Εκατοντάδες χιλιάδες οι προβοκάτορες στους δρόμους της Γαλλίας
Ανατιμήσεις στα διόδια μετά την αύξηση του ΦΠΑ στο 24% – Πώς λέμε ελευθερία κίνησης…
Allons enfants contre la «Khomri»
Ο θόρυβος, που σήμερα περί το φλέγον / ζήτημα πέτυχε ο ρήτορας στη σύναξη, / δεν ήταν δυστυχώς παρά αποτέλεσμα / επιδέξιας, σίγουρα σοφής μετακινήσεως / των μορίων της χθεσινής περί / το ζήτημα σιγής (Αλέξης Ζακυθηνός: «Η επιτυχία του ρήτορα»)
> Σημειώνει ο Ριζοσπάστης (online, 29.5.2016, πρωτοσέλιδο): «Για να μπει τέλος στην αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου – Οργάνωση-ανασύνταξη του εργατικού κινήματος – Λαϊκή Συμμαχία». Ωστε ανοργάνωτο το εργατικό κίνημα; Τότε τι σημαίνουν οι συγκεντρώσεις των ταξικών δυνάμεων του ΠΑΜΕ; Βόλτα και κάνα ούζο μετά; ΚΑΙ ανασύνταξη; Τότε τι ρόλο βαράνε οι γραφειοκράτες του Περισσού; Απλώς τιμούν τη μνήμη και την υπογραφή (2.10.1974) του Χαρίλαου…
> Νάτος ο γ.γ. της CGT Φιλίπ Μαρτίνες: «Είναι καλύτερα όταν μιλάμε, αυτό είναι που ζητάμε εδώ και πολλούς μήνες» – Ριζοσπάστης, 31.5.2016. Για το πόσο εννοεί την λέξη «απεργία» η CGT…
> 3.000 ιδιοκτήτες κατέχουν το 53% της γης στην Κολομβία.
> Παγάνα (ή επί το ελληνικότερον clampdown), ήτοι πρόσθετος φόρος (πρόστιμα) από τον δήμαρχο Αθηναίων Γ. Καμίνη. Χτυπάει, λέει, την «αντικοινωνική στάθμευση», κοινώς δίνει πελατεία στους σταθμούς parking…
> Ως άμεση απάντηση στη Eurostat (24,2% η ανεργία τον Φεβρουάριο στην Ελλάδα) ήλθε το κλείσιμο του ξενοδοχείου Ledra και η απόλυση των εργαζομένων εκεί…
> Λύσσαξε ο Κοκός! Ούτε αγελάδα σε οίστρο να ήτανε.
> «Ανακάλυψε» ο Περισσός ότι το περιβόητο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ ήταν «σημείο οπορτουνιστικής στροφής» (ΚΟΜΕΠ, 2016, τ. 3). Που όμως μετά διορθώθηκε;
> 9.196 σε ατέλειωτες ουρές για λίγα τρόφιμα στη Θεσσαλονίκη. Μέρος μόνο των υφιστάμενων την εκμετάλλευση και την άγρια φορολογία. Το «θαύμα» του καπιταλισμού.
> Και στη Γαλλία συνεχίζουν με τρένα στις κινητοποιήσεις.
> Don't talk to strangers (R.J.Dio).
> Μαζί με το απεργιακό κύμα φουσκώνει και ο ποταμός Σηκουάνας στο Παρίσι.
