Πολυφτωχοποίηση
Que viva Filistinia!
Sorry about one million dollars, folks
Φόροι, φόροι, καρποφόροι, ουδαμώς… ελπιδοφόροι
Πόθεν (δεν) έσχες
1.500.000 άνεργοι έχουν (λεφτά) να χτυπάνε εισιτήριο; (δεν ξεχνάμε τη δολοφονία του Θ. Καναούτη!)
Σύνταξη: να συν-ταχθεί η εργατική τάξη
♦ Πάλι τις πίτσες με τις βίρτσες κάποιος αναλαμβάνει να συγκρίνει: αυτή τη φορά είναι ο συντάκτης των «ΝΕΩΝ» Δ. Ν. Μανιάτης (10-11/10/15, Βιβλιοδρόμιο, σελ. 3). Ονομάζει το ΕΑΜ «πρώτη φορά Αριστερά» της εποχής εκείνης (σ.σ.: το 1944) διαπράττοντας μια αυθαιρεσία ολκής. Μάλιστα απευθύνεται στον αναγνώστη για να τον κάνει «συμμέτοχο» αυτής της άκυρης εξίσωσης με την ερώτηση «Σας θυμίζει κάτι;». Πάντως η προσπάθεια ταύτισης ΕΑΜ και Σύριζα μόνο με έναν «άξιο μισθό» εξηγείται…
♦ Εξαιρείται η Εκκλησία από τα capital controls (μα πώς; αφού δεν έχει – έτσι δεν διατείνεται; – η Εκκλησία, ζει «βίον λιτόν και απέριττον»…).
♦ Τρόμος πάνω από την πόλη ή «Ο τρόμος διχάζει την Ιερουσαλήμ»: νίπτει τας χείρας της η efsyn.gr, 13/10/15, λες και τα πρόσφατα περιστατικά δεν έχουν πίσω τους μια ιστορία 67 ετών διώξεων και συστηματικής εξόντωσης των Παλαιστινίων.
♦ Ολως περιέργως οι δυνάμεις καταστολής είχαν «εξαφανιστεί» πριν την διπλή δολοφονική έκρηξη στην Αγκυρα…
♦ Η Δέλτα διαλύθηκε. Παραμένει, βεβαίως-βεβαίως, εντός των ΜΑΤ. (1η, 2η, νιοστή φορά συριζανελέικα…).
♦ Δέλτα, όπως δολοφόνοι…
♦ Για τον τριπλό βιασμό άγιος Πα-τέρας ο Ανθιμος…
♦ «Κατάχτηση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης σημαίνει να ξέρεις κάθε φορά το συσχετισμό και τη συγκεκριμένη διάταξη των δυνάμεων μέσα στην τάξη αυτή καθώς και τις σχέσεις της προς τις άλλες τάξεις. Ποιες πόλεις είναι οι πιο σημαντικές στρατηγικά – ταχτικά. Το ίδιο, ποια μεγάλα εργοστάσια και επιχειρήσεις, ποιοι εργατοϋπαλληλικοί κλάδοι. Να ξέρεις, τόσο ποια είναι κάθε φορά η δύναμη η δική μας και ποια των ψεφτοδημοκρατών, των ψεφτοσοσιαλιστών ρεφορμιστών… στις πόλεις και στους κλάδους αυτούς ειδικά όσο και ποια σ’ όλη τη χώρα – κατά πόλη, κλάδο, περιοχή – πιο γενικά. Τι αλλαγές έχουμε κάθε φορά. Πού πρέπει κάθε φορά να συγκεντρώνουμε την προσοχή μας και ποιες ανακατατάξεις και αναδιατάξεις δυνάμεων και στελεχών πρέπει κάθε φορά να πραγματοποιούμε».
♦ Δέλτα: κάτι σαν τις βάσεις που φεύγουν μένοντας και μένουν φεύγοντας.
♦ Κουζινομάχαιρο: επίκαιρο στην Παλαιστίνη και τον Χ. Μύλλερ.
♦ Des livres, pas de flicks!
♦ Τρίωρο το γεύμα Ιερώνυμου-Τσίπρα: σε εποχή κρίσης στενάζουν οι μασέλες…
♦ Λόγος «αγανακτισμένου» (και ό,τι θέλει να κρύψει μέσα του) το γραπτό του Δ. Δημητριάδη «Το βδέλυγμα», στην LIFO της 30/9/15.
♦ Οι καπιταλιστές τα μπόνους και οι εργαζόμενοι τους πόνους.
♦ Η Ζωή (αυτή του χρέους), η Ζωίτσα (αυτή του δικηγόρου), η ζωή μας (αυτή που καίνε).
