Αν ο όρος δεν είχε χρησιμοποιηθεί κατά κόρον και δεν είχε «καεί» από τον Σαμαρά, είναι σίγουρο ότι ο Τσίπρας θα μιλούσε σήμερα, παραμονές της ψήφισης από τον κοινοβουλευτικό λόχο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ του τέταρτου Μνημόνιου, για success story. Είναι, όμως, αναγκασμένος να το λέει περιφραστικά. Να μην περιορίζεται σε κάποιο σύντομο σλόγκαν, αλλά να φτιάχνει μεγαλύτερες προτάσεις, που όμως περιγράφουν το ίδιο πράγμα.
«Εχουμε ιεραρχήσει τον θεμελιώδη στόχο. Να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια. Να τελειώσει οριστικά η περίοδος της ταπεινωτικής επιτροπείας. Αυτός ο στόχος συνιστά το πρώτιστο αριστερό, προοδευτικό και πατριωτικό καθήκον» – «Για το λόγο αυτό, διαπραγματευτήκαμε σκληρά. Σε κάποια σημεία υποχωρήσαμε, όμως, σε άλλα τόσα καταφέραμε να κερδίσουμε πράγματα που θα δώσουν ανάσα σε εκατομμύρια συμπολίτες μας» – «Δεν θα υπάρξει ούτε ένα ευρώ περισσότερη λιτότητα» – «Κάναμε αυτή τη δύσκολη πολιτική επιλογή, παίρνοντας ουσιαστικά το εξιτήριο από την επιτροπεία και το τέλος της εποχής των μνημονίων που άφησαν τεράστιες πληγές στη χώρα» – «Από την επόμενη μέρα και της τυπικής ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, ξεκινάμε την υλοποίηση του στρατηγικού μας σχεδιασμού. Ενός σχεδιασμού που ξεδιπλώνεται σε ορίζοντα εξαετίας» – «Η εμπέδωση της σταθερότητας που φέρει το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης είναι το σήμα για ένα αναγκαίο ισχυρό επενδυτικό κύμα που θα δώσει αναπτυξιακή ώθηση στην οικονομία» – «Θέλω να πω σε όλους καλή δύναμη και ότι τα καλύτερα είναι μπροστά μας» – «Ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε εμάς να φέρουμε σε πέρας αυτή την εντολή του για την έξοδο από τα μνημόνια, γιατί γνώριζε πολύ καλά ότι είμαστε οι μόνοι που θα την υλοποιήσουμε δίχως να λεηλατήσουμε περαιτέρω την ελληνική κοινωνία» – «Κανείς δεν θα ισχυριστεί ότι είναι μια εύκολη επιλογή.
Ομως μπορούμε να ισχυριστούμε και μπορούμε να το αποδείξουμε, όχι στα λόγια, όχι θεωρητικά, με επιχειρήματα, ότι έχει τις λιγότερες δυνατές πληγές» – «Πολιτικοποιήσαμε τη διαπραγμάτευση, τη βγάλαμε έξω από τις κλειστές πόρτες των δωματίων του ξενοδοχείου Χίλτον» – «Ετσι εξασφαλίσαμε αντίμετρα και μηδενικό δημοσιονομικό ισοζύγιο αλλά και επαναφορά της εργασιακής κανονικότητας» – «Εξασφαλίσαμε μια ισορροπημένη συμφωνία» – «Την έξοδο από τα μνημόνια και την επιτροπεία, εμείς θα την καταφέρουμε» – «Εχουμε καταφέρει ήδη αρκετά, παρά το περιοριστικό δημοσιονομικό πλαίσιο και την αβεβαιότητα» – «Η μάχη που δώσαμε και κερδίσαμε για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, δεν ήταν συμβολική» – «Θα είμαστε αυτοί που θα βγάλουμε την Ελλάδα από την κρίση, από τα μνημόνια, από τη διαρκή λιτότητα και τη ταπεινωτική επιτροπεία. Και για αυτό αξίζει ο κόπος, η προσπάθεια, οι μάχες που δίνουμε».