> Λόγω του σκληρού βαλς (κοινωνική αναταραχή) ο Βαλς ματαίωσε το ταξίδι του στον Καναδά (τσούζει, ε;)…
> «Γενικά οι αντιδράσεις αυτές παρουσιάζονται σαν απαντήσεις στη δύσκολη δοκιμασία, δεν ήταν όμως ομοιόμορφες σ’ όλες τις φάσεις. Στην αρχική περίοδο πρέπει να υπογραμμισθεί, η φάση της επιθετικότητας, που περνούσε ο ελληνικός πληθυσμός και που δημιούργησε μεσ’ στην ψυχή του με τον πόλεμο ενάντια στην Ιταλία. Κατά τη φάση αυτή το ναζιστικό μεγαθήριο προχωρεί προς το νότο πάνω στις σιδερένιες του ερπύστριες, σπάζοντας τη στρατιωτική μας αντίσταση. Η επιθετικότητα λυγίζει, ιδιαίτερα στο διαλυόμενο στρατό και τότε αρχίζει μια άλλη φάση όπου κυριαρχούν περισσότερο τα παθητικά στοιχεία. Στη βραχεία αυτή φάση της εισβολής υπάρχει μια καθολική σχεδόν αντίδραση ανησυχίας και αναμονής. Το στοιχείο του κινδύνου και το στοιχείο του αγνώστου που τελικά ανάγεται και αυτό στο πρώτο είναι κείνα, που μαζί με την αναμονή καθόρισαν την καθολική αυτή αντίδραση. Αργότερα, όταν οι Γερμανοί προχωρώντας στην ελληνική ενδοχώρα είναι “εν όψει“, υπάρχουν τα στοιχεία του μίσους και της αγανάκτησης, το στοιχείο της οργής μαζί με την περιέργεια και την έκπληξη. Η επιθετικότητα, που τελικά είναι ένα στήριγμα στη βούληση της προσωπικότητας για επιβίωση, τροφοδοτούσε τις πρώτες αυτές ψυχολογικές καταστάσεις. Ο εχθρός τις προκαλούσε προσβάλλοντας πρώτα πρώτα το εθνικό συναίσθημα. Μπορούμε να πούμε από τώρα ότι η υποχώρηση της επιθετικότητας ποτέ δεν ξέπεσε κάτω από το επίπεδο της παθητικής αναμονής και πολύ γρήγορα μέσα από τους ίδιους τους δρόμους της οπισθοδρόμησης, έγινε η ανασύνταξή της προς την αντίσταση» (Σκούρας, Χατζηδήμος, Καλούτσης, Παπαδημητρίου, «Η ψυχοπαθολογία της πείνας, του φόβου και του άγχους», πρώτη έκδοση 1947).
> Offshore και ο λαός σταθερά οφσάιντ…
> «Δεν μπορεί να υποχρεώσει κάποιους να αγοράζουν περισσότερα αγαθά για να πληρώνουν περισσότερους έμμεσους φόρους» («Τσιπρανόμικς», Γ. Παπαϊωάννου, tovima.gr/opinions/article/?aid=804244). Προφανώς ο συγγραφέας του άρθρου κόπτεται για τους (ας τους ξαναθυμηθούμε) «έχοντας και κατέχοντας» που «εκβιάζονται οι καημένοι» να «απολαύσουν τη ζωή»…
> Η λύπη μου μοιάζει με τα κόκκινα καθίσματα / του άδειου θεάτρου./ Είναι όμοια. Είναι άπνοα. / Αν κάτι ξεχαστεί πάνω τους / τρομάζουν. (Μαρία Κούρση, «Οι θέσεις», από «Το δωμάτιο των ξένων», 1993).
> Η Χρυσή Αυγή πανηγυρίζει γιατί έπεσε κατά 372 ψήφους (222 από 594 το 2013) στις εκλογές των ΣΑΤΑ (ιδιοκτήτες ταξί) 2016;
> Οταν φτηνήνουν τα φασόλια (ουτοπία…).
> Γκιμν πάρτσιι μπαλ’σιβικόφ.
> Και ιδού – πλειστηριασμοί…
> Προς το παρόν, τάξη των πάλεων.
> «Σε εξαιρετικά πολλούς πρόσφυγες επέτρεψε την είσοδο η ΕΕ» – Δαλάι Λάμα. Θέλει τον «Κινέζο» του αυτός.
> Αν ύπαρξη είναι η καθαρή ατυχία και υπάρχει το τετράγωνο της ατυχίας με κομμένη ανάσα, ένα βήμα κάθε μέρα προς το άγνωστο με σηκωμένο το κεφάλι κι απέναντί του λίμνη ολάκερη οι ερωτήσεις, τότε τι είναι βεβαιότητα, ευκαιρία,
ισορροπία; (Ντ. Γκρύν-μπαϊν, «Παρένθεση για αισιόδοξους»).
> «Σήμερα θα τελειώσουμε με το πρώτο σκέλος του αφηγήματος της κυβέρνησης, το κλείσιμο της αξιολόγησης». Ευκλείδης Τσακαλώτος στη Βουλή την Πέμπτη. Επειδή από μέσα του μεταφράζει από τα αγγλικά στα ελληνικά, ξέρει τι λέει όταν χρησιμοποιεί τη λέξη «αφήγημα». Μόνο που story teller θα ήταν για ντομάτες και για φάπες.
Βασίλης