♦ Ανεβαίνουν οι τόνοι (αντιπαράθεσης) στη ΝουΔου: χιλιόγραμμα, όχι παίξε-γέλασε.
♦ Εμέναν η αγάπη μου εν όπως τ’ αερούδιν / σηκώνεται κάθε τσιμπίν / ‘πού κλώνον ως κλωνούδιν. / Εμέναν η αγάπη μου λαλώ σου εν τελειώνει / εν ιξηλείβκεται ποτέ / κρούζω την τζι εν κλειώννει.
♦ Εκεί π’ αρχίζει η δημοσιά / τελεύουν όλ’ οι δρόμοι.
♦ Στην άκρη της πλατείας / η αύρα της νύχτας χτενίζει τα μαλλιά του / στο κεφάλι της μάνας του ακουμπούν τα χέρια του / σαλεύουν, χτενίζουν, κοιμούνται… / Τα λάβαρα στην πλατεία / ένα μποστάνι από φώτα κι αναμνήσεις / και τα μάτια του / στα μαλλιά της μάνας του, δυο αστέρια / δυο ψαλμοί / δυο πηγές του μέλλοντος… («Παιδί στην πλατεία του Μπατελμεσάν», Σαάντι Ιούσεφ, από την ανθολογία «Εξη νεοάραβες ποιητές», 1980).
♦ Κι από τις κόχες των παραθύρων / κι από τα μάτια σου / δραπετεύουν φοβισμένες δροσοσταλίδες.
♦ Στο είπα θα στον σφύριζα / γιατί με λένε σύριζα.
♦ Ν.Δ.: Αρχή δια εκλογές.
♦ Μνησίκακος, – όλο τα σκοτεινά σημεία θυμόταν – αυτά / υπογράμμιζε, / τα γενίκευε μάλιστα, κάπως αυθαίρετα και πειστικά μαζί / – ένα σύστημα / βαθύ, σκοτεινό, και πιθανόν προβλεπτικό. Τα πάντα / σκούρα, σχεδόν μαύρα – / έπιπλα, πρόσωπα, παράθυρα, ο χρόνος. Ωστόσο η μορφή του / έμενε φωτεινή, περιχυμένη κάποια μυστική ευτυχία / ίσως απ’ το προνόμιό του / να διακρίνει μέσα στο σκοτάδι, να διακρίνει το σκοτάδι, / κι ακόμη / τις τέσσερις μπρούντζινες σφαίρες να λάμπουν στο βάθος, / στο μεγάλο κρεβάτι / όπου αναπαύονταν οι δύο ωραίοι νεκροί σε στάση συνουσίας. (Γ. Ρίτσος: «Μέθοδος αισιοδοξίας», 26/5/1968).
♦ Ξενυχιάζει τις ρίζες του. Αποκαμωμένος. Οντας στρατηλάτης μα των τοτινών ονείρων, του παρόντος μέγας απών και μάγος.
♦ Το 2004 η ΑΥΓΗ 2.815 φύλλα μέση ημερήσια κυκλοφορία. Σήμερα; Την 1η Σεπτεμβρίου 2015 τα 1.570 φύλλα…
♦ «Το πλέον δραματικό περιστατικό στην αμερικανική ιστορία απετέλεσε η μη αναμενόμενη κίνηση της απελευθέρωσης τεσσάρων εκατομμυρίων μαύρων σκλάβων σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί ένα μεγάλος εμφύλιος πόλεμος, ο τερματισμός σαράντα ετών αντιφάσεων και άμβλυνσης του ηθικού του πολιτισμού. Από την ημέρα της γέννησής της η ανωμαλία της σκλαβιάς κατέτρυχε ένα έθνος το οποίο εγγυόταν την ισότητα όλων των ανθρώπων, και επεδίωκε οι εξουσίες της κυβέρνησης να πηγάζουν από την σύμφωνη γνώμη των κυβερνωμένων… Ο μαύρος πληθυσμός την εποχή της πρώτης απογραφής ανερχόταν σε 250.000 και στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα ξεπερνούσε το ένα εκατομμύριο. Πριν το 1830 ο αριθμός των μαύρων είχε ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια… Οι Νέγροι έφτασαν τα 3.638.808 το 1850, και, πριν τον εμφύλιο, τα 4.441.830. Αποτελούσαν το 10% του αμερικανικού έθνους το 1700, το 22% το 1750, το 18,9% το 1800 και το 11,6% το 1900». (W. E. B. Du Bois: «Black Reconstruction» στο βιβλίο «The Black Radical Tradition»).
Βασίλης
