Περισσότεροι από τους αντίστοιχους υπουργούς, αναπληρωτές υπουργούς και υφυπουργούς είναι οι τομεάρχες και αναπληρωτές τομεάρχες που όρισε ο Κούλης. Σαράντα τρεις, ζωή να 'χουν. Λογικό, όταν πρέπει να ικανοποιήσεις όλες τις «φυλές» της Δεξιάς και ταυτόχρονα να έχεις τον έλεγχο του κόμματος, μέσω μιας μικρής επιτελικής ομάδας η οποία αναφέρεται μόνο στον αρχηγό.
Ποια είναι αυτή η μικρή ομάδα; Ο Τ. Θεοδωρικάκος, που ορίστηκε επίσημα «συντονιστής του στρατηγικού σχεδιασμού και της επικοινωνιακής ομάδας». Ο αντιπρόεδρος Κ. Χατζηδάκης που θα «συντονίζει τη σύνταξη του κυβερνητικού προγράμματος». Ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του προέδρου Μ. Μπεκίρης, με τον οποίο «θα συνεργάζονται σε σταθερή βάση» οι «σκιώδεις υπουργοί» και οι αναπληρωτές. Ο εκπρόσωπος Τύπου Β. Κικίλιας. Μόνο η Ντόρα λείπει απ' αυτή την ομάδα, αλλά η τοποθέτησή της ως τομεάρχη Οικονομίας και Ανάπτυξης περισσότερο έγινε για λόγους προπαγάνδας (για να μην υπάρχει κατηγορία για οικογενειοκρατία). Είναι βέβαιο ότι ατύπως θα συμμετέχει στο στενό ηγετικό επιτελείο.
Και ο αντιπρόεδρος Μπουμπούκος; Αυτός δεν αναφέρεται καν ως τέτοιος στην επίσημη κομματική ανακοίνωση. Δεν τοποθετήθηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος (οι θέσεις μοιράστηκαν στους Ν. Δένδια, Κ. Τζαβάρα και Γ. Κεφαλογιάννη, αλλά του δόθηκε το «σκιώδες υπουργείο» Αμυνας, για να «σκυλοβρίζεται» με τον Καμμένο, εντός και εκτός Βουλής. Αντίθετα, ο Βορίδης χρίστηκε «σκιώδης υπουργός» Εσωτερικών, θέση σαφώς ψηλότερη απ' αυτή του Μπουμπούκου.
Κατά τα άλλα, βολεύτηκαν όλοι με μια θέση τομεάρχη ή αναπληρωτή, ώστε καμία από τις «φυλές» να μην είναι παραπονεμένη. Βρέθηκαν θέσεις για τους σαμαρικούς (Αννα-Μισέλ, Αθανασίου, Δημοσχάκης, Καραγκούνης, Σκρέκας), περισσότερες για τους καραμανλικούς (Κώστας του Αχιλλέα, Σταϊκούρας, Παναγιωτόπουλος, Καράογλου, Μπασιάκος, Χαρακόπουλος, Γκιουλέκας κ.ά.), ενώ δεν έμειναν παραπονεμένοι οι κληρονόμοι βαρονιών. Ετσι, «σκιώδης υπουργός» Πολιτισμού ορίστηκε η Ολγα Κεφαλογιάννη (ειδικότης της ο πολιτισμός!) και Μεταναστευτικής Πολιτικής ο Μ. Βαρβιτσιώτης. Κάποιοι πήραν πόστα με τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση, αλλά έπρεπε κάτι να πάρουν κι αυτά περίσσευαν (Φορτσάκης αναπληρωτής Οικονομικών, Αθανασίου αναπληρωτής Ναυτιλίας κ.ά.).
Για να μην πάρει αέρα ο κώλος τους, ο Κούλης θεώρησε πρέπον να ανακοινώσει δημόσια αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο: «Επισημαίνεται ότι σε κάθε περίπτωση, το σχήμα αυτό δεν δεσμεύει, ούτε ως προς την οργάνωση της Κυβέρνησης, ούτε ως προς τα πρόσωπα, τις μελλοντικές κυβερνητικές επιλογές του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας».
Πρέπει να σημειωθεί ακόμα, ότι ο «ανασχηματισμός» του Κούλη, για τον οποίο καλλιεργήθηκε ένα κλίμα αναμονής επί μέρες, έγινε αμέσως μετά την επίσκεψη του αρχηγού της ΝΔ στο Αγιο Ορος, από την οποία στάλθηκαν μηνύματα ευσέβειας, προφανώς για να δημιουργήσουν αντίθεση με την πρόσφατη σύγκρουση Φίλη-Ιερώνυμου. Αρθρογράφος των «Νέων» ψιλοενοχλήθηκε από την επίσκεψη Κούλη στην επικράτεια των καλογέρων («Πού πήγε ο φιλελεύθερος Κυριάκος;» αναρωτήθηκε), όμως ο Κούλης δεν έκανε τίποτα το διαφορετικό από τους υπόλοιπους αστούς πολιτικούς αρχηγούς. Εδώ ο Τσίπρας έκανε επίσκεψη στο Αγιο Ορος (πριν γίνει πρωθυπουργός) και φρόντισε να επιδεικνύει την καλή του σχέση με τον Ιερώνυμο, σε μια προσπάθεια να κερδίσει κοινωνικά συντηρητικές ψήφους.
Με τον «ανασχηματισμό» ο Κούλης ανακάτεψε την τράπουλα, όρισε μια άτυπη ιεραρχία ανάμεσα στα στελέχη (άλλους τους ανέβασε, άλλους τους κατέβασε, άλλους τους ανέσυρε από την αφάνεια) και έδωσε σε όλους ρόλους, αφού κάθε «σκιώδες υπουργείο» θα πρέπει να παρακολουθεί το αντίστοιχο υπουργείο, με στόχο να ασκείται «διαρκής, εντατικός πολιτικός και κοινοβουλευτικός έλεγχος της κυβέρνησης». Ετσι, οι «σκιώδεις» θα πρέπει να αναμετρώνται με τους υπουργούς και τους αναπληρωτές υπουργούς της κυβέρνησης, που σημαίνει ότι πρέπει να οργανώσουν με τέτοιο τρόπο τα επιτελεία τους ώστε να μπορούν με επίκαιρες ερωτήσεις και ερωτήσεις να στριμώχνουν τους υπουργούς, συγκρινόμενοι άμεσα μαζί τους. Ετσι, τα στελέχη της ΝΔ θα δίνουν καθημερινά εξετάσεις στον Κούλη και την ηγετική ομάδα και θα κρίνονται από την αποτελεσματικότητα του αντιπολιτευτικού τους έργου. Δηλαδή, από το κατά πόσο θα καταφέρνουν να στριμώξουν τους υπουργούς με δηλώσεις, αποκαλύψεις και στη Βουλή.
Ο Μητσοτάκης, γενικά μιλώντας, δεν έχει δύσκολο έργο. Κανένας δε θα δοκιμάσει να τον αμφισβητήσει, όλα τα «παρατράγουδα» που αναγκαστικά προκύπτουν σ' ένα μεγάλο αστικό κόμμα, θα τα «μαζεύουν», και όλοι μαζί θα περιμένουν τις επόμενες εκλογές, όποτε κι αυτές γίνουν.
