακινού στρατού να εισέλθουν σε έναν οικισμό για μέρες. Παράλληλα, μπορούν να κινούνται γρήγορα χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από κτίσμα σε κτίσμα, κάνοντας μεγάλες τρύπες στις μεσοτοιχίες, αποφεύγοντας έτσι να χτυπηθούν από πυρά πολεμικών αεροσκαφών ή πυροβολικού. Μπορεί το μεγαλύτερο κομμάτι του σουνιτικού πληθυσμού που τους στήριξε στο Ιράκ να έχει πάρει το δρόμο της προσφυγιάς και οι πόλεις και τα χωριά του να έχουν καταστραφεί, κάτι που θα αποτελέσει εμπόδιο στην ανασυγκρότησή του, οι απώλειες όμως του ιρακινού στρατού και οι μεγάλες ελλείψεις του σε έμψυχο υλικό είναι πιθανό να αποτελέσουν ευκαιρία για το ΙΚ να ανακαταλάβει περιοχές που είχε μέχρι πρόσφατα υπό τον έλεγχό του. Ενα σενάριο σαν αυτό της Μοσούλης το 2014, όπου οι δυνάμεις του ιρακινού στρατού εγκατέλειψαν την πόλη σχεδόν αμαχητί μπροστά στην επέλαση των χιλιάδων μαχητών του ΙΚ, δεν αποκλείεται να επαναληφθεί στο μέλλον.