Τα αποσπάσματα είναι από τις δύο ομιλίες που εκφώνησε ο Τσίπρας την περασμένη εβδομάδα, πρώτα στο υπουργικό συμβούλιο και μετά στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ (την κεντρική επιτροπή δεν την συγκάλεσε καν η ηγετική ομάδα). Ο Καμμένος, βέβαια, είναι πιο… πληθωρικός: «Είμαστε περήφανοι για αυτό, γιατί θεωρώ ότι αυτή η κυβέρνηση είναι η κυβέρνηση η οποία οδηγεί την πατρίδα μας στην έξοδο από την κρίση» – «Είναι το τέλος μιας περιόδου ντροπής για την Ελλάδα, όπου μειώθηκε η εθνική κυριαρχία, όπου κάποιοι μεσαίοι υπάλληλοι οργανισμών έμπαιναν σε υπουργεία και έδιναν εντολές σε υπουργούς» – «Από αυτή την περίοδο βγαίνουμε και βγαίνουμε με μία συμφωνία όπου για πρώτη φορά από την αρχή της κρίσης δεν έχουμε μέτρα για δόση, έχουμε δόση για μέτρα, τα οποία συνδυάζονται με αντίμετρα» – «Αυτό το οποίο κάναμε εμείς ήταν το να διαπραγματευτούμε σκληρά… Τι συμβαίνει με αυτή τη συμφωνία που πλέον μας οδηγεί στην έξοδο από τα μνημόνια;».
Επί της ουσίας, θα αρκούσε μόνο ένα ρητορικό ερώτημα για να κάνει σκόνη όλη αυτή την προπαγάνδα του συριζανελίτικου success story: αφού η συμφωνία που υπογράψατε είναι τόσο καλή, γιατί δεν τη δίνετε στη δημοσιότητα; Γιατί την μάθαμε (στα αγγλικά, δυστυχώς, που πολύ λίγοι μπορούν να πουν ότι τα κατέχουν εξειδικευμένα σε οικονομικούς όρους) από μια γερμανική εφημερίδα, στην οποία διέρρευσε από γερμανούς βουλευτές; Οι γερμανοί βουλευτές έχουν στα χέρια τους το Συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης (αυτός είναι ο τίτλος), ενώ οι έλληνες βουλευτές δεν έχουν τίποτα.
Oμως, η «επιχειρηματολογία», αποσπάσματα της οποίας παραθέσαμε παραπάνω, είναι καλή μόνο για το ντοπάρισμα του κομματικού λόχου. Στον λαό δεν έχει καμιά τύχη. Δεν βρισκόμαστε ούτε στο 2010 ούτε στο 2011 για να καταπίνει ο κόσμος αμάσητη τη μνημονιακή προπαγάνδα, την ίδια ώρα που του φορτώνουν νέα ασήκωτα βάρη στην πλάτη του. Γι' αυτό και το επιτελείο του Μαξίμου επεξεργάστηκε μια καμπάνια που θυμίζει τη χούντα. Αφού συναντήθηκε με τους περιφερειάρχες και εκφώνησε τις ομιλίες σε υπουργικό συμβούλιο και κοινοβουλευτική ομάδα, παρουσιάζοντας το success story των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ο Τσίπρας άρχισε τις επισκέψεις αντιπερισπασμού, με στόχο ν' αλλάξει την ατζέντα, να θολώσει την όποια δημόσια συζήτηση, να γεμίσει την καθημερινή δημοσιότητα με την εικόνα του αισιόδοξου πρωθυπουργού που εγκαινιάζει έργα, που εξαγγέλλει ιστορικών διαστάσεων πρωτοβουλίες, που έχει βάλει τους υπουργούς του να… τρέχουν (το ρήμα «τρέχω» επιλέχτηκε από τον Βερναρδάκη και τους άλλους γκεμπελίσκους ως συμβολικό της «νέας περιόδου», που άνοιξε μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης). Τη μια μέρα πήγε στο υπουργείο Παιδείας για να εξαγγείλει μια ακόμα επανάσταση στην Παιδεία, την επομένη πετάχτηκε στη Θεσσαλονίκη για να εγκαινιάσει ένα Κέντρο Υγείας και να εξαγγείλει επανάσταση στην Υγεία και τις επόμενες μέρες, μέχρι ν' αναχωρήσει για την Κίνα, προβλέπονταν και άλλες τέτοιες αποπροσανατολιστικές εμφανίσεις του Τσίπρα, στο πλαίσιο της γκεμπελικής καμπάνιας με τίτλο «τώρα τρέχουμε».
Η Παιδεία, επιλέχτηκε πρώτη επειδή ως θέμα συγκινούσε και εξακολουθεί να συγκινεί ευρύτατες λαϊκές μάζες, που μέσω της εκπαίδευσης αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους. Η Υγεία ακολούθησε, επειδή και αυτή βρίσκεται ψηλά στους πόθους και τις διεκδικήσεις των λαϊκών στρωμάτων. Ο Τσίπρας, λοιπόν, θυμίζοντας έντονα τον Παττακό και έχοντας υιοθετήσει ένα επιθετικό, σχεδόν κουτσαβάκικο στιλάκι, προσπαθεί να δείξει ότι τον πολεμά η πουλημένη μνημονιακή αντιπολίτευση, τον πολεμά η «διαπλοκή» που ελέγχει τα ΜΜΕ, τον πολεμά το σύμπαν, ενώ αυτός με τους συνεργάτες του κατάφεραν να υπογράψουν μια συμφωνία που βγάζει τη χώρα από τα Μνημόνια και την επιτροπεία, ενώ θα πάρει και τα μέτρα για το χρέος, ώστε να εξασφαλίσει το μέλλον της χώρας.
Φυσικά, ισχύει το αντίθετο, όπως αναλυτικά θα διαβάσετε σε άλλες σελίδες. Οσο για τα περιβόητα μέτρα για το χρέος, ούτε προπαγανδιστικά δε θα του χρησιμεύσουν, γιατί σ' αυτό το επίπεδο θα είναι τέτοια που να βολεύουν την προπαγάνδα των γερμανών ιμπεριαλιστών κατά την προεκλογική περίοδό τους. Επί της ουσίας, όπως κατ' επανάληψη έχουμε γράψει (γράφουμε και σ' αυτό το φύλλο, σε άλλες στήλες), δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο. Πρόκειται για μια επανάληψη αυτών που έχουν πρωτοειπωθεί το Νοέμβρη του 2012 και έκτοτε έχουν επαναληφθεί κάμποσες φορές σε ανακοινωθέντα του Eurogroup: το χρέος δεν «κουρεύεται», αλλά θα αναδιαρθρωθεί, για να μπορεί να το αποπληρώνει το ελληνικό κράτος, υπό τον όρο ότι δε θα υπάρξει καμιά δημοσιονομική χαλάρωση, ο οποίος (όρος) θα εξασφαλίζεται μέσω σκληρής ιμπεριαλιστικής επιτροπείας.
Φαίνεται, όμως, πως για την… αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ η επανάληψη των ίδιων πραγμάτων για μια φορά ακόμα είναι… όρος εκ των ων ουκ άνευ. Γι' αυτό και η φράξια των 53+, διά στόματος Τασίας Χριστοδουλοπούλου, ζήτησε από τον Τσίπρα να βάλει στο νέο μνημονιακό πολυνομοσχέδιο, όρο ότι τα αντιλαϊκά μέτρα του 2019-2020 δε θα εφαρμοστούν, αν δεν υλοποιηθούν τα μέτρα για το χρέος. Να νομοθετήσει, δηλαδή, τη μπούρδα που πρωτοείπε στον Χατζηνικολάου και την έχει επαναλάβει καναδυό φορές σε εμφανίσεις του. Φυσικά, αυτό αποκλείεται, γιατί οι ιμπεριαλιστές δανειστές θα «του κόψουν τον κώλο» (υπό αίρεση είναι μόνο τα αντίμετρα, όχι τα μέτρα), όμως η «αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ έκανε το καθήκον της: κατέθεσε την… προωθημένη θέση της, για να μπορεί μετά να σηκώσει το χέρι (το ένα, όχι και τα δύο, όπως θα κάνει ο Νάσος Αθανασίου) και να ψηφίσει «ναι σε όλα».
Success story δεν υπάρχει, φυσικά, όπως δεν υπήρξε και το 2014, που το επικαλούνταν οι Σαμαροβενιζέλοι. Την τύχη των τελευταίων θα έχουν οι Τσιπροκαμμένοι, όποτε κι αν γίνουν εκλογές, είτε εξαντλήσουν την τετραετία είτε τις κάνουν το 2018 για να μην έχει εφαρμοστεί ακόμα το πετσόκομμα των συντάξεων. Αυτά έχει το πολιτικό παιχνίδι την εποχή των Μνημονίων. Η διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας είναι ένας Μινώταυρος που καταπίνει κόμματα και ηγετικά στελέχη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει, ο Τσίπρας θα αμφισβητηθεί έντονα από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (κανείς δεν μπορεί να πει από τώρα αν θα σώσει την παρτίδα ή όχι), αλλά τι σημασία έχει αυτό; Τα Μνημόνια θα παραμείνουν, η κινεζοποίηση θα παραμείνει, το χρέος θα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως εργαλείο αποικισμού. Αλλες διαδικασίες είν' αυτές που μπορούν να μας βγάλουν από τη βαρβαρότητα. Διαδικασίες μαχητικές, επαναστατικές.
